ΑΡΧΕΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ: ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’60 Καβγας Δημου – Μητροπολης για την «παραγκα» του Αγιου

Η «παραγκα» του Αγιου Αχιλλιου περιπου το 1975 (Φωτογραφια του Τακη Τλουπα, απο το βιβλιο του Δημου Λαρισαιων «Λαρισα. Εικονες του χθες»)

Κι ομως… Μια παραγκα ηταν αιτια να διαταραχθουν οι σχεσεις Δημου Λαρισης και Μητροπολης, στα μεσα της δεκαετιας του ‘60. Οχι οποιαδηποτε παραγκα, αλλα ο παλιος Μητροπολιτικος Ναος του Αγιου Αχιλλιου. Λογω της προχειρης κατασκευης του, στη συνειδηση των Λαρισαιων ειχε περασει ως «παραγκα». Οταν εγκαινιαστηκε τον Ιουνιο του 1965 ο σημερινος επιβλητικος μητροπολιτικος ναος του πολιουχου, ο παλιος προχειρος ναος εγκαταλειφθηκε. Οι «γκρινιες» ειχαν αρχισει απο πριν.

Απο τις 6 Οκτωβριου 1961 ο Μητροπολιτης Ιακωβος ειχε ζητησει [1] απο τον Δημο τον χωρο της «παραγκας», οταν θα μεταφεροταν ο Αγιος Αχιλλιος στον νεο του ναο. Σκοπος του ηταν να αναγερθει εκει το μητροπολιτικο μεγαρο. Το αιτημα αναφερθηκε και σε συσκεψη στην οποια συμμετειχε ο δημαρχος Δημ. Χατζηγιαννης, ο οποιος επιφυλαχθηκε. Στο μεταξυ, ειχε ανοιξει και το θεμα της ανεγερσης μουσειου στη Λαρισα [2] και υπηρχε παλια αποφαση του Δημοτικου Συμβουλιου να γινει στον λοφο του αποκαλουμενου Φρουριου (Ακροπολης). Οποτε, καπου τον Φεβρουαριο του 1965, οταν επισκεφθηκαν τη Λαρισα οι τοτε υπουργοι Γκλαβανης και Μυλωνας, προκριθηκε ως χωρος ανεγερσης μουσειου η «παραγκα» του Αγιου Αχιλλιου [3].

Ηδη, σε διαφορα χρονικα διαστηματα, απο παραγοντες της πολης, ειχαν ριφθει ιδεες για ανεγερση μουσειου στον Κηπο των Ανακτορων (!), ειτε στο σημειο οπου βρισκοταν η Εφορεια Υλικου Πολεμου, δηλαδη εκει οπου αποκαλυφθηκε μετα το λεγομενο Β’ Αρχαιο Θεατρο Λαρισας. Ακομη, εγινε προταση να κατεδαφιστει το Μπεζεστενι και στη θεση του να γινει το μουσειο, μαζι με τη γυρω εκταση. Για διαφορους λογους (ευτυχως), οι ιδεες αυτες απορριφθηκαν, σταδιακα. Στις 12 Απριλιου 1962 ανακοινωθηκε μεσω της «Ε» απο τον δημαρχο, Δημ. Χατζηγιαννη, οτι προκριθηκε ο χωρος κατω απο το ρολοι, δυτικα, για μουσειο. Δηλαδη το σημειο επι της σημερινης οδου Διονυσιου Φιλοσοφου, οπου εχουν εναποτεθει μαρμαρινα μικρα τμηματα του Αρχαιου Θεατρου. Το σημειο αυτο απασχολησε για χρονια τον Δημο και τα Υπουργεια, περι της καταλληλοτητας η οχι. Επιπλεον, υπηρχε και θεμα απαλλοτριωσεων.

Η διεκδικηση του χωρου της «παραγκας» απο τη Μητροπολη, για την ανεγερση μητροπολιτικου μεγαρου, πνευματικου κεντρου και αλλων ιδρυματων, ηταν ηδη γνωστη. Αλλα, συμφωνα με δημοσιευμα της «Ε» στις 11 Φεβρουαριου 1965, ο Μητροπολιτης Ιακωβος «ξεσπασε» με δημοσια ανακοινωση του, οταν ανακοινωθηκε επισημα οτι το μουσειο θα γινει στον χωρο της «παραγκας» [4]. Στη διαμαχη παρενεβησαν με επιστολη τους στην «Ε» [5] δημοτες, οι οποιοι δηλωναν κληρονομοι της εκτασης της «παραγκας», η οποια ανηκε σε ιδιωτη με συμβολαια του 1886. Η υποθεση περιπλεκοταν, η κουβεντα επανηλθε για τον χωρο κατω απο το ρολοι και το Υπουργειο Συντονισμου πιεζε να επιλεγει το οικοπεδο («παραγκα» η κατω απο το ρολοι), ωστε να διαθεσει χρηματα για την ανεγερση.

Η υποθεση της ανεγερσης μουσειου περασε και απο αλλα σταδια και στις 26 Φεβρουαριου 1966 ο δημαρχος Αλ. Χονδρονασιος με επιστολη του στην «Ε» ανεπτυξε το ιστορικο του ζητηματος. Κατεληγε οτι κριθηκε ακαταλληλος ο χωρος κατω του ρολογιου, επειδη υπηρχε στο υπεδαφος το Αρχαιο Θεατρο. Στις 22 Μαρτιου 1966 το Δημοτικο Συμβουλιο με σημαντικη του αποφαση ανακαλεσε τα περι ανεγερσης μουσειου κατω απο το ρολοι και παραχωρησε την παραγκα του Αγιου Αχιλλιου. Δημιουργησε και επιτροπη για να συζητησει το θεμα με τον Μητροπολιτη.

Στις 24 Μαρτιου 1966 μεσω και της «Ε» εκδηλωθηκε δημοσια αυστηρη παρεμβαση του Μητροπολιτη Ιακωβου, ο οποιος, μεταξυ αλλων, ανεφερε: «…Ηνωθεντες οι τεως εχθροι Ηρωδοι και Πιλατοι, ινα πληξουν την Εκκλησιαν…», κατεληγε δε με την επισημανση οτι ο χωρος ειναι καθαγιασμενος, ιερος και απαραβιαστος. Γι’ αυτο θα καταφυγει σε παλλαικο χριστιανικο δημοψηφισμα. Στις 21 Ιουνιου 1966 δημοσιευτηκαν δηλωσεις του δημαρχου, Αλ. Χονδρονασιου, οτι τελικα ο Μητροπολιτης του γνωστοποιησε οτι δε θα αναγειρει επισκοπειο στην παραγκα. Το νεο επισκοπειο θα κτιζοταν στη θεση του παλιου επι της οδου Β. Σοφιας. Σε αρθρο στην «Ε» στις 8 Σεπτεμβριου 1966 του δημοσιογραφου Β. Βουτσιλα αναφεροταν οτι ο Μητροπολιτης εμμενει στην αποψη του για την «παραγκα», λογω κακου χειρισμου του θεματος απο τους ιθυνοντες της πολης.

Απο το 1967 φαινεται οτι εγκαταλειπεται απο τον Δημο η ιδεα ανεγερσης μουσειου στον χωρο του παλιου Αγιου Αχιλλιου. Στις 10 Ιανουαριου δημοσιευεται και παλι αποφαση του Δημοτικου Συμβουλιου να γινει το μουσειο κατω απο το ρολοι. Στις 19 Φεβρουαριου 1969 ανακοινωθηκε οτι εγκριθηκε πιστωση απο το προγραμμα αρχαιολογικων εργων 2.000.000 δραχμων για την εναρξη κατασκευης. Στις 7 Φεβρουαριου 1970 δημοσιευτηκε αρθρο του ΙΝΤΕΜ (Κωστα Περραιβου) στην «Ε», με την προτροπη να πεισθει ο νεος Μητροπολιτης Θεολογος να απελευθερωσει τον χωρο της «παραγκας». Τα επομενα χρονια υπαρχουν δημοσιευσεις για διαθεση πιστωσεων για μουσειο κατω απο το ρολοι.

Το 1978 τα φωτα στρεφονται οριστικα στο Μεζουρλο και στη σημερινη θεση του μουσειου. Εγγραφο του Υπουργειου Οικονομικων την 1η Μαρτιου 1978 ζητα να γινουν ενεργειες για ανταλλαγη του χωρου του Φρουριου με τη δημοτικη εκταση στο Μεζουρλο. Οι εξελιξεις οδηγουσαν πλεον στο σημερινο μουσειο…

 

——————————

[1]. Εφημεριδα «Ελευθερια» Λαρισας, 24 Φεβρουαριου 1962.

[2]. Μεγαλη «περιπετεια», η οποια χρηζει ειδικης αναφορας στο μελλον.

[3]. Εφημεριδα «Ελευθερια» Λαρισας, 11 Φεβρουαριου 1965.

[4]. Δηλαδη η εκταση οπου αποκαλυφθηκε μεταγενεστερα η παλαιοχριστιανικη Βασιλικη.

[5]. Εφημεριδα «Ελευθερια» Λαρισας, 14 Φεβρουαριου 1965.

 

Άγιος Αχίλλιος: Ο πολιούχος της Λάρισας, τα θαύματα και η επιστροφή των λειψάνων του  

Η πορεία του Αγίου από την Καππαδοκία στη Θεσσαλία, η συμμετοχή του στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο και η ιστορία των ιερών λειψάνων του

Ο Άγιος Αχίλλιος, που τιμάται σήμερα Παρασκευή 15 Μαΐου, γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας, στα χρόνια της βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, την περίοδο 324-337.

Οι γονείς του ήταν ευγενικής καταγωγής, τίμιοι, γνωστοί και με μεγάλη περιουσία, δίνοντάς του καλό παράδειγμα ζωής. Ωστόσο, ο Αχίλλιος έμεινε ορφανός σε πολύ μικρή ηλικία.

Αν και κληρονόμησε μεγάλη περιουσία, τη μοίρασε σε φτωχούς Χριστιανούς, χήρες και ορφανά, ενώ τη διέθεσε και για τις ανάγκες της Εκκλησίας. Από πλουσιότατος έγινε φτωχός, επιλέγοντας, σύμφωνα με την παράδοση, να πλουτίσει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Η ασκητική ζωή και η πορεία του στη Θεσσαλία

Ο Άγιος Αχίλλιος ζούσε με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και πολλούς ασκητικούς αγώνες. Έπειτα από αυτή την πορεία, του δόθηκε πολλή Θεία Χάρη.

Κάποια στιγμή εγκατέλειψε την πατρίδα του και πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου προσκύνησε τους Αγίους Τόπους. Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Ρώμη, για να προσκυνήσει τους τάφους των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, αλλά και των εκατομμυρίων μαρτύρων που μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού μέσα στα αμφιθέατρα.

Όπου περνούσε, κήρυττε το Ευαγγέλιο, οδηγώντας πολλούς ανθρώπους από την ειδωλολατρία στον Χριστό. Βάπτιζε όσους δίδασκε, ενώ, με τη χάρη του Θεού, απέκτησε και το χάρισμα των θαυμάτων.

Με ζωή αφιερωμένη στον αγώνα για τη δόξα του Χριστού, έφτασε στη Θεσσαλία, όπου η Εκκλησία τον ανέδειξε στον ένδοξο θρόνο της Αρχιεπισκοπής Λαρίσης, στην οποία υπάγονταν πολλές επισκοπές.

Στη νέα του διακονία, ο Άγιος Αχίλλιος αναδείχθηκε ισάξιος μεγάλων ιεραρχών και αγίων ανδρών.

Η ανομβρία στον κάμπο της Λάρισας

Την εποχή εκείνη είχε σημειωθεί μεγάλη ανομβρία στον κάμπο της Λάρισας. Οι κάτοικοι, φοβούμενοι την καταστροφή των σπαρτών τους, απευθύνθηκαν στον Άγιο Αχίλλιο για να ζητήσουν τη συμβουλή του.

Εκείνος προσευχήθηκε στον Χριστό να βρέξει. Σύμφωνα με την παράδοση, με την προσευχή του έπεσε πολλή βροχή και έτσι οι Λαρισαίοι απαλλάχθηκαν από την ανομβρία.

Ο Άγιος Αχίλλιος συμμετείχε και στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Υπήρξε από τα πιο μαχητικά στελέχη της Συνόδου, όχι μόνο για τη σοφία του, αλλά και για τα θαύματά του, με τα οποία, σύμφωνα με την παράδοση, ντρόπιασε τον αιρετικό Άρειο.

Το θαύμα με την πέτρα και το λάδι

Ο Άγιος Αχίλλιος απευθύνθηκε στον Άρειο λέγοντας: «Εάν πράγματι ο Χριστός δεν είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, αλλά είναι κτίσμα, διατάξτε αυτή την πέτρα (που βρισκόταν εκεί να αναβλύσει λάδι».

Οι Αρειανοί δεν περίμεναν να ακούσουν αυτά τα λόγια. Σηκώθηκαν τότε και είπαν στον Άγιο Αχίλλιο: «Εσύ που είπες αυτά τα λόγια, εσύ να διατάξεις η πέτρα να βγάλει λάδι».

Ο Άγιος Αχίλλιος, αφού προσευχήθηκε, είπε: «Αν ο Υιός του Θεού ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ομοούσιος τω Πατρί, ως πιστεύομεν και διδάσκομεν η πέτρα αυτή ας αναβλύσει έλαιον».

Αμέσως, σύμφωνα με την παράδοση, η πέτρα ανέβλυσε λάδι.

Στη συνέχεια επέστρεψε στη Λάρισα, συνεχίζοντας το ποιμαντικό του έργο. Ποίμανε τη μητρόπολη Λαρίσης για τριάντα χρόνια.

Ο Άγιος Αχίλλιος προαισθάνθηκε τον θάνατό του και ζήτησε να κατασκευαστεί ο τάφος του. Στην κηδεία του προσήλθαν όλοι οι κληρικοί της περιφέρειας, ενώ τη στιγμή του ενταφιασμού του έγιναν πολλά θαύματα.

Η φανέρωση και η αρπαγή του λειψάνου

Για πολλά χρόνια ο τάφος του παρέμεινε άγνωστος. Πέρασαν 300 χρόνια χωρίς οι άνθρωποι να γνωρίζουν τίποτα για το λείψανο του Αγίου.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεός δεν θέλησε να μείνει κρυμμένος τέτοιος θησαυρός και φανέρωσε το άγιο λείψανο με θαύμα. Οι κάτοικοι της Λάρισας έκτισαν μεγαλοπρεπή ναό και τοποθέτησαν εκεί το λείψανό του.

Εκεί θαυματουργούσε καθημερινά μέχρι το 978 μ.Χ., όταν ο άρχοντας των Βουλγάρων Σαμουήλ κατέλαβε τη Θεσσαλία και τη Λάρισα, αιχμαλώτισε τους κατοίκους και πήρε το λείψανο του Αγίου Αχιλλίου, μεταφέροντάς το στη Λίμνη της Πρέσπας.

Χίλια χρόνια αργότερα, τα οστά του φανερώθηκαν μέσα στα ερείπια μεγαλοπρεπούς μητροπολιτικής Βασιλικής. Το 1965, ο δασώδης χώρος πάνω από τον ναό ανεσκάφη από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νικ. Μουτσόπουλο.

Στο διακονικό, δηλαδή σε τμήμα του ιερού βήματος και σε χώρο συνηθισμένο για ιερά λείψανα, βρέθηκε τάφος, ο οποίος, όπως και ο ναός, είχε κατασκευαστεί από Έλληνες τεχνίτες, ίσως τους Λαρισαίους αιχμαλώτους.

Τα λείψανα είχαν συγκεκριμένη θέση στο εσωτερικό του τάφου. Έτσι, ο Άγιος δεν είχε ταφεί εκεί νεκρός, αλλά είχε τοποθετηθεί λάρνακα οστών.

Κατά τους ιστορικούς, ο ναός και ο τάφος κοσμούνταν από πλήθος αφιερωμάτων, με χρυσό και πολύτιμους λίθους. Ήταν η Μητρόπολη της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, στοιχείο που δικαιώνει την ταύτιση του ναού που βρέθηκε με εκείνον που παρασκευάστηκε από τον Σαμουήλ το 986-990, αποκλειστικά για το ιερό λείψανο.

Στον ίδιο ναό βρέθηκαν και ο σκελετός του τσάρου Σαμουήλ, νομίσματα, αφιερώματα, ένα σφαιρικό κομβίο από τα άμφια του Αγίου και πολύτιμοι λίθοι, προφανώς από το εγκόλπιο.

Ο Ν. Μουτσόπουλος παρέλαβε τα ιερά λείψανα και τα μετέφερε στη Θεσσαλονίκη, παραδίδοντάς τα για φύλαξη στην Ιερά Μονή Βλατάδων. Παράλληλα, έστειλε σε 45 Ινστιτούτα του εξωτερικού μικρό τεμάχιο του λειψάνου και χώματος για διερεύνηση.

Οι τρεις απαντήσεις που έλαβε συμφωνούσαν ότι τα λείψανα είχαν εναποτεθεί πριν από περίπου 1000 χρόνια, το 980-986, χρονολογία που συνέπιπτε με τη λεηλασία της Λάρισας και την αρπαγή των ιερών λειψάνων.

Η επιστροφή στη λαρισαϊκή γη

Αργότερα, για μεγαλύτερη ασφάλεια, τα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή Ορμύλιας Χαλκιδικής, όπου παρέμειναν για αρκετά χρόνια.

Στη συνέχεια, με ενέργειες του μακαριστού Μητροπολίτη Λαρίσης Σεραφείμ κατά την περίοδο 1974-1989, τα ιερά λείψανα παρέλαβε ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμων ο Β΄. Εκείνος τέλεσε πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης και τα λείψανα του πολιούχου Αγίου τέθηκαν σε προσκύνημα.

Σύμφωνα με το συναξάρι των δύο Αγίων, του Αγίου Αχιλλίου και του Αγίου Δημητρίου, είχαν συναντηθεί στα Τέμπη έφιπποι και παραπονέθηκαν για την έκλυση των ηθών της εποχής εκείνης.

Το απόγευμα της 14 Μαΐου 1981, με ελικόπτερο του Στρατού, τα λείψανα του Αγίου επανακομίστηκαν στη λαρισαϊκή γη.

Στον χώρο του σταδίου τα υποδέχθηκαν ο μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Σεραφείμ, πολλοί Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, όλο το ιερατείο της Μητροπόλεως, πλήθος Λαρισαίων και Θεσσαλών προσκυνητών, καθώς και οι τοπικές αρχές.

Από τότε, τα λείψανα του θαυματουργού Αγίου Αχιλλίου βρίσκονται στον ομώνυμο Μητροπολιτικό Ναό της Λάρισας και η μνήμη του γιορτάζεται με τη μεγαλύτερη επισημότητα κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου.

 

Αλευάδες: Οι αριστοκράτες της Λάρισας

Από τον Ευάγγελο Μπαλντούνη, καθηγητή φιλόλογο – συγγραφέα – ιστορικό ερευνητή

 

Στην αρχαιότητα οι Αλευάδες ήταν μια μεγάλη αριστοκρατική οικογένεια μεγαλοκτηματιών με έδρα τη Λάρισα. Για πολλούς αιώνες ήταν ο ευγενέστερος και ισχυρότερος οίκος σ’ όλη τη Θεσσαλία. Ηγεμόνευε σχεδόν συνεχώς από τον 7ο αι π.Χ. Ο Ηρόδοτος τους αναφέρει ως «κυβερνήτες» και «βασιλείς».

Ο ΠΡΟΠΑΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ: Γενάρχης τους ήταν ο Αλευάς ο Πυρρός (κοκκινομάλλης). Αναφέρεται σαν «Ταγός της Θεσσαλίας». Καταγόταν από τον μυθικό Θεσσαλό (είναι ο ήρωας που κατέκτησε κάποτε τη Θεσσαλία κι έδωσε στην περιοχή το όνομά του). Η περίοδος που κυβέρνησε ο Αλευάς ο Πυρρός, τοποθετείται ανάμεσα στην κάθοδο των τελευταίων Δωριέων και την εποχή που ήταν τύραννος των Αθηναίων ο Πεισίστρατος. Ο Αριστοτέλης, στο απολεσθέν έργο του «Θεσσαλών Πολιτεία», σημειώνει πως ο Πυρρός χώρισε την Θεσσαλία σε 4 περιοχές.

Ο ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΟΥ»: Αυτές ονομάστηκαν «Τετράδες» ή «Μοίρες»: Πελασγιώτιδα – Εστιαιώτιδα – Θεσσαλιώτιδα – Φθιώτιδα (Λάρισα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Φάρσαλα). Η διαίρεση αυτή είχε κυρίως γεωγραφικό, οικονομικό και διοικητικό χαρακτήρα. Τον 6ο αι. π.Χ. οι θεσσαλικές πόλεις συγκροτούν ομόσπονδο κράτος με πολιτικό και οικονομικό γνώρισμα, το «Κοινόν των Θετταλών». Πρωτοστατούν οι 4 σπουδαιότερες οικογένειες στη Θεσσαλία: Αλευάδες στη Λάρισα – Σκοπάδες στην Κραννώνα – Εχεκρατίδες (Αντιοχίδες) στα Φάρσαλα – και η οικογένεια Κινέα στους Γόνους.

Η ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΟΥ»: Διοικούνταν από 6μελές διευθυντήριο που εκλεγόταν μεταξύ των ευγενών σε εκλογές που γίνονταν στη Λάρισα. Μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις, όπως πολεμική σύγκρουση, εξέλεγαν έναν κοινό άρχοντα που ονομαζόταν «Ταγός» (αυτός που «τάσσει» τους άνδρες, ο ηγήτορας). Αυτός είχε εξουσία ανάλογη μ’ αυτήν του δικτάτορα και θύμιζε τους βασιλείς του περασμένου αιώνα. Ως πρώτος Ταγός αναφέρεται ο Αλευάς ο Πυρρός. Αυτός οργάνωσε στρατιωτικά το «Κοινόν». Κάθε «Τετράδα» της Θεσσαλίας ήταν διαιρεμένη κατά κλήρους, ο καθένας από τους οποίους πρόσφερε 40 ιππείς και 80 οπλίτες. Ο Ξενοφών αναφέρει ότι σε πολεμικές περιόδους συγκεντρώνονταν 6.000 ιππείς και 10.000 οπλίτες.

Η ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΞΕΡΞΗ: Η κυριαρχία των Αλευάδων δεν περιορίστηκε στη Λάρισα, αλλά επεκτάθηκε σ’ ολόκληρη τη Θεσσαλία, δημιουργώντας μια ισχυρή αριστοκρατία. Όταν ήταν Ταγός ο Αλευάς Β’, ο ποιητής Σιμωνίδης υπήρξε προσωπικός του φίλος. Ο Αλευάς Β’ είχε 3 γιους: τον Θώρακα (υπάρχει η «ΟΔΟΣ ΘΩΡΑΚΑ» στην περιοχή Ηπειρώτικα), τον Ευρύπολο και τον Θρασίδαιο. Με την επίθεση του Ξέρξη οι τρεις αυτοί γιοι πήγαν απεσταλμένοι στον βασιλιά για να δηλώσουν υποταγή. Με το πέρας των περσικών πολέμων, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωτυχίδας έκανε εκστρατεία για να τιμωρήσει τους Θεσσαλούς. Μπορούσε να τους κατακτήσει, αλλά οι Αλευάδες τον δωροδόκησαν και δεν το έκανε. Αυτό δείχνει ότι οι Αλευάδες είχαν ακόμη την εξουσία στη Θεσσαλία.

Η ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ:  Μια άλλη θεσσαλική δυναστεία, η δυναστεία των Φερών, άρχισε αργότερα να περιορίζει και να εκτοπίζει τους Αλευάδες από την εξουσία. Γίνεται τώρα Ταγός ο Ιάσων ο Φεραίος και μετά ο Αλέξανδρος ο Φεραίος. Όμως, οι Αλευάδες κάλεσαν τον γιο του Αμύντα Γ’ της Μακεδονίας και μετά τον γνωστό Θηβαίο στρατηγό Πελοπίδα, που τους αποκατέστησαν στην εξουσία. Όταν ο Φίλιππος έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας, κατέστησε τους Αλευάδες υποτελείς, αλλά και συμμάχους. Τους χρησιμοποίησε τελικά για να ισχυροποιήσει την κυριαρχία του στη Θεσσαλία.

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ: Οι Αλευάδες ήταν φιλόμουσοι και στην αυλή τους φιλοξενούσαν προσωπικότητες τού πνεύματος τής τότε εποχής: Σιμωνίδης, Γοργίας, Ανακρέων, Πίνδαρος, Βακχυλίδης, σοφιστής Γοργίας, ιατρός Ιπποκράτης. Μάλιστα, ο Σιμωνίδης και ο Πίνδαρος ύμνησαν τις νίκες των Αλευάδων στους ιππικούς αγώνες και στα Πύθια. Διατηρούσαν ανάκτορα στη Λάρισα και εντυπωσίαζαν τους καλεσμένους τους με την πολυτελή ζωή, το πλήθος των δούλων, τα αναρίθμητα φημισμένα άλογα και τις γεμάτες χλιδή γιορτές τους…

~ Στη συνοικία της Φιλιππούπολης στη Λάρισα υπάρχει η «Οδός  Αλευάδων»…