Το υπερατλαντικό ταξίδι του Ηρακλέους που δεν διδάσκεται στα σχολεία

Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ώς τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο. 

 

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική.

 

Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

 

«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος. «Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς».

 

Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ.

 

«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ώς την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».

 

Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε - η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής. 

 

Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας. «Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ώς τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό»

 

«Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ώς την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα- και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»

 

Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο.

Τι γύρευε εκεί; 

 

Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι.

Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή!

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το ρολόι της Λάρισας: ιστορική διαδρομή

Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια, από τότε που η Λάρισα σταμάτησε ξαφνικά να ακούει τους χτύπους του ρολογιού της, το οποίο βρισκόταν επί αιώνες στον λόφο της Ακρόπολης, πάνω από τις κερκίδες του Αρχαίου Θεάτρου. Με την ευκαιρία των εργασιών της Ζ’ Γενικής Συνέλευσης του σωματείου «ΔΙΑΖΩΜΑ», του οποίου προΐσταται ο πρώην υπουργός Πολιτισμού κ. Σταύρος Μπένος και οι οποίες θα ξεκινήσουν το επόμενο Σάββατο 20 Σεπτεμβρίουαπό το δικό μας θέατρο, θα ήταν επίκαιρο να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναφορά στο Ρολόι της Λάρισας,που το 1992, «ευρισκόμενο εν πλήρει λειτουργία», κρημνίσθηκε για να αποκαλυφθεί ο θησαυρός της πόλης μας, το μεγάλο Αρχαίο Θέατρο.
Η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη ρολογιού στη Λάρισα ανάγεται στα 1668(1). Ο Τούρκος
περιηγητής Evliya Celebi αναφέρει ότι: «...δίπλα στο Saat τζαμί (τζαμί του Ωρολογίου) σε ένα ψηλό κτίριο, βρίσκεται ένα ρολόι με καμπάνα,που ο χτύπος της ακούγεται μια μέρα δρόμο μακριά...». Αναφορά για το ρολόι βρίσκουμε επίσης το 1715 στο οδοιπορικό του Κωνσταντίνου Διοικητή(2), ο οποίος μας πληροφορεί ότι βρισκόταν στην αγορά, είχε τη μορφή ψηλού ξύλινου πύργου και η καμπάνα του χτυπούσε κάθε ώρα, το 1740 από τον Άγγλο ιερωμένο Richard Pococke και το 1803 από τον Πρώσο ευγενή Jakob Bartholdy (3), ο οποίος αναφέρει ότι: «Κοντά στο πανδοχείο μας, προς το κέντρο της πόλης, βλέπουμε κάποιον ξύλινο πύργο με ένα ρολόι...». Επομένως για το πρώτο ρολόι της Λάρισας γνωρίζουμε ότι βρισκόταν στον λόφο, είχε ξύλινη κατασκευή με καμπάνες που ανήγγειλαν
την ώρα, χωρίς ωροδείκτες.
Τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, πότε όμως ακριβώς μας είναι άγνωστο, κτίσθηκε από
τους Τούρκους ψηλός πέτρινος πύργοςμε εξάγωνη βάση, στην ίδια περίπου θέση που ήταν
και ο παλαιότερος ξύλινος πύργος. Πάνω στον κορμό του πύργου στηρίζονταν ο μεταλλικός
πυργίσκος του ρολογιού ο οποίος είχε σχήμα κωνοειδές. Ο ιστορικός της Λάρισας Επαμει-
νώνδας Φαρμακίδης(4) αναφέρει ότι στη βάση του υπήρχε τουρκική επιγραφή η οποία ανέ-
φερε ότι το ρολόι επισκευάσθηκε το 1836 με δαπάνες κάποιου Σεϊτ Ταχήρ Εφέντη.
Την παρουσία του ρολογιού αυτού αναφέρουν πολλοί Έλληνες και ξένοι επισκέπτες της Λάρισας κατά τον 19ο αιώνα. Χαρακτηριστικά, ο Ιωάννης Λεονάρδος από τα Αμπελάκια γράφει το 1936 στο βιβλίο του «Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία» ότι : «Εδώ κτυπά και έν Κωδωνωρολόγιον τρόπον τινα, ολίγον σπάνιον άκουσμα εις την Τουρκίαν».Ο πυργίσκος του ρολογιού αυτού διακρίνεται από μακριά σε μερικές φωτογραφίες και χαρακτικά που χρονολογούνται από το 1880 μέχρι το 1890 περίπου. Αργότερα βέβαια έχουμε επιστολικά δελτάρια και φωτογραφίες μέχρι το 1915-1920 που το απεικονίζουν σχεδόν ολόκληρο. Και το ρολόι αυτό δεν είχε ωροδείκτες και η ώρα αναγγέλλονταν με ειδική κωδωνοκρουσία.
Το 1923, επί δημαρχίας Δημητρίου Παπαγεωργίου (1922-1924), το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε πίστωση 45.000 δραχμών «...δια την κατασκευήν και ανύψωσιν του παλαιού κτιρίου του πρώην Ωρολογίου της πόλεως»(5). Σύμφωνα με τον Επαμ. Φαρμακίδη στην κατασκευή αυτή συνέβαλε οικονομικά εκτός του Δήμου και ο Λαρισαίος έμπορος Ηλίας Κολέσκας. 
Σ’ αυτή την κατασκευή ουσιαστικά ο κορμός του ρολογιού διατηρήθηκε ο εξαγωνικός όπως ήταν, άλλαξε όμως εντελώς ο πυργίσκος της κορυφής,όπως φαίνεται και την φωτογραφία του Ιωάν.Κουμουνδούρου του 1935. Κατασκευάσθηκε λιθόκτιστος, τετράγωνος και με πολλά νεοκλασικά στοιχεία στην αρχιτεκτονική του. Τοποθετήθηκαν τέσσερα μεγάλα κυκλικά ρολόγια, ένα σε κάθε πλευρά, με ωροδείκτη, λεπτοδείκτη και αριθμούς με λατινικά στοιχεία. Ο πυργίσκος στο κάτω μέρος προστατευόταν περιμετρικά από μεταλλικό κιγκλίδωμα, το οποίο έδινε τη δυνατότητα προσπέλασης και παραμονής εργατών ή και επισκεπτών μέχρι το ύψος αυτό.
Ο πυργίσκος ήταν στεγασμένος με έναν ιδιότυπο τρούλο, στη μέση του οποίου υπήρχε τετράπλευρη κατασκευή με ανοίγματα και από πάνω αλεξικέραυνο. Η όλη κατασκευή του πυργίσκου τελικά οδήγησε σε «ανύψωση», δηλαδή στην καθ’ ύψος αύξηση του ρολογιού, το οποίο δέσποζε λόγω και της θέσεώς του, απ’ όλες τις πλευρές της πόλης. Η ζωή του ρολογιού αυτού υπήρξε δυστυχώς σύντομη. Διήρκησε λιγότερο από μια εικοσαετία. Με τον σεισμό της 1ης Μαρτίου 1941 κατέπεσε εντελώς ο πυργίσκος και μέρος από το επάνω τμήμα του κορμού και μεταπολεμικά κατεδαφίσθηκε. Όμως τα υπολείμματα της θεμελίωσής του παρέμειναν και τελικά εντοπίσθηκαν το 1992, όταν καθαρίσθηκαν όλες οι επιχωματώσεις οι οποίες κάλυπταν το αρχαίο θέατρο.
Ο καταστροφικός σεισμός στάθηκε η αιτία να μείνει επί μία δεκαετία η Λάρισα χωρίς ρολόι.
Μεσολάβησε η Kατοχή, η πείνα, ο Eμφύλιος και επί δημαρχίας Δημητρίου Καραθάνου(6) (1951-1954) τέθηκε το ζήτημα ανέγερσης νέου. Κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 5ης Νοεμβρίου 1951,συζητήθηκε μεταξύ άλλων θεμάτων και το ζήτημα της «...κατασκευής Ωρολογίου της πόλεως, το οποίον είχε κρημνισθεί από τον σεισμόν». Η μελέτη του ανατέθηκε στον πολιτικό μηχανικό Νικόλαο Βασ. Μίχο. Έτσι το 1952, δίπλα από τα θεμέλια του πύργου του παλιού, υψώθηκε το νέο λευκό ψηλόλιγνο ρολόι.
Κατασκευαστικά είχε τετράγωνη βάση και κάθε πλευρά του είχε μήκος περίπου τρία μέτρα, ενώ το ύψος του έφθανε τα 18,5 μέτρα και ήταν από οπλισμένο σκυρόδεμα. Οι περισσότεροι το θυμόμαστε στοργικά, φωτογραφηθήκαμε δίπλα του, ανεβήκαμε και παίξαμε στα σκαλιά της βάσης του και ακούσαμε τους δυνατούς χτύπους του «Καραθάνου», όπως είχε εντυπωθεί στη σκέψη και στη συνείδηση κάθε Λαρισαίου το όνομά του. Έζησε σαράντα χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 1992 κατεδαφίσθηκε αναγκαστικά. Είχε ξεκινήσει η διαδικασία αποκάλυψης του αρχαίου θεάτρου και η παρουσία του στην περιοχή του επιθεάτρου προδιέγραψε την τύχη του.
 Από τότε το ρολόι, το σύμβολο αυτό της Λάρισας για 450 χρόνια, όσα βέβαια εντόπισε η ιστορική έρευνα, σίγησε...
Συμπερασματικά λοιπόν μπορούμε να αναφέρουμε, με κάθε επιφύλαξη βέβαια, ότι κατά
την διάρκεια των 450 χρόνων που έχουμε πληροφορίες για την ύπαρξη ρολογιού στη Λάρισα,εντοπίζονται συνολικά τέσσερες κατασκευές,διαφορετικές σε μορφή αλλά πάντα στην ίδια σχεδόν θέση:
􀀀Το πρώτο, πριν από το 1668 μέχρι το 1820 περίπου και ήταν ξύλινο.
􀀀Το δεύτερο από το 1820 περίπου μέχρι το 1924, λιθόκτιστο.
􀀀Το τρίτο από το 1924 μέχρι το 1941. Το δεύτερο και το τρίτο είχαν κοινό κορμό, αλλά διέ-
φεραν ουσιαστικά τόσο στην κατασκευή του πυργίσκου όσο και στο γεγονός ότι το τρίτο ρο-
λόι έφερε και δείκτες.
􀀀Το τέταρτο από το 1952 μέχρι το 1992.Ήταν από μπετόν και καταστράφηκε για ευγενή σκοπό.
Ορισμένες προσπάθειες που έγιναν το 1998 για την ανέγερση νέου, σε άλλο χώρο στον λό-
φο, δεν είχαν ευτυχή κατάληξη και δεν προχώρησαν. Φαίνεται πως η σύγχρονη τεχνολογία
που άλωσε τη ζωή των σημερινών ανθρώπων,προφανώς θεώρησε περιττή ή μη αναγκαία την κατασκευή του.
(1). Παλιούγκας Θεόδωρος, Η Θεσσαλία στο οδοιπορικό του περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή
(1668), Λάρισα (2001) σελ. 42. Τη χρονική αυτή περίοδο (1669) βρισκόταν στη Λάρισα ο Σουλτάνος Μωάμεθ Δ’. Για την παρουσία του εδώέχουμε μαρτυρίες από διάφορους περιηγητές που βρέθηκαν τότε στη Λάρισα, όπως οι EdwardBrown,Robert de Dreux, Dela Guilletiere, αλλά κανένας απ’ αυτούς δεν κάνει κάποια αναφορά για το ρολόι.
 (2). Dioiketes Constantine,Ταξίδι στη Θεσσαλία του 1715, μετάφραση Μιχάλης  Χατζηγιάννης,Θεσσαλικό Ημερολόγιο, τόμ. 23 (1993) σελ. 12-17. Ο Κων. Διοικητής ήταν Έλληνας λόγιος και αξιωματικός στη φρουρά του ηγεμόνα της Βλαχίας και επισκέφθηκε τον ελληνικό χώρο με εντολή του ηγεμόνα Στέφανου Κατακουζηνού.
(3). Παπαθεοδώρου Νικόλαος, Η Λάρισα στα χαρακτικά των Ευρωπαίων περιηγητών 16ος-
19ος αιώνας, Λάρισα (2006) σ. 44.
(4). Φαρμακίδης Επαμεινώνδας, Η Λάρισα, από των μυθολογικών χρόνων μέχρι της προσαρτήσεως αυτής εις την Ελλάδα (1881), Βόλος (1926) σελ. 10.
(5). Καλογιάννης Βάσος, Η χρυσή Βίβλος του Δήμου Λαρίσης. Από την μακραίωνη ιστορία της θεσσαλικής πρωτευούσης, Λάρισα (1963) σελ.221.Από τα Πρακτικά της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου της 27ης Ιανουαρίου 1923.
(6). Ο Δημήτριος Καραθάνος γεννήθηκε το 1899 στην Καρδίτσα, αλλά σε νεαρή ηλικία μετα-
κόμισε στη Λάρισα οικογενειακώς. Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός και ο ίδιος ακολούθησε τα επαγγελματικά βήματά του, διατηρώντας φαρμακείο στην πόλη μας. Συγχρόνως όμως αναμίχθηκε έντονα στην κοινωνική και αθλητική ζωή,αλλά και σε κάθε φιλοπρόοδη κίνηση της Λάρισας.
Στις δημοτικές εκλογές του 1951 πλειοψήφησε ο συνδυασμός του και εξελέγη δήμαρχος. Πέθανε στις 17 Μαρτίου 1954, σε ηλικία 55 ετών ως δή
μαρχος, από καρδιακό νόσημα.

του Νικ. Αθ. Παπαθεοδώρου
Ελευθερία Λάρισας

Τα Στρατιωτικά Νοσοκομεία της Λάρισας
(από την Ελευθερία Λάρισας)

Στο σημερινό σημείωμα θα γίνει αναφορά στα στρατιωτικά νοσοκομεία που έχουν λειτουργήσει
στην πόλη από τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα. Αφορμή μας έδωσε η εργασία του διδάκτορα της ιστορίας Βασίλη Κ. Σπανού «Ειδήσεις για θέματα υγείας στη Λάρισα του 1898»(1). 
Η Λάρισα λόγω της σπουδαίας γεωπολιτικής θέσεως την οποία κατέχει στο κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής, ανέκαθεν υπήρξε τόπος συγκεντρώσεως μεγάλου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων και έδρα ανώτατων διοικητικών σχηματισμών, τόσο σε πε ριόδους ειρήνης όσο και κατά τη διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων. Επομένως η ανάγκη όπως υποστηριχθούν υγειονομικά όλες αυτές οι τεράστιες στρατιωτικές μονάδες που εδρεύουν τακτικά στην πόλη,
καθιστούσε αναγκαία την παρουσία ενός μεγάλου στρατιωτικού νοσοκομείου στην περιοχή. Και ενώ ιστορικά υπάρχουν κατά διαστήματα πληροφορίες για υποτυπώδεις παροχές περίθαλψης σε ομάδες του πληθυσμού της περιοχής, για αμιγή στρατιωτικά νοσηλευτήρια δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.
Οι πρώτες πληροφορίες για στρατιωτικά νοσηλευτήρια στην πόλη μας ανάγονται στον 19ο αιώνα.Υπάρχουν προφορικές και γραπτές μαρτυρίες παλιών Λαρισαίων, από τις οποίες προκύπτει ότι στο Αλκαζάρ και συγκεκριμένα στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται το Κηποθέατρο, λειτουργούσε κατά τον 19ου αιώνα τουρκικό στρατιωτικό νοσοκομείο.
Επρόκειτο για ένα ψηλό διώροφο οικοδόμημα, το «Χαστανιέ»(2) όπως το αποκαλούσαν. Η κάτοψή του είχε σχήμα Γ, με τη γωνία στραμμένη προς τη γέφυρα του Πηνειού. Ο επάνω όροφος είχε πολλά και μεγάλα παράθυρα προς το ποτάμι και μπροστά του εκτείνονταν κατάφυτη αυλή. Ανάμεσα στο ιατρικό προσωπικό του τουρκικού νοσοκομείου, συγκαταλέγονταν και γνωστοί Λαρισαίοι ιατροί, όπως οι: Αναστάσιος Ζαρμάνης, Α. Αστεριάδης και Κων. Μαρκίδης, οι οποίοι μετά την απελευθέρωση διακρίθηκαν στον πολιτικό στίβο σαν δήμαρχοι ή βουλευτές.Το νοσο-
κομείο αυτό μετά την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων το 1881 εγκαταλείφθηκε.Έτσι με τον καιρό το κτίριο ερημώθηκε και τελικά κατεδαφίσθηκε(3).
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το Υγειονομικό Σώμα του Ελληνικού Στρατού κατέβαλε προσπάθειες για τη δημιουργία μεγάλου στρατιωτικού νοσοκομείου στη Λάρισα, ώστε να καλύψει τις ανάγκες των πολυπληθών στρατευμάτων της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλίας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού το 1883 άρχισαν οι σχετικές ενέργειες και στις αρχές του 1886 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του πρώτου, μετά την ένωση της Θεσσαλίας με το ελεύθερο ελληνικό κράτος, στρατιωτικού νοσοκομείου της Λάρισας. Σε εφημερίδα των Αθηνών του 1886
δημοσιεύθηκε απεικόνισή του, συνοδευόμενη από σχετικό κείμενο: «...το εξωτερικόν του εν Λαρίσση στρατιωτικού νοσοκομείου, αξιολόγου και ευπρεπούς κτιρίου, οικοδομηθέντος προ ολίγου. Εν αυτώ νοσηλεύονται πάντες οι τραυματίαι των τελευταίων συμπλοκών...»(4). Επρόκειτο για κτίριο εντυπωσιακό σε εμφάνιση και μέγεθος για τα δεδομένα της εποχής.
Σε κάτοψη είχε σχήμα Η κεφαλαίο, δηλαδή δύο επιμήκεις πτέρυγες ενώνονταν περίπου στο μέσον με μία εγκάρσια. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου ήταν αυστηρά νεοκλασική, ρυθμός αρκετά δημοφιλής την εποχή εκείνη.
Πού βρισκόταν το κτίριο αυτό δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό. Πιθανολογείται ότι ήταν στην περιοχή της συνοικίας Αρναούτ (Αγίου Αθανασίου), κοντά στο σημερινό στρατιωτικό νοσοκομείο. Ο Θεόδωρος Παλιούγκας πιστεύει(5) ότι βρισκόταν στη βορειοανατολική γωνία των σημερινών οδών Μανδηλαρά και Παναγούλη, περίπου εκεί όπου στεγάζεται σήμερα
η μαιευτική κλινική «Ιπποκράτης» και είχε ανεγερθεί μετά το 1870 για να στεγάσει τουρκικό σχολείο.
Όμως η φράση της εφημερίδας των Αθηνών «οικοδομηθέντος προ ολίγου» και κάποιο δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας της εποχής που αναφέρει ότι σε σεισμό που έπληξε τη Λάρισα τον Δεκέμβριο του 1891 η οροφή του νοσοκομείου κατέρρευσε και τα κεραμίδια έπεφταν σαν βροχή(6),δεν μπορεί να παραβλεφθούν. Λόγω της καταστροφής από τον σεισμό η διάρκεια ζωής του όμορφου αυτού κτιρίου υπήρξε αρκετά σύντομη. 
Μετά την καταστροφή του το στρατιωτικό νοσοκομείο στεγάσθηκε σε κτίριο δίπλα από το Α’ Παρθεναγωγείο, στην οδό Ιπποκράτους, τη σημερινή Ασκληπιού, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας της εποχής, που αλίευσε και δημοσίευσε ο Γιώργος Ζιαζιάς(7), ενώ το Παρθεναγωγείο είναι γνωστό ότι λειτουργούσε στο χώρο που αργότερα στεγάσθηκε το Αρσάκειο.
Από τον Βασίλη Σπανό εντοπίσθηκαν δύο δημοσιεύματα καταχωρισμένα στην εφημερίδα «Όλυμπος», αμέσως μετά την αποχώρηση των Τούρκων από τη Λάρισα το 1898. Το πρώτο (21.6. 1898) αναφέρει: «...το κατά την πλατείαν ευρύ του Διδασκαλείου κτίριον, όπερ τέως εχρησίμευεν ως νοσοκομείον...», ενώ το δεύτερο δημοσίευμα (19.7.1898) μας πληροφορεί για την ύπαρξη δύο στρατιωτικών νοσοκομείων στη Λάρισα, του παλαιού και του νέου,σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους: «..εις τον μεταξύ του παλαιού και του νυν στρατιωτικού νοσοκομείου
χώρον..».Το ένα, το παλαιό, προφανώς είναι το επί της οδού Ιπποκράτους που αναφέρθηκε, ενώ το δεύτερο στεγάσθηκε προσωρινά στο κτίριο του Διδασκαλείου, τα σημερινά Δικαστήρια, και χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά από τους Τούρκους κατά την παραμονή τους στη Λάρισα. Αυτά τα κτίρια δεν είχαν ευτυχή πορεία.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα άρχισε η εκπόνηση μελέτης για την δημιουργία ενός μεγάλου και σύγχρονου στρατιωτικού νοσοκομείου, που να καλύπτει τις ανάγκες όλων των στρατιωτικών μονάδων της περιοχής. Διαβάζουμε στην εφημερίδα «Μικρά» της Λάρισας (11. 2. 1910 : «Την εβδομάδα ταύτην περατούται η εν τω ενταύθα γραφείω του Μηχανικού Θεσσαλίας, εκπόνησιςτου σχεδίου του αναγερθησομένου εν τη πόλει μας Στρατιωτικού Νοσοσκομείου. Τούτο θα ανεγερθή εν τω χώρω όπου ήτο μέχρι τούδε η πυριτιδαποθήκη Αρναούτ, θα στοιχίση περί τας 300.000 δραχμών και θα πληροί δεόντως άπαντας τους όρους ενός τελείου νοσοκομείου».Όμως η ανώ-
μαλη πολιτική κατάσταση που επικράτησε διεθνώς από το 1912 μέχρι το 1925 δεν επέτρεψαν την ανέγερσή του. Γι’ αυτό και κατά τον πόλεμο του 1912 ελλείψει στρατιωτικού νοσοκομείου, επιτάχθηκε το τότε Δημοτικό Νοσοκομείο Λαρίσης, για να καλύψει τις υγειονομικές ανάγκες του ελληνικού στρατού. 
Μέχρι την οριστική κατασκευή του νέου μεγάλου στρατιωτικού νοσοκομείου, οι ασθενείς νοσηλεύονταν κατά καιρούς σε πρόχειρους στρατιωτικούς χώρους.Λ. χ. κατά την περίοδο 1931-1934 στεγάζονταν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις εκεί όπου σήμερα υπάρχει το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας (Α.Τ.Α.).
Το νέο μεγάλο στρατιωτικό Νοσοκομείο που υπάρχει μέχρι σήμερα, εγκαινιάσθηκε το  936.Ονο-
μάσθηκε «Β’ Στρατιωτικόν Νοσοκομείον» και την περίοδο εκείνη ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στρατιωτικά νοσοκομεία του βαλκανικού χώρου. Από το 1940 και μετά το στρατιωτικό νοσοκομείο της Λάρισας ακολουθεί από κοντά τις τύχες της πόλης μας. Με την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στη Λάρισα το νοσοκομείο επιτάχθηκε και περιήλθε στα
στρατεύματα κατοχής. Οι Γερμανοί όχι μόνον επούλωσαν τις ζημιές από κάποιον προηγηθέντα βομβαρδισμό, αλλά επέφεραν και σημαντικές βελτιώσεις σε όλο το κτίριο. Έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής λειτούργησε σαν γερμανικό στρατιωτικό νοσοκομείο με ανεπτυγμένα πολλά τμήματα. Το 1945 το νοσοκομείο περιήλθε και πάλι στην υγειονομική υπηρεσία του στρατού και έπειτα από ορισμένες επισκευές επαναλειτούργησε με την επωνυμία «404
Γενικόν Στρατιωτικόν Νοσοκομείον Λαρίσης».
 Όλος ο χώρος του νοσοκομείου ονομάσθηκε «Στρατόπεδο Κωνσταντίνου Πετρόπουλου»για να τιμηθεί ο Λαρισαίος στρατιωτικός ιατρός, ο οποίος σκοτώθηκε το 1941 κατά την καταποντισμό του πλωτού νοσοκομείου «Αττική», έπειτα από ανηλεή βομβαρδισμό γερμανικών αεροπλάνων.
-----------------------------------------
(1). Υπάρχει δημοσιευμένη στα: Πρακτικά του 7ου Συνεδρίου Λαρισαϊκών Σπουδών, Λάρισα 22 Οκτωβρίου 2011, Η Λάρισα από την απελευθέρωσή της (1881) μέχρι το 1940, Λάρισα (2013) σελ 163-172, που παρουσιάσθηκε πρόσφατα στο αμφιθέατρο της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης.

(2). Χαστανιέ ή Χαστανεσί είναι το αντίστοιχο της λέξεως Νοσοκομείο στην τουρκική γλώσσα. Ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη χαστάς, η οποία σημαίνει ασθενής.

(3). Βλέπε: Παπαθεοδώρου Νκόλαος, Χαστανιέ.Το τουρκικό στρατιωτικό Νοσοκομείο, εφ. Ελευθερία,Λάρισα, φύλλο της 1ης Ιανουαρίου 2014.

(4). Εφ. «Άστυ», Αθήναι, φύλλο της Κυριακής 22ας Ιουνίου 1886. Η αναφερόμενη στο κείμενο συμπλοκή,αφορά μια πολεμική αψιμαχία μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων συνοριακών φρουρών στην περιοχή της Μελούνας, στις 11 Μαΐου του 1886, κατά τη διάρκεια της οποίας πυρπολήθηκε από τους Έλληνες ο τουρκικός συνοριακός σταθμός.

(5). Παλιούγκας Θεόδωρος, Η Λάρισα κατά την Τουρκοκρατία (1423-1881), τόμ. Β’, Κατερίνη, (2007)σελ. 465-467.

(6). Εφ. Σάλπιγξ, Λάρισα, φύλλο της 30ης Δεκεμβρίου 1891: «...έπαθον βλάβην κα άλλα δημόσια καταστήματα, εν οίς και το Στρατιωτικόν Νοσοκομείον,του οποίου αι κέραμοι έπιπτον εν είδει βροχής, και η οροφή κατεκάθησεν».

(7). «Τα παράθυρα του στρατιωτικού Νοσοκομείου βλέπουσι εις την οδόν Ιπποκράτους. Το Α’ Παρθεναγωγείον κείται παραπλεύρως του Νοσοκομείου και αι μαθήτριαι κάμνωσι μεγάλην στροφήν δια να μεταβαίνωσι εις το Παρθεναγωγείον ίνα μη ακούωσι τας κακοηθείας των στρατιωτών»

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_21.html

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2013/12/i.html

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

 5 Αυγούστου 2013

Στις 6 Αυγούστου η Εκκλησία γιορτάζει τηΜεταμόρφωση του Χριστού στο όροςΘαβώρ, μπροστά στα μάτια των αγαπημένων του μαθητών. Ή μάλλον, ο Χριστός μεταμόρφωσε τα μάτια των μαθητών Του, έτσι ώστε να μπορέσουν να Τον δουν όπως πραγματικά είναι και πάντοτε ήταν, ΦΩΣ  δηλαδή.
Ο Χριστός πολλές φορές είχε μιλήσει στους μαθητές Του για τα πάθη και τον θάνατο που θα δοκίμαζε ο ίδιος, αλλά και για τους κινδύνους και τα μαρτύρια που περίμεναν τους μαθητές Του σ’ αυτήν τη ζωή. Θέλησε όμως να τους βεβαιώσει και να δουν με τα ίδια τους τα μάτια, όσο ήταν δυνατόν, τα αγαθά που ήλπιζαν να κληρονομήσουν στην αιώνια ζωή, όπως τους είχε υποσχεθεί ο Δάσκαλός τους.
Πήρε, λοιπόν, ο Κύριος τους τρεις  πιο κοντινούς του μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβοκαι τον Ιωάννη και ανέβηκαν πάνω στο όρος Θαβώρ, να προσευχηθεί. Εκεί μεταμορφώθηκε μπροστά τους κι έλαμψε το πρόσωπό Του σαν τον ήλιο, ενώ τα ρούχα Του έγιναν κατάλευκα και αστραφτερά σαν το φως. Δεξιά και αριστερά Του φάνηκαν δύο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας, που συνομιλούσαν μαζί Του για τον θάνατό Του και την εκπλήρωση της αποστολής Του. Οι μαθητές γεμάτοι θάμβος και δέος αντίκρισαν το μεγαλείο της δόξας του Θεού και γέμισαν από τη γλυκύτητα της φωτεινής παρουσίας Του. Τότε ο Πέτρος αυθόρμητα πρότεινε: «Κύριε, είναι ωραία να μείνουμε εδώ! Να στήσουμε τρεις σκηνές· μια για Σένα, μια για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία!» Δεν ήξερε τι έλεγε· τα ‘χαν χαμένα! Έπειτα ένα σύννεφο τους σκέπασε και μια φωνή ακούστηκε:  «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, ο εκλεκτός μου· Αυτόν ν’ ακούτε!» Αμέσως οι μαθητές έπεσαν κάτω από τον φόβο τους. Τους πλησίασε τότε ο Ιησούς, τους άγγιξε και τους είπε: «Σηκωθείτε και μη φοβάστε». Ο Χριστός ήταν πάλι όπως πριν. Καθώς κατέβαιναν τους είπε να μην πουν τίποτε σε κανέναν πριν την Ανάστασή Του.
Αυτή η δόξα περιμένει κάθε πιστό· «οι δίκαιοι θα λάμψουν όπως ο ήλιος» και «θα είμαστε όμοιοι με τον Χριστό», λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Γιατί μέσα μας θα είναι το Φως – ο Χριστός και θα είμαστε ενωμένοι μαζί Του· δε θα Τον βλέπουμε απλώς. Αυτό θα γίνει όχι μόνο στην άλλη ζωή, αλλά γίνεται κι εδώ, τώρα, όταν ζούμε τη ζωή της αλήθειας και της αρετής, μέσα στα μυστήρια και τη ζωή της Εκκλησίας. Τότε ο Χριστός μάς μεταμορφώνει, μας αλλάζει· αλλάζει τις συνήθειές μας, τα πάθη και τις κακίες μας, τα γονίδια και την κληρονομικότητά μας ακόμη – αφού Αυτός τα δημιούργησε. Αυτός μπορεί και να τα αναπλάσει, αρκεί να αφεθούμε με εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν. Τότε γινόμαστε καινούριοι άνθρωποι και το φως είναι μέσα μας κι εμείς γινόμαστε «φως του κόσμου».

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3371.html