Το σάπιο κατεστημένο επιβραβεύει τους άχρηστους και όχι τους άριστους

(Ο Φειδίας δεν είναι ένας τρελός που είδε την πόρτα ανοικτή και μπήκε-είναι ένα φαινόμενο!)

Από τον Δρ. Αυγουστίνο (Ντίνο) Αυγουστή
καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
av.avgoustiνοs@gmail.com

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα αποτελούν τα πολλά ευτράπελα που συνέβησαν στις τελευταίες εκλογές για την ανάδειξη των εκπροσώπων μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το ένα έχει να κάνει με την τεράστια αποχή που στην Ελλάδα έφτασε το 60% (χωρίς κανενός πολιτικού να ιδρώσει το αυτί του) και το άλλο αφορά το φαινόμενο Φειδία (όπως χαρακτηρίστηκε) στην Κύπρο.
Είναι πολύ καλά γνωστό πως το πολιτικό προσωπικό της πατρίδας μας και στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν μπορεί να εμπνεύσει τον απλό καθημερινό πολίτη (και στην υπόλοιπη Ευρώπη ασφαλώς, που μόνο Ευρώπη των λαών δεν είναι, τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν). Σε κάθε συζήτηση που γίνεται μεταξύ των απλών ανθρώπων ασκείται εξακολουθητικά η ίδια αρνητική κρητική. Πολλές φορές μάλιστα ακούμε να εκφράζονται γι΄ αυτούς πολύ βαριές κουβέντες και κατηγορίες. Είναι κλέφτες, είναι ψεύτες, είναι απατεώνες ακούμε να λένε πολλοί. Άσχετα αν μερικοί από αυτούς που εκστομίζουν τέτοιες βαριές κατηγορίες μπορεί να είναι πιο κλέφτες από κάποιους πολιτικούς. Γιατί για όσα άσχημα συμβαίνουν στον τόπο μας δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Δεν φταίνε για παράδειγμα οι πολιτικοί που τις προάλλες ένας ασυνειδήτος οδηγός παραβίασε το σήμα υποχρεωτικής στάσης (stop) και εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα νέο μοτοσικλετιστή, μόλις 34 ετών! Ναι τον εκτέλεσε! Διότι, όταν δεν εφαρμόζεις τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και εξ αυτού του γεγονότος κάποιος άνθρωπος χάνει τη ζωή του, μόνο δολοφόνος μπορείς να χαρακτηριστείς. Παραδείγματα καθημερινής παραβατικότητας υπάρχουν δυστυχώς πολλά. Ο μισός πληθυσμός και βάλε παραβιάζει συστηματικά τον κόκκινο σηματοδότη και κτίζει όπου τον βολεύει, ακόμα και μέσα σε ρέματα. Είμαι σίγουρος πως όλοι το γνωρίζετε. Κατά συνέπια δεν θα είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι πολιτικοί και πολίτες (σε ό,τι αφορά την παραβατικότητα) στο ίδιο καζάνι βράζουμε!
Τι έκανε ο Φειδίας λοιπόν; Ο Φειδίας είδε την τρύπα του πολιτικού συστήματος, είδε τους κενούς της πολιτικής που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Τους πολιτικούς που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τα οικονομικά, τα κοινωνικά και τα καθημερινά προβλήματα των καθημερινών πολιτών… Είδε ότι ο τρόπος που το καθεστωτικό σύστημα διαχειρίζεται τα γεγονότα είναι πέρα για πέρα απαράδεκτος. Οι πλείστοι πολιτικοί περιορίζονται σε απλές διαπιστώσεις (αυτό που κάνει εύκολα και μια γιαγιούλα που μένει στα κατσάβραχα), χωρίς παράλληλα να προσπαθούν να δώσουν λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας πολιτών. Θα διερωτηθείτε ασφαλώς: Και οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη για όλο αυτό που συμβαίνει; Το είπαμε και παραπάνω: Ασφαλώς και έχουν είναι η απάντηση. Ας πάψουν οι πολιτικοί να κάνουν ρουσφέτια (από την τουρκική λέξη rüşvet «δωροδοκία») και ως δια μαγείας πολλά θα αλλάξουν σύντομα. Αλλά εμείς επιμένουμε να επιβραβεύουμε του άχρηστους και όχι τους άριστους.
Κατά συνέπεια η ψήφος προς τον Φειδία Παναγιώτου δεν ήταν ψήφος αντίδρασης μόνο! Και κάνουν λάθος όσοι την μετράνε έτσι! Ειδικά οι πολιτικοί (τουλάχιστον οι ηγεσίες των κομμάτων) που έπρεπε να είχαν υποβάλει τις παραιτήσεις τους. Είναι όμως γλυκιά η «άτιμη» η εξουσία! Και το χρήμα ακόμα γλυκύτερο….
Υστερόγραφο 1: Έψαξα και έμαθα πολλά για τον Φειδία τούτες τις μέρες. Πρόκειται για ένα πολυμήχανο νέο με όραμα, με αυτοπεποίθηση, πείσμα και τόλμη, αυτοδημιούργητο, τίμιο, ειλικρινή, πατριώτη, άπειρο όμως με την πολιτική… Αυτό το τελευταίο θα τολμήσω να πω πως ίσως είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Διότι σίγουρα δεν είναι ψεύτης και φιλοχρήματος. Θα τολμούσα να τον χαρακτηρίσω σύγχρονο Οδυσσέα ικανό να σταματά ακόμα και τον Ποσειδώνα με τους ανέμους του… Καλή θητεία Φειδία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο… Ελπίζω (πολλοί ελπίζουν) να μην διαψεύσεις τις προσδοκίες μας.
Υστερόγραφο 2: Άκουσα τον ευρωβουλευτή Λουκά Φουρλά να δηλώνει ότι θα σταθεί δίπλα στον Φειδία… Μα γι΄αυτό ο Λουκάς Φουρλάς ανήκει στους ξεχωριστούς της πολιτικής! Πρώτος σε ψήφους παρά το γεγονός ότι ολόκληρος ο κομματικός μηχανισμός του Δημοκρατικού Συναγερμού με τον οποίο κατήλθε υποψήφιος ήταν απέναντί του!!!

 ΛΑΡΙΣΑ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ...

Το Μέγαρο Κατσαούνη

ΓΑΛΛΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ (1917)

20 Ιουνίου 1917 (Νέο Ημερολόγιο). Ο Γάλλος στρατηγός Sarrail, διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων της Αντάντ, στον εξώστη του μεγάρου Κατσαούνη, χαιρετά το συγκεντρωμένο πλήθος στην Κεντρική πλατεία Θέμιδος. Αρχείο Φωτοθήκης Λάρισας.

Από τον Νίκο Παπαθεοδώρου
nikapap@hotmail.com

Τέτοια εποχή πριν 107 χρόνια η χώρα μας ζούσε την περίοδο του εθνικού διχασμού.

Είχε ουσιαστικά δύο κυβερνήσεις.
Η μία βρισκόταν στην Αθήνα με την υποστήριξη του βασιλιά Κωνσταντίνου και η άλλη στη Θεσσαλονίκη, αποτελούμενη από την τριανδρία Βενιζέλου-Κουντουριώτη-Δαγκλή, επικουρούμενη από τις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ. Και οι δύο προσπαθούσαν -αλίμονο- να κυβερνήσουν τον διχασμένο ελληνικό λαό.
Γράψαμε και σε παλαιότερα κείμενα για την κάθοδο των γαλλικών στρατευμάτων από τη Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα, για τη μάχη της Σημαίας, την κατάληψη της Λάρισας και την προληπτική ή μάλλον αναγκαστική αποχώρηση όλων των βασιλικών (αντιβενιζελικών) τοπικών ηγετών της (Μητροπολίτης, Νομάρχης, Δήμαρχος). Λίγες ημέρες αργότερα έφθασε στην πόλη μας και ο Γάλλος στρατηγός Maurice Sarrail [1].
Η δημοσιευόμενη φωτογραφία απεικονίζει τον άνω όροφο ενός όμορφου νεοκλασικού κτιρίου της Λάρισας, το οποίο βρισκόταν στη νότια πλευρά της Κεντρικής πλατείας (Θέμιδος). Ήταν 20 Ιουνίου 1917 με το νέο ημερολόγιο και ο στρατηγός Sarrail επισκέφθηκε τα γαλλικά στρατεύματα που είχαν ήδη καταλάβει τη Λάρισα από τα τέλη Μαΐου.
Φθάνοντας σιδηροδρομικώς στη Λάρισα, κατευθύνθηκε στην Κεντρική πλατεία και επισκέφθηκε το στρατηγείο των γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο είχε εγκατασταθεί στον επάνω όροφο του κτιρίου της φωτογραφίας, στον οποίο προηγουμένως στεγαζόταν τα γραφεία της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας Ιππικού.
O Γάλλος στρατηγός με τον υπασπιστή του βρίσκονται στον δεύτερο από δεξιά εξώστη του κτιρίου και παρακολουθούν στην πλατεία το συγκεντρωμένο πλήθος και τους Γάλλους στρατιώτες, ενώ στον επόμενο εξώστη έχει αναρτηθεί η γαλλική σημαία.
Κοιτάξτε τις λεπτομέρειες του κτιρίου. Το περίτεχνο γείσο κάτω από τη στέγη, τους εξώστες με τα μαρμάρινα φουρούσια και τα περίτεχνα μεταλλικά κιγκλιδώματα και τα άλλα αρχιτεκτονικά στολίδια γύρω από τις πόρτες.
Οι πρόγονοί μας ιδιοκτήτες και κατασκευαστές στόλιζαν και εξωτερικά τα κτίσματά τους. Γιατί πήγε χαμένη τόση ομορφιά!
Θα αναφέρουμε λίγα ιστορικά στοιχεία για την οικοδομή αυτή. Μετά την απελευθέρωση της Λάρισας το 1881 στο σημείο αυτό υπήρχε μια οικοπεδική έκταση την οποία είχε αγοράσει από τους Οθωμανούς που εγκατέλειπαν τη Λάρισα ο δικηγόρος Ευστάθιος Ιατρίδης. Ήταν ένα χέρσο οικόπεδο που τα παιδιά της εποχής το χρησιμοποιούσαν για τα παιχνίδια τους.
Στο βάθος του οικοπέδου αυτού είχε κτίσει ένα μακρόστενο ισόγειο κτίσμα ο φωτογράφος Θεοδωρίδης και εκεί είχε εγκαταστήσει το υποτυπώδες studio του φωτογραφείου του.
Όταν αυτός το εγκατέλειψε, εγκαταστάθηκε στο ίδιο κτίσμα ο ιταλός αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής του Δήμου Ρουτζέρο. Ήταν ο άνθρωπος που δίδαξε πρώτος στους Λαρισαίους την ερμηνεία του πενταγράμμου και δημιούργησε τη Φιλαρμονική του Δήμου. Στη συνέχεια το οικόπεδο με το ισόγειο κτίσμα αγοράστηκε από τον Κώστα Κατσαούνη [2]. Σ’ αυτό έκτισε γύρω στα 1900 μια όμορφη διώροφη οικοδομή νεοκλασικού ρυθμού. Το ισόγειο διαρρυθμίστηκε για να στεγάσει καταστήματα και στη δυτική άκρη του υπήρχε η είσοδος για τον επάνω όροφο. Από τα πρώτα καταστήματα του ισογείου ήταν μια μπυραρία, συμβολαιογραφεία, αργότερα οι αδελφοί Παπαγεωργίου στέγασαν την Τράπεζα Θεσσαλίας και το 1917 διαβάζουμε στη φωτογραφία ότι λειτουργούσε το «Ζαχαροπλαστείον Doree του Δημητρίου Α. Πάλτσου».
Στον επάνω όροφο, όπως αναφέρθηκε, ήταν για πολλά χρόνια εγκατεστημένη η Διοίκηση της 1ης Ταξιαρχίας Ιππικού, η οποία είχε έδρα τη Λάρισα και της οποίας πρώτος διοικητής υπήρξε ο στρατηγός Δελαγραμμάτικας.
Αργότερα πέρασε από τη διοίκηση της Μεραρχίας και ο κατόπιν στρατάρχης και πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος.
Το Μέγαρο Κατσαούνη ανατολικά συνόρευε με την αυλή των Δικαστηρίων, ενώ δυτικά υπήρχε από τη δεκαετία του 1900 ένα απλό διώροφο κτίριο, το οποίο γύρω στα 1920 αγοράστηκε από την Εμπορική Τράπεζα, η οποία έπειτα από διάφορες εσωτερικές και εξωτερικές βελτιώσεις στέγασε το τοπικό υποκατάστημά της. Με τον σεισμό του 1941 ο επάνω όροφος του Μεγάρου Κατσαούνη χαρακτηρίστηκε ετοιμόρροπος και κατεδαφίστηκε.
Έμεινε το ισόγειο, όπου στεγάστηκε το καφεζαχαροπλαστείο «Παλλάδιον». Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Λαρισαίοι αναπολούν το «μικρό Ολύμπιον», το οποίο καταλάμβανε ένα τμήμα του ισογείου και έμεινε ιστορικό, γιατί ήταν τόπος συνάντησης νεαρών και φοιτητών.
Ονομάστηκε έτσι σε αντιδιαστολή με το περίφημο ζαχαροπλαστείο «Ολύμπιον» του Δήμου Γκονταρούλη επί της οδού Κύπρου. Αργότερα, όταν κατεδαφίστηκε το ισόγειο του Μεγάρου Κατσαούνη και το κτίριο που στέγαζε την Εμπορική Τράπεζα, ανάμεσα από το σημερινό Δικαστικό Μέγαρο και την πολυώροφη οικοδομή της Εμπορικής Τράπεζας που κτίστηκαν σ’ αυτό το διάστημα, δημιουργήθηκε ο σημερινός πεζόδρομος της οδού Μαρίνου Αντύπα.
———————————————
[1]. Maurice Sarrail (1856-1929). Γάλλος στρατηγός διοικητής, από τον Οκτώβριο του 1915 του εκστρατευτικού σώματος των Συμμαχικών Στρατευμάτων της Ανατολής (Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας) στη Θεσσαλονίκη, πιο γνωστού ως Αντάντ (Entente).
[2]. Ο Κώστας Κατσαούνης ήταν έμπορος και μεγαλοκτηματίας. Εκτός από το οίκημα που στέγαζε το «Παλλάδιον», ήταν ιδιοκτήτης του κτιρίου όπου επί χρόνια βρίσκονταν τα γραφεία της Μητροπόλεως Λαρίσης, στην ανηφόρα της οδού Παπαναστασίου προς το Φρούριο, πάνω από το καταχωνιασμένο τότε Αρχαίο Θέατρο. Στην ιδιοκτησία του είχε, επίσης, και άλλα σαράντα περίπου καταστήματα στην οδό Βενιζέλου και την Ανδρούτσου.
Επίσης, δικό του ήταν και το παγοποιείο στη δεξιά όχθη του Πηνειού στα Ταμπάκικα (Αμπελόκηποι), καθώς και μια υδραντλία που βρισκόταν δεξιά από την έξοδο της γέφυρας, προς το Αλκαζάρ, από την οποία αντλούσαν το νερό του Πηνειού και το πωλούσαν στα σπίτια.

 Ενας σιωπηλός κόσμος…

Το σχόλιο της Δευτέρας

 

Η τηλεοπτική διαφήμιση μου φάνηκε πολύ πετυχημένη.

Όπου μια Θεσσαλή … γραία (γρέντζω που λέμε στα μέρη μας) «την πέφτει» και κράζει έφηβους που αντί για καλοκαιρινό παιχνίδι στον δρόμο είναι χωμένοι στα κινητά τους και πίνουν πορτοκαλάδα με συντηρητικά. Αρχικά τους κατσαδιάζει, ύστερα γλυκαίνει και τους προτρέπει να πίνουν αγνή «πορτοκαλάδα εκ Θεσσαλίας». Τους κάνει και πλάκα:
«-Ξέρετε βρε πού είναι η Θεσσαλία;». Και τότε τα πιτσιρίκια, σαν σύγχρονα τέκνα της εποχής τους, «γκουγκλάρουν» και την αναζητούν…
Γελάμε οι μεγαλύτεροι, για τους οποίους τέτοιου είδους βασικές γνώσεις γεωγραφίας ήταν …αυτονόητες, αλλά συνάμα καταλαβαίνουμε και τι γενιές μεγαλώνουμε στον σημερινό κόσμο.
Έτσι, οι αυριανοί πολίτες θα στερούνται βασικών πληροφοριών, τις οποίες θα έχουν διαθέσιμες μόνο σε βάσεις δεδομένων. Θα είναι το κινητό; Θα είναι τσιπάκια που θα φυτεύονται στον εγκέφαλο όπως λένε οι μελλοντολόγοι; Σε κάθε περίπτωση ένα χαοτικό σύστημα θα διοχετεύει πληροφορίες και θα ελέγχει έναν ακόμη πιο χαοτικό κόσμο.
Η άλλη είδηση είναι ότι μεγάλες αλυσίδες, ρούχων κυρίως, μελετούν ήδη την αντικατάσταση του προσωπικού τους με ρομπότ - πωλητές τα οποία, με χρήση τεχνητής νοημοσύνης, θα κατατοπίζουν τον πελάτη στις αγορές του. Το κάνεις εικόνα; Να συνομιλείς με ένα ρομπότ που θα σου εξηγεί τι νούμερο παντελόνι σου κάνει και με τι χρώμα πουκάμισο θα το συνδυάσεις! Πάει η ανθρώπινη επαφή, τα τσαλιμάκια των πωλητών για να σε πείσουν, τα παζάρια για την τιμή, το φλερτ με την ωραία πωλήτρια, όλα αυτά που συνιστούσαν κάποτε την αγοραστική διαδικασία.
Δεν ξέρω πού θα οδηγήσουν σωρευτικά όλα αυτά, αλλά νομίζω πως ο μελλοντικός κόσμος θα είναι ένας σιωπηλός κόσμος που δεν θα …συνομιλεί. Πάρτε για παράδειγμα έναν άνθρωπο που ζει σε επαρχιακές πόλεις όπως η Αγιά, ο Τύρναβος, το Συκούριο. Έβγαιναν οι άνθρωποι στην αγορά, πήγαιναν στο Τραπεζικό υποκατάστημα της πόλης για δουλειές, βρισκόντουσαν, έλεγαν τα νέα τους, αντάλλασσαν πληροφορίες και απόψεις. Μετά πήγαιναν στο Ταχυδρομείο για άλλες διεκπεραιώσεις. Νέες επαφές κι εκεί, κουβέντες, γέλια, «άντε, πάμε να πιούμε κι έναν καφέ», με δυο λόγια αυξημένη κοινωνικότητα, που είναι πολύ βασικό στοιχείο για να μένεις σε έναν τόπο και να μην πάθεις κατάθλιψη. Ειδικά όταν μιλάμε για ελληνικές κοινωνίες που, από τα χρόνια τα αρχαία, ήταν κοινωνίες εξωστρεφείς, κοινωνίες δομημένες γύρω από την «αγορά», με οποιαδήποτε μορφή κι αν εκλάβεις τον όρο. Τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο μια πολιτικής …«εκσυγχρονισμού» και εξοικονόμησης πόρων, Τράπεζες, Ταχυδρομεία, Εφορίες, Κοινοτικά Καταστήματα και άλλες Δημόσιες Υπηρεσίες που υπήρχαν στα Συκούρια όλης της Ελλάδας κλείνουν η μια μετά την άλλη.
Ανάλογη κατάσταση – ας είμαστε δίκαιοι- διαμορφώνεται σε όλη την Ευρώπη τουλάχιστον. Οι πολίτες -ακόμη και οι μεγαλύτεροι- έχουν μάθει πια να εξυπηρετούνται ηλεκτρονικά, να επικοινωνούν με το Κράτος μέσα από τις περιβόητες «πλατφόρμες», απρόσωπα, μοναχικά, «αδιαμεσολάβητα», σύμφωνα με έναν όρο που εισήλθε κι αυτός στο λεξιλόγιό μας. Η ζωή αλλάζει ριζικά, εκ βάθρων. Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει αυτό. Φοβάμαι δεν το έχει σκεφτεί κανείς. Οι κυβερνήσεις και γενικότερα τα οικονομικά Κέντρα της Δύσης βλέπουν παντού νούμερα. Περικοπές για εξασφάλιση οικονομικής βιωσιμότητας και κέρδος. Και οι άνθρωποι; Η επαφή; Η ψυχική υγεία; Με το κεφάλαιο αυτό θα ασχοληθεί κανείς;
Το πρόβλημα είναι κιόλας πιο έντονο στις ανοιχτές κοινωνίες του ευρωπαϊκού Νότου παρά στον προτεσταντικό Βορρά που υπαγορεύει τις αποφάσεις. Όταν ταξίδεψα κάποτε στη Νορβηγία, μου έκανε εντύπωση η τρομακτική απουσία … Νορβηγών. Κλεισμένοι σπίτι, παντού μοναχικές, απομονωμένες αγροικίες χωρίς επαφές. Οι μοναχικοί Βίκινγκς των ατέλειωτων σκανδιναβικών χειμώνων τιμούν την παράδοσή τους και δεν δείχνουν να υποφέρουν από αυτήν. Αντιθέτως, παρακολουθούσα στην τηλεόραση τον ξεσηκωμό κατοίκων πέντε χωριών της Νότιας Ιταλίας όταν τους κατάργησαν τη μοναδική γραμμή τρένου που τους εξυπηρετούσε, ως ασύμφορη. «Μπάστα!» φώναζαν… Δεν είναι όλα χρήμα… Δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε άνθρωποι.
Χώρες των άδειων καφενείων, των παλιών σχολείων που έκλεισαν, των αυλών που χορταριάζουν, των σπιτιών με τα σφαλιστά παντζούρια. Τι φταίει; Και ποιος να σου το πει; Σάματις μία και δυο είναι οι αιτίες;
Κάπως έτσι η Ευρώπη, με πρωτοπόρα τη …συνήθη ύποπτη Γαλλία ψηφίζει τώρα Λεπέν όχι γιατί αίφνης απέκτησε ακροδεξιά ιδεολογία, αλλά από φόβο για το δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι θιασώτες της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και από νοσταλγία για ένα παρελθόν πιο ανθρώπινο, πιο «καθαρό», το παρελθόν της παράδοσης, των καλών χριστιανικών αξιών. Με δυο λόγια, το παρεξηγημένο στην Ελλάδα τρίπτυχο «πατρίς - θρησκεία – οικογένεια» στην «ala francaise» εκδοχή του επανέρχεται σήμερα δυναμικά. Οσονούπω, και στις ΗΠΑ, όπου ο Τραμπ ξαναράβει προεδρικά κοστούμια για να επαναφέρει το περιβόητο “American dream”. Αρκετά πια -φωνάζουν- με όλες αυτές τις «μοντερνιές». Αρκετά πια με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, αρκετά με τα δικαιώματα των ξένων, με όλη αυτή την «κορεκτίλα» που μάς έκανε έναν παγκόσμιο χυλό και μάς επιβάλλει ακόμη και τον τρόπο ζωής. Οι Γάλλοι σήμερα, οι «καουμπόηδες» του Κάνσας, της … Βόρειας Ντακότα και του Αϊντάχο αύριο, βγάζουν αντίδραση, είναι οργισμένοι χωρίς να ξέρουν τι τους φταίει.
Ελέγχεται η κατάσταση; Ελέγχεται η ορμή των ακραίων; Κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, οικονομολόγοι κι ένα σωρό επιστήμονες παγκοσμίου κύρους προσπαθούν να ανιχνεύσουν τάσεις και να δώσουν απαντήσεις. Δεν είναι ούτε εύκολες, ούτε απλές. Δεν είναι καν θέμα κάποιων ισχυρών κέντρων του πλανήτη. Καθώς μεταβλήθηκαν οι τεχνολογικές συνθήκες και οι όροι του παιχνιδιού και οι αλληλεπιδράσεις αλλάζουν ακόμη και μέρα με τη μέρα, όλοι αντιλαμβανόμαστε πως τίποτε δεν ελέγχεται. Κι άλλοτε ο πλανήτης βρέθηκε σε αδιέξοδα. Τα σημερινά όμως μοιάζουν τόσο σύνθετα, τόσο μεταβλητά.
Κυρίες και κύριοι, ο καινούργιος κόσμος ξεπροβάλλει και μοιάζει σιωπηλός, γκρίζος, ένα τοπίο με κινούμενη άμμο… Αύριο που η Λεπέν ίσως πανηγυρίζει, ας πιούμε μια …πορτοκαλάδα να στανιάρουμε. Αλλά προσοχή. Πορτοκαλάδα εκ «Θεσσαλίας, χωρίς συντηρητικά» έτσι;

ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ
alexiskalessis@yahoo.gr

 

Ουρουγουάη: Η χώρα όπου χιλιάδες πολίτες της μιλούν άπταιστα ελληνικά και γιορτάζουν την 25η Μαρτίου

by filoitexnisfilosofias

 

 30/06/24 στις 12:40

 

από ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μας κοίταξαν περίεργα…”

 

«Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα…”

Στην Λατινική Αμερική υπάρχουν όχι μόνο φιλέλληνες αλλά Ελληνολάτρεις, πράγμα καθόλου μα καθόλου τυχαίο.

Πριν διαβάσετε την παρακάτω είδηση, θα γκρινιάξουμε λίγο πάλι για την απραγία και αδιαφορία του κράτους που δεν αναπτύσσει πολιτιστική πολιτική στις περιοχές που “μυρίζει” Ελληνισμό. Στην «κουλτούρα» όμως, όλοι πρώτοι!

Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι “ελληνολάτρες”.

Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα.

Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα.

Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών όσο γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές.

Έτσι εξηγείται κατά ένα μέρος η “ελληνολατρεία”. Λέξη που την πρωτάκουσα στην Ουρουγουάη έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο.

Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά (εμείς αντί να μάθουμε ελληνικά, επιλέγουμε τα αγγλικά!). Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν.

Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά.

Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία στην Ουρουγουάη… – Hoverfish, CC BY-SA 3.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0>, via Wikimedia Commons

Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις πολύ ελληνική μουσική. Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις «Τρεις Χάριτες» και τους «Απαράδεκτους». Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση.

«Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την Ελληνική Γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του.

Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα». Κουβέντες της Margarita Larriera.

23 δρόμοι στην πρωτεύουσα της χώρας έχουν ελληνικό όνομα – https://www.flickr.com/photos/pikolas/, CC BY-SA 2.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0>, via Wikimedia Commons

Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.

Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έρθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν.

«Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα.

Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Ούτε εμείς περιμέναμε να αντιδράσουμε έτσι. Τα δάκρυα ίσως ήταν ένας τρόπος για να εκφράσουμε όσα αισθανόμασταν και δεν μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε με λόγια.

Και πίστεψέ με Δημήτρη, ακόμα και σήμερα θεωρώ μεγάλη τιμή μου που είδα με τα μάτια μου και άγγιξα με τα χέρια μου τον Παρθενώνα και όλα όσα συμβολίζει για την Ελλάδα αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Λόγια της Σίλβιας, μιας ακόμη Ουρουγουανής που συνάντησα στο Μοντεβιδέο.

Felipe Restrepo Acosta, CC BY-SA 4.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0>, via Wikimedia Commons

Ο Κάρλος είναι 28 χρόνων. Πριν δύο χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα. Όταν του είπαν ότι αυτό που βλέπει είναι η Ακρόπολη, απομακρύνθηκε από την παρέα του και κάθισε σε μια γωνιά του δρόμου. Δεν ήθελε να τον δουν να κλαίει.

Επισκέφθηκα τον Sergio William Carzolio. Έμαθε για το www.godimitris.gr από μια συνέντευξή μου σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ζήτησε να με δει. Βρεθήκαμε στο σπίτι του. Βέρος Ουρουγουανός.

Έμαθε ελληνικά γιατί δούλευε σε ελληνικά καράβια και έκανε πολλούς Έλληνες φίλους.

«Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν Έλληνες. Φανταστικοί άνθρωποι. Άρχισα να κάνω μαθήματα στην ελληνική κοινότητα του Μοντεβιδέο και μετά από το 1978 άρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα στο Ιδρυμα Τσάκος.

Σιγά-σιγά όταν ήμουν στα βαπόρια άρχισα να καταλαβαίνω τα ελληνικά τραγούδια. Ενδιαφέρθηκα για την ελληνική ποίηση. Ήθελα να μιλώ σωστά ελληνικά.

Στα πλοία η γλώσσα των ελλήνων ήταν φτωχή. Ήθελα περισσότερα. Εμαθα περισσότερα. Αυτές τις μέρες ξανάπιασα το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία. Μια φορά την εβδομάδα, είμαστε μια παρέα Ουρουγουανών που συναντιόμαστε και μιλάμε ελληνικά για να κάνουμε πρακτική».

Hoverfish, CC BY 3.0 <https://creativecommons.org/licenses/by/3.0>, via Wikimedia Commons

Ο Sergio αν και καθολικός εδώ και 30 χρόνια πηγαίνει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία.

Στην ατζέντα του από τη μια πλευρά έχει τα στοιχεία του και τα τηλέφωνα ανάγκης και στην άλλη το Πάτερ Ημών. «Αισθάνομαι πια σαν Έλληνας. Έζησα πολλά χρόνια στα βαπόρια με Έλληνες. Πλέον σκέφτομαι σαν Έλληνας. Βλέπω τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Να ξέρουν ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν φιλέλληνες που στην ανάγκη είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και να τους υπερασπιστούν».

Νεοκλασικό στην Ουρουγουάη που δανείζεται στοιχείο από αρχαιοελληνικό αρχιτεκτονικό ρυθμό… Φωτογραφία από Paranoideas από το Pixabay

Φεύγοντας μου έδωσε σε ένα κομμάτι χαρτί μια παράγραφο από σημειώσεις του Νίκου Καζαντζάκη.

«Πρέπει αλήθεια να είμαστε περήφανοι για τη σύμπτωση αυτή να γεννηθούμε Έλληνες. Και συνάμα να νιώθουμε κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στοίχο που γράφουμε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη».

Η Circe Maia, πολύ γνωστή ποιήτρια στην Ουρουγουάη, άκουσε πριν χρόνια την ελληνική εκπομπή του Αλέξανδρου Πανταζόγλου, στο Radio Continente 730 AM όπου εδώ και 35 χρόνια εμπλουτίζει τα ερτζιανά της Ουρουγουάης με ελληνικό λόγο και μουσική.

Άκουσε τον Πανταζόγλου να μεταφράζει στοίχους του Ρίτσου. Γοητεύτηκε. Άρχισε να μαθαίνει ελληνικά. Πρόσφατα δημοσίευσε μια εργασία της με τίτλο «Προσεγγίζοντας τον Ρίτσο».

Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών.

Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. Μάλιστα επειδή ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης διαρκεί περίπου 6 λεπτά και ο δικός μας ούτε ένα, τα παιδιά αυτά λένε περισσότερους στοίχους του Δ. Σολωμού, έτσι ώστε να υπάρχει μια… ισορροπία.

Ακόμη και η σημαία είναι σχεδόν ίδια με την ελληνική. Αν δεν κυματίζουν τις μπερδεύεις. Απλά αντί για σταυρό, έχει έναν κίτρινο χαρούμενο ήλιο.

Η εθνική σημαία της Ουρουγουάης, που καθιερώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1828, μοιάζει αρκετά με την αντίστοιχη ελληνική σημαία που καθιερώθηκε επίσημα το 1970. Wikimedia Commons..

Έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, δίπλα στην είσοδο, βρίσκεται το άγαλμα του Σωκράτη.

Το άγαλμα του Σωκράτη έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο. Wikimedia Commons

Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia.

Ενα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτήρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά.

Πριν μερικά χρόνια με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας, στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης πραγματοποιήθηκε έκθεση φωτογραφίας με βυζαντινές εικόνες. Η  συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη που διήρκεσε διπλάσιο χρόνο από τον προγραμματισμένο. Δεκάδες τα σχολεία που την επισκέφθηκαν.
Όταν έρχονται Έλληνες καλλιτέχνες ή ανεβαίνουν ελληνικά έργα στο θέατρο, οι αίθουσες είναι γεμάτες από κόσμο.

Η ελληνική κοινότητα έχει συνδράμει πολλά για να στηριχτεί ο φιλελληνισμός. Είναι από τις παλαιότερες ελληνικές κοινότητες στη Λατινική Αμερική. Στην αυλή της υπάρχει η μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Ουρουγουάης.

Πάρα πολλά έχει προσφέρει και το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος το οποίο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παρέχει δωρεάν μαθήματα σε όσους θέλουν να μάθουν ελληνικά.

Μέχρι σήμερα από τις αίθουσές του έχουν περάσει περισσότεροι από 4.000 μαθητές. Πολλοί από αυτούς κατέχουν υψηλές θέσεις. Όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ουρουγουάης, συνεργάτες υπουργείων, διπλωμάτες, διευθυντές δημόσιων υπηρεσιών.

Στην Ουρουγουάη είδα για πρώτη φορά ένα πραγματικό δέντρο, καρπό της απλόχερης διασποράς του ελληνικού πολιτισμού. Γνώρισα Έλληνες συγγενείς εκ πνεύματος.

Εθνικό σύνθημα της Ουρουγουάης; Libertad o Muerte = Ελευθερία ή Θάνατος

godimitris, dinfo

 Στα βήματα του Αποστόλου Παύλου, των Εθνών

Από τον Απόστολο Ποντίκα,
 δάσκαλο, θεολόγο, φιλόλογο,
Πολιτικών Επιστημών

Ο Απόστολος των Εθνών, Παύλος, δεν ανήκε στη χορεία των δώδεκα Αποστόλων και δεν αξιώθηκε να γνωρίσει τον Ιησού, αλλά κλήθηκε προσωπικά στο αποστολικό έργο.

Τις πληροφορίες για τον βίο και το έργο του μεγάλου Αποστόλου τις αντλούμε από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» του ευαγγελιστού Λουκά και από τις δεκατέσσερις Επιστολές του, που είναι γεμάτες με θεολογικό περιεχόμενο.
Γεννήθηκε κάπου μεταξύ 5-15 μ.Χ. στην Ταρσό της Κιλικίας από Iουδαίους εύπορους γονείς, της φυλής του Βενιαμίν, που είχαν και τη ρωμαϊκή υπηκοότητα. Ονομαζόταν Σαούλ, ενώ το ρωμαϊκό του όνομα ήταν Παύλος. Έγινε μέτοχος υψηλής μορφώσεως (κυρίως θεολογικής) και μετά εξελίχθηκε σε σημαίνον μέλος των Φαρισαίων.
Κατά το πρότυπο των περισσοτέρων νομοδιδασκάλων έμαθε μια τέχνη για να εξασφαλίζει τα προς το ζην μέσω ενός χειρωνακτικού επαγγέλματος, αυτό του σκηνοποιού. Ήταν ιδιαίτερα σεβαστός και γνωστός από τους ομοεθνείς του για τις ικανότητες του πνεύματός του.
Ο ζήλος του για τη διατήρηση της εβραϊκής θρησκείας τον μετέτρεψε σε φανατισμένο διώκτη των χριστιανών και παρόντα στον λιθοβολισμό του πρωτομάρτυρα Στεφάνου. Κατά την πορεία του στη Δαμασκό για την πάταξη της εκεί χριστιανικής κοινότητας (περίπου το 36 μ.Χ.), ο Σαούλ αντίκρυσε ένα υπερκόσμιο φως, το οποίο τυφλώνοντάς τον, τον έριξε από το άλογό του. Ταυτόχρονα ακούστηκε μια φωνή να του λέγει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;».
Ο τρομοκρατημένος Παύλος ρώτησε: «Τις ει, Κύριε;», για να λάβει την απάντηση: «Εγώ ειμι Ιησούς ον συ διώκεις, αλλά ανάστηθι και είσελθε εις την πόλιν, και λαληθήσεται σοι τι σε δει ποιείν». Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός συντάραξε τον Παύλο, που αφού μετανόησε και θεραπεύτηκε από την τύφλωση, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε Χριστιανός.
Από τότε, ο Παύλος ξεκίνησε μια επιμελή προετοιμασία, προκειμένου να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία της Εκκλησίας, αναλαμβάνοντας εν συνεχεία το έργο της εκχριστιανίσεως των εθνικών, δηλαδή των μη Ιουδαίων.
Με συνοδεία αγίων συνεργατών, όπως του Βαρνάβα και του Μάρκου, ο Παύλος ξεκίνησε το 48 μ.Χ. την πρώτη μεγάλη αποστολική περιοδεία του, όπου κήρυξαν και ίδρυσαν εκκλησίες στη Σαλαμίνα και την Πάφο της Κύπρου. Στη συνέχεια, ο Παύλος έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (48 μ.Χ.) και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο για την πορεία της ιεραποστολής στους εθνικούς. Εκεί κατόρθωσε να πείσει τους λοιπούς Αποστόλους, κάμπτοντας και τη σθεναρή αντίδραση του Πέτρου, ότι η χάρη του Θεού επενεργεί εξίσου σε όποιον άνθρωπο που συντάσσεται με τον Χριστό, ανεξαρτήτου καταγωγής.
Το 52 μ.Χ. με συνεργάτη του τον Σίλα αναχώρησε για τη δεύτερη αποστολική περιοδεία και στα Λύστρα γνωρίστηκε με έναν ένθερμο και ευσεβή νέο, τον Τιμόθεο, που τον ακολούθησε στην πορεία του. Διέβησαν μαζί στην Τρωάδα, όπου είδε όραμα: «Ένας άνδρας Μακεδόνας στεκόταν όρθιος, παρακαλώντας τον και λέγοντας: Διάβα στη Μακεδονία, και βοήθησέ μας» (Πράξ. 16:9). Έτσι, πέρασαν στη Μακεδονία, ιδρύοντας εκκλησίες στους Φιλίππους, πρώτη Χριστιανική Εκκλησία επί ευρωπαϊκού εδάφους, στη Θεσσαλονίκη, στη Βέροια, στην Αθήνα.
Η τέταρτη και τελευταία περιοδεία του Αποστόλου τερματίστηκε στη Δύση, σύμφωνα με την παράδοση. Δεδομένου ότι η εξιστόρηση των υπεράνθρωπων αγώνων του Παύλου στο ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων τελειώνουν με το τέλος της τρίτης αποστολικής περιοδείας του.
Συνελήφθη (γύρω στο 67 μ.Χ.) και φυλακίστηκε για δεύτερη φορά. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Παύλος αποκεφαλίστηκε, χωρίς προηγουμένως να βασανιστεί, καθώς ο νόμος απαγόρευε τους βασανισμούς στους Ρωμαίους πολίτες. Με τον τρόπο αυτόν, επισφράγισε το γεμάτο από κόπους, πληγές, φυλακίσεις, διωγμούς, συκοφαντίες, στερήσεις, ραβδισμούς, λιθοβολισμούς, οδοιπορίες, ναυάγια, στερήσεις, αγρυπνίες κ.λπ. «Ένα τιτάνιο ιεραποστολικό έργο, κατά το πρότυπο του Αγαπημένου του Κυρίου».
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Η μοναδική του σύνδεση με την Αθήνα υπήρξε η ιεραποστολική του επίσκεψη στην περιώνυμη πόλη των αρχαίων φιλοσόφων, που τερματίστηκε με τη μνημειώδη και πιο πολυσυζητημένη αποστολική περικοπή της ομιλίας του για τον Αναστάντα Χριστό, στον Άρειο Πάγο. Η ομιλία του Παύλου ακολούθησε μια προσέγγιση, αφού εκμεταλλεύτηκε την αθηναϊκή παράδοση, παίρνοντας αφορμή από τον βωμό του Αγνώστου Θεού. Η ύπαρξη του βωμού αυτού σήμαινε την παραδοχή των Αθηναίων ότι δε γνώριζαν τα πάντα επί των θρησκευτικών ζητημάτων και παράλληλα, καταδείκνυε τη θρησκευτικότητά τους, που εξήρε ο Παύλος, καθότι χωρίς να το γνωρίζουν υιοθετούσαν την αθανασία της ψυχής. Έθεσε τις βάσεις του Αποστολικού Λόγου, σύμφωνα τον οποίο οι συνεχιστές και μαθητές του έργου του, Άγιος Διονύσιος Αεροπαγίτης, Άγιος Ιερόθεος, Αεροπαγίτης, Δάμαρις, θα εκχριστιάνιζαν την Αθήνα κατά τη διάρκεια των επερχόμενων γενεών. Θεωρείται ο ιδρυτής της Εκκλησίας των Αθηνών και πρόδρομος των Αθηναίων Αγίων, καταλαμβάνοντας τιμητικά την πρώτη θέση.
Οι θεόπνευστες επιστολές του Παύλου βρίθουν θεολογικών νοημάτων και είναι έργα περιστασιακά, αφού συντάχθηκαν προς ενίσχυση και διαποίμανση των νεοϊδρυθεισών εκκλησιών. Οι δεκατέσσερις αυτές παύλειες επιστολές αποτελούν ένα μεγάλο τμήμα της Καινής Διαθήκης και κατανοούνται καλύτερα σε συνδυασμό με το ιστορικό πλαίσιο που θέτουν οι Πράξεις των Αποστόλων για αυτές. Οι δεκατέσσερις επιστολές, που μας άφησε παρακαταθήκη ο Παύλος, κατέχουν σπουδαία θέση στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης: