ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ (ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 7/9/2026)

ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΩΝ ΜΠΟΦΟΡ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ …

Πρωτοδιορίστηκα καθηγητής σε μιαν άκρη του Ιονίου, με την Ελλάδα να βιώνει ακόμη εποχές ΠΑΣΟΚ. Πώς το λέει η Διαμαντοπούλου; ΠΑΣΟΚ… Ωραία χρόνια! Πολύ ωραία όμως για να ’ναι αληθινά. Υπήρχε μια σχετική αβεβαιότητα καθώς ο Ανδρέας μπαινόβγαινε στα Νοσοκομεία, μετά όμως τον διαδέχθηκε ο Σημίτης και η Ελλάδα ξαναβρήκε τιμόνι γερό. Το σκάφος ξανάπιασε λιμάνι.

Ο διορισμός ήρθε τέλη Αυγούστου, αναπάντεχα, μα δεν το πολυσκέφτηκα. Το δασκαλίκι είναι αλκοολίκι. Έπειτα, ήταν και η μονιμότητα … Δεν άκουγα τίποτε και κανέναν. Οι επανειλημμένες εκκλήσεις του αφεντικού μου να μην αποδεχθώ αλλά να μείνω στη δουλειά και στα λογιστικά βιβλία και πως θα μού έκανε αύξηση, πήγαν στο βρόντο. Κέρδισα, έχασα, ποτές δεν το μέτρησα κι ας διδάσκω μαθηματικά. Στη ζωή πρέπει να είσαι κάτι σαν τον Λωτ. Πήρες μιαν απόφαση; Κοίτα μόνο μπροστά. Αν γυρίσεις πίσω, ρισκάρεις να γίνεις στήλη άλατος.

Κοιτάζω το κινητό μου… Ακόμη να με πάρει ο Άλκης …

Βαλίτσες όλες κι όλες δυο, ένα τιγκαρισμένο FIAT UNO, φύγαμε, πιάσαμε Λευκάδα κι από κει με φέρι μποτ για ορεινή Κεφαλονιά. Σεπτέμβρης μήνας, ζέστη, τουρισμός στο ζενίθ, αλλά σε πιο ανθρώπινα πλαίσια, το τουριστομάνι, όλη αυτή η τωρινή υστερία δεν υπήρχε. Όλα πιο απλά, πιο γνήσια. Σκέψου ότι στα χωριά υπήρχαν ακόμη πινακίδες «Rooms to let», ανορθόγραφες, προχειρογραμμένες με λαδομπογιά, πάνω σ’ ένα κομμάτι ξύλο καρφωμένο στο στύλο της ΔΕΗ.

Πρώτη δουλειά να βρω το σχολείο… Γυμνάσιον Μεσοβουνίων… Το όνομα ήταν δηλωτικό. Χαμένο στα βουνά, αλλά μια ομορφιά. Ανήκε σε κείνη τη γενιά των χιλιάδων διδακτηρίων που φύτεψε ανά την Ελλάδα το 1932 ο τότε Υπουργός Παιδείας, ο μετέπειτα «Γέρος», Γεώργιος Παπανδρέου. Εξαίσιο δείγμα επτανησιακής αρχιτεκτονικής, το διδακτήριο είχε γλιτώσει απ’ τον τρομερό σεισμό του 1953 που μετέτρεψε την Κεφαλονιά σε ερείπια, αλλά και απ’ τους εργολάβους με τα «κονέ» στην Κυβέρνηση που ευχαρίστως θα το … «ανοικοδομούσαν».

- Α, ρε Άλκη, γαμώτη μου … Θα πάρεις καμιά φορά τηλέφωνο;

Μικρός τόπος η επαρχία Ερύσσου (Βόρεια Κεφαλονιά), γνωρίσαμε σιγά - σιγά τους ανθρώπους της, την Κοινοτάρχη, τον αγροτικό γιατρό, τον ιδιοκτήτη και τους μόνιμους θαμώνες του καφενείου, – συνταξιούχοι του ΝΑΤ οι περισσότεροι που, ξέμπαρκοι πια, διηγούνταν λιμανίσιες ιστορίες απ’ τα … «ένδοξα» νιάτα τους. Άνθρωποι φιλόξενοι, μάς αγάπησαν, τους αγαπήσαμε, φιλοξενηθήκαμε, φάγαμε στα σπίτια τους, είπαμε κοινούς καημούς, εισχωρήσαμε στις συνήθειες του τόπου μα και στις ψυχές των ανθρώπων. Τρία χρόνια μαζί, μάς πόνεσαν, το νιώσαμε. Σου λέει, τούτος δα ο δασκαλάκος ήρθε από του διαόλου τη μάνα να φάει ένα κομμάτι ψωμί «εδεπά» και να ξεστραβώσει τα στραβάδια μας που όλη μέρα χαζεύουν στο Φισκάρδο με μια πετονιά στο χέρι … Και τ’ αγαπήσαμε πολύ εκείνα τα παιδιά, σαν κάθε δάσκαλος τους πρώτους μαθητές του. Και πρόκοψαν. Μπορεί από εξισώσεις Α’ και Β’ βαθμού που πάσχιζα τότε να τους βάλω στο κεφάλι να μην σκάμπαζαν, σίγουρα όμως έλυσαν την εξίσωση της ζωής … Χρόνια μετά, σε μια επίσκεψη στο Φισκάρδο τους καμάρωσα όλους, αντράκια πια και γυναίκες με κουτσούβελα, «ψημένα» παιδιά, νέοι επιχειρηματίες, άλλος με εστιατόριο, άλλος με «ενοικιαζόμενα» (που στο μεταξύ έγιναν… Airbnb), άλλος με επιχείρηση ενοικίασης σκαφών, με ό,τι θες.

- Α, ρε Άλκη, τι το’ χεις το τηλέφωνο;

Προς στιγμήν είπα να τον πάρω εγώ, μετά σκέφτηκα πως θα οδηγεί κι είπα «άστο καλύτερα». Λογικά θα κοντεύει Πειραιά …

Κεφαλονιά δεκαετία ’90 λοιπόν. Ο πρώτος μου μισθός κοντά 180 χιλιάρικα – για δραχμές μιλάμε. Καλά ήτανε. Παρά τη μόνιμη κλάψα των συνδικαλιστών της τοπικής ΕΛΜΕ, που απειλούσαν με απεργίες μέσα στις εξετάσεις, τα λεφτά έφταναν. Πλούσιοι δεν γίναμε, αλλά με 25.000 δραχμές έπιασα ένα ωραίο στούντιο με θέα στο λιμάνι με την αυτονόητη υποχρέωση να το αδειάζω κάθε 1η Ιουλίου, λόγω τουρισμού. Τώρα που το σκέφτομαι το ενοίκιο αντιστοιχούσε στο 13-14% του μισθού μου. Είχα κανονίσει να τρώω και σε μια ταβέρνα με τον μήνα, σούπερ μάρκετ φτηνό, βενζίνη 0,60 σημερινά ευρώ, περίσσευαν λεφτά. Τόσα που αντέξαμε και έναν μήνα απεργία, τότε που όλοι φώναζαν στον Αρσένη «Κάτσε καλά Γεράσιμε», μα που ν’ ακούσει το αγύριστο κεφαλονίτικο κεφάλι του;

Ο Άλκης, ο γιος μου, αναπληρωτής εκπαιδευτικός, ειδικότητος ΠΕ04, φυσικός, μού τηλεφώνησε επιτέλους από τον Πειραιά,. Όλα καλά, φόρτωσε το « Yaris» στο καράβι, ξεκίνησε για τον φετινό τόπο διορισμού του, τη Λέρο. «Ξανοιγόμαστε στο πέλαγος και μπορεί να χαθεί το σήμα, είπε, μην ανησυχείς» …

Ανησυχώ κι ας μην το δείχνω. Τα παιδιά έρχονται, φεύγουν, ταξιδεύουν, καράβια, τρένα αεροπλάνα, κι εσύ, πάνω απ’ το κινητό, μια μόνιμη αθέλητη ανησυχία… Στην τηλεόραση, για να τσιμπήσουν τηλεθέαση, παίζουν … «δράματα» με αναπληρωτές που αυτή την εποχή ταξιδεύουν για να στελεχώσουν τα σχολεία των νησιών. Υστερικές κραυγές, τεχνητή οργή και μύδροι εκφωνητών για τα νοίκια που είναι ο μισός μισθός! Δήμαρχοι εγκαλούνται και απολογούνται που δεν φρόντισαν για τη στέγη του δάσκαλου, τι αίσχος, τι ντροπή για τους κατοίκους, αλήθεια, τι κάνει τελικά η Κυβέρνηση ;

Α, ρε Άλκη, κι εσύ και οι φίλοι σου… Για κάνα τριήμερο θα γίνετε οι ήρωες της ημέρας στα πρωινάδικα, μετά θα ξεχαστείτε κι εσείς, γραμμένους σάς έχουν πουλάκια μου. Γι΄ αυτό κοίτα να την βολέψεις σαν και πέρυσι στους Λειψούς… Σπίτι μ’ άλλους δυο, μοιρασμένα έξοδα, λίγο ψάρεμα, κάνα ψαροντούφεκο, και μια πίτα πού και πού από καμιά μάνα μαθητή που σάς σκέφτεται… Κουτσά -στραβά θα βγει η χρονιά. Μην τους ακούς. Αυτοί που μιλάνε για σάς είναι τόσο άσχετοι που νομίζουν πως το πρόβλημα σας είναι ο μισθός, το χιλιάρικο που δεν φτάνει πουθενά για πουθενά …

Τι να τους πεις; Για τη μοναξιά του νησιού τους ατέλειωτους χειμώνες; Για τα υγρά δωμάτια που σάς φιλοξενούν και το αερόθερμο που παίρνετε αγκαλιά; Για τα μποφόρια που -ανάθεμα τον Αίολο τους – πάνε και πιάνουνε παραμονές Χριστουγέννων και σε κρατάνε όμηρο στο λιμάνι; Και τι να πεις για την κοπελιά, την φιλόλογο που τριαντάρησε και αναμετριέται με τις πρώτες ρυτίδες στον καθρέφτη κι αυτή δεν βρίσκει, γυρνώντας κάθε χρόνο από νησί σε νησί, άντρα να αγαπήσει, να κάνει οικογένεια… Σε ποιον να πεις για τα φιλόδοξα αγόρια μας, που στο Πανεπιστήμιο ονειρεύονταν καριέρες και διδακτορικά αλλά η ζωή και η πραγματικότητα τους έστειλε να κυνηγάνε μόρια στους Λειψούς; Σε ποιον για τις διαλυμένες οικογένειες που κάθε χρόνο περιμένουν μάταια μια μετάθεση … Το χαβά τους αυτοί, χίλια ο μισθός, πεντακόσια το ενοίκιο, αίσχος, ασίχος!

Εγώ στα είπα Άλκη … Ξανασκέψου το. Δεν συμφέρει πια το δασκαλίκι. Μείνε Λάρισα, τράβα Αθήνα, μια δουλειά θα την βρεις ρε συ, θα σού μένουν και λεφτά … Χαμένα λόγια. Αλλά μεγάλωσες κι εσύ σε οικογένεια εκπαιδευτικών, έτσι έμαθες, πήρες τον δρόμο τον … στραβό προς το δημοσιοϋπαλληλίκι …

Ο Άλκης ταξιδεύει για Λέρο κι εγώ είναι σα να ξαναβλέπω την ζωή μου σε ριμέικ. Το μετεωρολογικό δελτίο δίνει καλοτάξιδες θάλασσες, έχω ησυχάσει κάπως, είναι Σαββατόβραδο έβαλα κι ένα ποτό. Στην τηλεόραση στα εγκαίνια της ΔΕΘ ο Μητσοτάκης πάλι τάζει αυξήσεις, πεντακόσια ευρώ (μεικτά) προς δημοσίους υπαλλήλους εφόσον εκλεγεί, κι εγώ νιώθω μια θλίψη, ολοένα και μεγαλύτερη θλίψη, να μου βαραίνει την καρδιά …

ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ

alexiskalessis@yahoo.g