Αλκαζάρ, από… στάβλος στην Κατοχή, στάδιο

Η είσοδος του Αλκαζάρ πριν το 1941 (φύλλο «Ε» 16 Δεκεμβρίου 1964, ρεπορτάζ Β. Καλογιάννη)

 

«Επέστρεψε» και το ποδόσφαιρο της Λάρισας, μετά την Κατοχή. Παρά τα μεγάλα προβλήματα διαβίωσης, οι άνθρωποι του αθλητισμού ξαναγύρισαν στις τοπικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Τα ιστορικά λαρισινά σωματεία «Ηρακλής», «Άρης», «Απόλλων», «Λαρισαϊκός» και «Τοξότης» πάτησαν ξανά το σκληρό χώμα του ερειπωμένου Γυμναστηρίου. Ποδοσφαιρικοί αγώνες γίνονταν και πριν, αλλά όχι με θεσμική μορφή. Ημέρα γιορτής ήταν η Κυριακή 20 Ιανουαρίου 1946 [1]. Άρχισε επίσημα το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα Λαρίσης, στο πλαίσιο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), ενώπιον άνω των 4.000 θεατών (!) και μάλιστα μετά μουσικής, από τη Στρατιωτική Μουσική Λαρίσης.

Δικαίως, ήταν γιορτή και για έναν ακόμα λόγο. Το Γυμναστήριο (μετέπειτα το θρυλικό στάδιο Αλκαζάρ) είχε περάσει τα πάνδεινα, πριν ακόμη την περίοδο της Κατοχής. Ο σεισμός της 1ης Μαρτίου 1941 συνετέλεσε να καταρρεύσουν και οι τέσσερις πλευρές του περιβόλου [2]. Από τις συνθήκες που επικράτησαν, περίοικοι επιδίδονταν στην αρπαγή των οικοδομικών υλικών, για να κτίσουν πρόχειρα τα δικά τους σπίτια και να στεγαστούν. Η «χαριστική βολή» δόθηκε λίγο μετά, από τις αρχές κατοχής, οι οποίες μετέφεραν με καμιόνια, τούβλα και άλλα υλικά στο αεροδρόμιο και τους στρατώνες για εκτέλεση στρατιωτικών έργων. Προηγουμένως, όμως, τους πρώτους μήνες από την είσοδο των κατακτητών, ο Γυμναστικός Σύλλογος, ο οποίος διαχειριζόταν το γήπεδο, αποφάσισε την εκποίηση των όποιων υλικών είχαν απομείνει. Πλειοδότης ήταν ο εργολάβος Δημ. Αποστολόπουλος, ο οποίος πήρε όσα υλικά πρόλαβε, επειδή μετά οι Γερμανοί κατακτητές διέκοψαν την εργασία του κι έκλεψαν τα υλικά για δική τους χρήση.

Όπως γράφει ο δημοσιογράφος της «Ε» Βάσος Καλογιάννης [3], το γήπεδο κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχε σχεδόν εκλείψει. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε από τις επισιτιστικές υπηρεσίες για στάβλισμα γελαδιών! Αργότερα ως χώρος στάθμευσης μεταφορικών μέσων, διαφόρων συνεργείων και σχηματισμών. Η απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944 βρήκε το θέμα της χρήσης του γηπέδου, με πολλές εσωτερικές διαμάχες. Μια άλλη ιστορία, η οποία δεν είναι του παρόντος.

Ποδοσφαιρικός αγώνας το 1939 (φύλλο «Ε» 20 Δεκεμβρίου 1964, ρεπορτάζ Β. Καλογιάννη)

 

Η μεταπολεμική έναρξη του Πρωταθλήματος ήταν λαμπρή και είχε πολλούς φιλάθλους. Όπως έγραφε η «Ε» την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 1946, «το γεγονός προκαλεί αμέριστον το ενδιαφέρον των φιλάθλων, καθ’ όσον η σημερινή εμφάνισις των ομάδων είναι πρώτη επίσημος από πενταετίας. Κατά την τελετήν εκλήθησαν και θα παραστούν οι επίσημοι».

Ο πρώτος αγώνας έγινε μεταξύ των ομάδων «Ηρακλής» και «Τοξότης» και επικράτησε ο πρώτος με 3-2. Από το ρεπορτάζ της «Ε», το οποίο δημοσιεύτηκε την Τρίτη 22 Ιανουαρίου 1946 και υπογράφει ο «Ω» (Ναούμ Ωρολογόπουλος), αντλούμε τα εξής: «Στις 2.30 μ.μ. υπό το γενικόν πρόσταγμα του κ. Βασ. Κωνσταντοπούλου ήρχισεν η παρέλασις των ομάδων υπό τους ήχους της Στρατιωτικής Μουσικής, ενώπιον των επισήμων και του αντιπροσώπου της ΕΠΣ Θεσσαλίας κ. Δημ. Καραθάνου. Μετά την παράταξιν των ομάδων προ των επισήμων, ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλέους Δημητρίου απήγγειλεν τον όρκον του αθλητού, μεθ’ ο η Μουσική ανέκρουσεν τον Εθνικόν Ύμνον. Εν συνεχεία, ο αντιπρόσωπος της ΕΠΣΘ κ. Δημ. Καραθάνος προσφωνήσας τους αθλητάς, εξήρε τον θεσμόν της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) περί διοργανώσεως τοπικών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων και την ευγενή απασχόλησιν των αθλητών, οίτινες αγωνιζόμενοι διαπαιδαγωγούνται ψυχικώς και διαπλάσσονται σωματικώς και ετόνισεν ιδιαιτέρως την στάσιν των αθλητών και την ολόψυχον συμβολήν των, τόσον κατά τον ένδοξον Αλβανικόν Πόλεμον 1940-41, όσον και επί κατοχής, οπότε παρά το καταθλιπτικόν βάρος του Ιταλικού φασισμού και του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, εύρισκον τρόπον να συγκεντρώνονται εις τον ευγενικόν αυτόν στίβον, προασπιστήν της ιδέας της ελευθερίας, ζητωκραυγάσας υπέρ της Ελλάδος και του λαρισαϊκού αθλητισμού».

Με την έναρξη του αγώνα τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, στη μνήμη των πεσόντων αθλητών κατά τον πόλεμο 1940-41 και την κατοχή. «Κατά το πλείστον του α’ ημιχρονίου ο «Ηρακλής» διετήρησεν την υπεροχήν, κατορθώσας να επιτύχη δύο τέρματα, ενός δι’ εξαιρετικού σουτ του έξω αριστερά Ιακωβίδη και ετέρου δι’ απευθείας σουτ του Χατζημαυρουδή, κατόπιν μεταβιβάσεως του Λαγορά. Κατά το β’ ημιχρόνιον, σχεδόν εξ ολοκλήρου ο «Ηρακλής» ηγωνίσθη με 10 παίκτας, τραυματισθέντος του αρχηγού της ομάδος Γ. Ιακωβίδη. Παρά τούτο, ο «Ηρακλής» και πάλιν υπερείχεν, επιτυχών και τρίτον τέρμα διά του Χατζημαυρουδή. Εις τα 20 τελευταία λεπτά ο «Τοξότης» επέδειξε μαχητικότητα και αναλαβών προς στιγμήν, κατόρθωσε εις δύο καθόδους του να επιτύχη ισάριθμα τέρματα διά του Λιόντου. Εις τα τελευταία λεπτά του αγώνος το ενδιαφέρον των φιλάθλων είχεν αποκορυφωθή και οι προσπάθειες των ποδοσφαιριστών ενετάθησαν, άνευ όμως αποτελέσματος και ούτω ο αγών έληξε με αποτέλεσμα 3-2 υπέρ του «Ηρακλέους». Ο διαιτητής κ. Νικολόπουλος πολύ καλός και προ παντός, αμερόληπτος, κατορθώσας διά της στάσεώς του και παρά την τάσιν των ποδοσφαιριστών προς εκτράχυνσιν του αγώνος, εστάθη εις το ύψος του αγώνα».

———————————————-

[1]. Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας, 20 Ιανουαρίου 1946.

[2]. «Αθλητισμός-Αιών Λαρισαϊκού Αθλητισμού», Βάσος Καλογιάννης, εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας, 22 Δεκεμβρίου 1964.

[3]. «Αθλητισμός-Αιών Λαρισαϊκού Αθλητισμού», εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας, 1 Ιανουαρίου 1965.