Για μια νέα ΑΕΛ

(Μνήμη Αδάμου Τσιάχα)

 Τι να σου κάνει κι ο κόσμος; Έχει ανάγκη από λίγη χαρά. Να φουσκώσει υπερήφανος για την ομάδα του, να πανηγυρίσει πέντε γκολ και μετά να βγει στους δρόμους και να φωνάξει, να χειροκροτήσει, να τραγουδήσει, να εκτονωθεί. Δύο μόλις μήνες πριν, 28 Φλεβάρη ήτανε, ημέρα Παρασκευή, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, είχαν βγει στους ίδιους δρόμους για να κλάψουν και να σπαράξουν για τα Τέμπη. Μια πάνω, μια κάτω, η ζωή αυτή είναι, το ξέρεις.

Πανηγυρίζει η πόλη. Την πέμπτη άνοδο της ΑΕΛ. Λίγοι θα σου πουν τέτοιες ώρες ότι πέντε άνοδοι σημαίνει και πέντε υποβιβασμοί. Και γιατί να το πουν; Δε θέλω ρε αδερφέ να θυμάμαι. Δε θέλω άλλη πίκρα, πάει, δώκαμε. Οικονομική κρίση, κορονοϊοί, «Ντάνιελ», Τέμπη, η παλέτα της ζωής μας έχει ξεχειλίσει από γκρι και μαύρο… Επιτέλους λίγο χρώμα… Λίγο βυσσινί…

Και να που το ανοιχτό λεωφορείο έχει πιάσει κιόλας πλατεία Νομαρχίας. Για μας, τους παλαιότερους, τη γενιά του ‘88, ίσως και να φαντάζει υπερβολικό το να περιφέρεις ποδοσφαιριστές σε ανοιχτό λεωφορείο, σε μια τελετή με χαρακτηριστικά ρωμαϊκού θριάμβου. Εντάξει, μια άνοδος είναι, μια επιστροφή στα αυτονόητα, δεν είναι η ΑΕΛ για Καμπανιακούς και Εθνικούς Νέου Κεραμιδίου, οπότε…

Αλλά δεν υπάρχει κανένα «οπότε», κανένα «τι», κανένα «γιατί». Υπάρχει στην πόλη μια συσσωρευμένη από χρόνια «τσατίλα», ένας θυμός και μια αναμονή. Στα εσωτερικά του δοχείου ασκούταν τρομερή πίεση. Προχθές κάποιος έβγαλε την τάπα και ο καπνός βγήκε με ορμή να πάει ψηλά στον ουρανό. Κι αυτό που χαίρεσαι είναι ότι οι δρόμοι είναι γεμάτοι παιδιά. Ορμάνε στο λεωφορείο και χαιρετάνε σχεδόν με υστερία τους ποδοσφαιριστές. «Λαυρέντηηηη, σ’ ευχαριστώ ρε που με ανέβασες…» κραυγάζει δίπλα μου το δεκατετράχρονο χαιρετώντας τον Κοσσονού.

Υπό κανονικές συνθήκες, το λες και κωμικό, αλλά είπαμε, η πίεση πρέπει να εκτονωθεί και το κυριότερο η πόλη να αποκτήσει μια νέα γενιά οπαδών, γιατί εδώ και χρόνια φτάσαμε να πανηγυρίζουμε στις καφετέριες τα γκολ των μεγάλων του κέντρου.

Και δεν είναι καθόλου αστείο πράγμα η τοπική συνείδηση. Το να έχει μια πόλη οπαδούς, είναι πολύ βαθύτερο από όσο νομίζεις. Είναι μέγεθος κοινωνικό, πολιτισμικό, χώρια που παράγει και σοβαρό οικονομικό αποτέλεσμα. Η Λάρισα πρέπει να συναντηθεί ξανά με τον… κόσμο της και να ξαναβρεί τη χαμένη της αυτοπεποίθηση. Ναι, αυτή που είχε το ‘80 και που έχασε στο μεταξύ πολλές φορές από τότε, με τελευταία τη… σχιζοφρενική περίοδο του μακαρίτη του Κούγια.

Βασικά η ΑΕΛ, η Λάρισα και όλοι εμείς που την αγαπάμε πρέπει να επιστρέψουμε στις… εργοστασιακές μας ρυθμίσεις. Στην παλιά κλασική συνταγή που μας έδωσε κάποτε το αλησμόνητο πρωτάθλημα του ‘88 και την οποία εσχάτως ανακάλυψε ακόμη και ο… Μαρινάκης του Ολυμπιακού. Η συνταγή των «Καντωναίων» δεν ήταν καμιά… μεγάλη ανακάλυψη. Οι άνθρωποι ήταν απλώς νοικοκύρηδες και ρεαλιστές. Κάποτε, ο ευπατρίδης πρόεδρος της ΑΕΛ Αδάμος Τσιάχας, που χάσαμε πρόσφατα, με αφοπλιστική ειλικρίνεια μού είχε πει ότι ο στόχος της χρυσής εκείνης διοικητικής εποχής, όπως προσδιοριζόταν στις ιδιωτικές συζητήσεις της οικογένειας Καντώνια, ήταν η ομάδα να τερματίσει κάπου στο μέσον του βαθμολογικού πίνακα. «Ήταν λίγο νομίζεις να είσαι πάντα μέσα στην πρώτη οκτάδα; Κι από κει και πέρα… ό,τι καθόταν…».

Είχαν καταλάβει ποιο το οικονομικό μέγεθος της Λάρισας και ποια τα όριά τους. Αν οι εφοπλιστές της Αθήνας (Νταϊφάδες, Βαρδινογιάννηδες, Κοσκωτάδες…) έβαζαν στη μια πλευρά της ζυγαριάς ακριβοπληρωμένες βεντέτες «αεροδρομίου», τι μπορούσες να βάλεις εσύ πέρα από το ντόπιο ταλέντο, τη φρεσκάδα και τη φιλοδοξία; Και κυρίως -κατέληξε στην κουβέντα μας ο κ. Αδάμος- φροντίζαμε να πληρώνουμε τα παιδιά ακριβώς στην ώρα τους και να τηρούμε τα συμφωνηθέντα στο έπακρον. Αυτό έφερνε ηρεμία. Και η ηρεμία έφερνε πρόοδο…».

Άλλα χρόνια, θα μου πεις, τότε… Να, όμως, που ξαναγυρίζουμε στα παλιά. Κάτι φαίνεται να αλλάζει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μαρινάκηδες, Αλαφούζοι, Σαββίδηδες και άλλοι του είδους κατάλαβαν πως το κλασικό μοντέλο των ακριβοπληρωμένων «βεντετών» («βεντέτες», να τις πει ο Θεός!) δε βγάζει πουθενά. Κατάλαβαν ακόμη πως ελέγχοντας την ΕΠΟ και τη διαιτησία το πολύ-πολύ να εξασφαλίσεις ένα ακόμα εγχώριο Πρωτάθλημα. Ε, και; Στην Ευρώπη πάντα ένας τενεκές ξεγάνωτος θα είσαι, ένας δευτερότριτος, χωρίς καμιά υπόληψη. Εισήγαγαν έτσι το VAR και το Πρωτάθλημα άρχισε να αποκτά μια αξιοπιστία και ένα νέο ενδιαφέρον. Επιπλέον, ήλθαν δυο – τρία γεγονότα να ανατρέψουν την παλιά οπτική τους. Πρώτον, ότι τα ταλαντούχα πιτσιρίκια του Ολυμπιακού πήραν Κύπελλο Ευρώπης στην κατηγορία τους. Δεύτερον, ότι ο Ολυμπιακός κατέκτησε τον πρώτο του ευρωπαϊκό τίτλο, το Conference League. Μεγάλη ηδονή, αλλά και συνειδητοποίηση ορισμένων πραγμάτων. Τρίτον, βλέπεις μια Εθνική Ομάδα γεμάτη από ελληνάκια του εξωτερικού με τεράστια ποιότητα. Κι εκεί την ψυλλιάζεσαι. Γιατί τα 17χρονα της Μπαρτσελόνα βγάζουν μάτια και τα δικά μου όχι; Γιατί -επιστρέφω στα δικά μας- τα 17χρονα της ΑΕΛ (η πολύ καλή φουρνιά της Κ-19) δεν μπορεί να αποτελέσει τον αυριανό κορμό της ομάδας και να εγγυηθεί μελλοντικές επιτυχίες;

Η ΑΕΛ επέστρεψε. Επέστρεψε σπίτι της μετά από μια μεγάλη ταλαιπωρία. Χαμένη για χρόνια στο δάσος των προβλημάτων, των εντάσεων, των συγκρούσεων, των διχασμών, ξαναβρήκε το μονοπάτι. Και η επιστροφή αυτή σβήνει πολλά. Σβήνει τη διχόνοια και την τοξικότητα που ξένοι ιδιοκτήτες έφεραν στην πόλη.

Μια νέα ΑΕΛ πρέπει τώρα να χτιστεί ξανά με βασικό όπλο -το έχουμε γράψει κι άλλοτε σ’ αυτήν τη στήλη- την υπομονή πρώτα, τη σύνεση μετά. Πρέπει να εξηγήσει κανείς στη νέα γενιά φιλάθλων της ΑΕΛ πως η ύπαρξη και μόνο της ομάδας στα λεγόμενα «μεγάλα σαλόνια» είναι από μόνη της μια επιτυχία για τα δεδομένα μιας επαρχιακής πόλης. Στη Λάρισα, όποιον και να ρωτήσεις σήμερα θα σου πει πως η ομάδα πρέπει να βασιστεί στα ταλέντα του κάμπου. Να γίνεις μια «μηχανή» παραγωγής και… πώλησης ταλέντων που θα σου εξασφαλίζουν την οικονομική ευρωστία που είναι το άπαν στο σημερινό απαιτητικό ποδόσφαιρο.

Αυτά στη θεωρία… Η πράξη μένει να αποδειχτεί. Η πράξη… Αυτή η τόσο δύσκολη, σύνθετη και επώδυνη διαδικασία. …

 

ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ

alexiskalessis@yahoo.gr