Παραλίγο να γεμίσει με γραφεία προς ενοικίαση το νέο Δημαρχείο Λάρισας

Η αρχική οικία Μανδαλοπούλου, την οποία αγόρασε από τη δεκαετία του 1900 ο Γεωργ. Νικόδημος (στοιχεία από τον κ. Νικ. Παπαθεοδώρου) και το 1935 την κληροδότησε στον Δήμο. Νωρίτερα, στέγασε, για πολλά χρόνια, τις υπηρεσίες της Νομαρχίας Λάρισας.

 

 

Παραλίγο να γεμίσει με γραφεία προς ενοικίαση το νέο Δημαρχείο Λάρισας. Πριν 60 χρόνια, όταν βρισκόταν υπό ανέγερση το σημερινό δημοτικό μέγαρο στην Κεντρική πλατεία Μιχ. Σάπκα. Το τότε Δημοτικό Συμβούλιο πήρε απόφαση να αλλάξει το αρχικό σχέδιο και να διατεθούν γραφεία προς την πλευρά της οδού Παπαναστασίου προς ενοικίαση. Αυτό ήταν εις βάρος των υπηρεσιών του Δήμου, επειδή θα απέμενε μόνον ο δεύτερος όροφος. Το αρχιτεκτονικό γραφείο 19/57, το οποίο είχε κερδίσει τον σχετικό διαγωνισμό (Α’ βραβείο) και ο επικεφαλής αρχιτέκτονας Νικ. Δεσύλλας [1] είχαν αντιδράσει έντονα στην αιφνίδια αλλαγή των σχεδίων του Δημαρχείου. Παρέστησαν σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο άλλαξε απόφαση, με τη σύμφωνη γνώμη και του δημάρχου Αλ. Χονδρονάσιου και επανήλθε ηρεμία.
Το 1966, με πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής, αποφασίστηκαν τροποποιήσεις στη διαρρύθμιση του Δημοτικού Μεγάρου, το οποίο κτιζόταν. Το αρχιτεκτονικό γραφείο του Ν. Δεσύλλα, το οποίο είχε κάνει τη μελέτη, εξέφρασε εγγράφως αντιρρήσεις [2] και για τον λόγο ότι δεν είχε ερωτηθεί. Στις 26 Ιουνίου 1966 ήλθε η ομάδα των αρχιτεκτόνων στη Λάρισα και εξέφρασε τις θέσεις της ενώπιον του δημάρχου Αλέκου Χονδρονάσιου, του αντιδημάρχου Μ. Παπαδόπουλου, του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Αχ. Κολοκοτρώνη και μελών του Δημοτικού Συμβουλίου. Στις 8 Ιουλίου, μετά από πρόσκληση του Δήμου, η ομάδα επανήλθε στη Λάρισα με τα σχέδια, που έθεσε υπόψη του Δήμου. Δεν έγινε, όμως, δυνατή η παρουσία της στο Δημοτικό Συμβούλιο που συνεδρίαζε. Στην έγγραφη έκθεση των αρχιτεκτόνων αναφέρονταν ότι: Υπήρχαν επιφυλάξεις για τη δυνατότητα λειτουργίας του μεγάρου με τη στέγαση των υπηρεσιών μόνο στον 2ο όροφο. Οι τρεις κλίμακες που προβλέπονταν θα δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα. Η ενοικίαση γραφείων προς την πλευρά της πλατείας δεν ήταν ενδεδειγμένη. Εκτός από τη στενότητα στεγάσεως των υπηρεσιών στον δεύτερο, δεν υπήρχε το απαραίτητο χολ συναλλαγών. Οι μελετητές πρότειναν: Να διατεθούν προς ενοικίαση οι υπάρχοντες ισόγειοι χώροι, αλλά με εξωτερική προσπέλαση, να νοικιαστεί το υπόγειο, ο 1ος και ο 2ος όροφος, αλλά όσο θα το επέτρεπε η επαρκής στέγαση των δημοτικών υπηρεσιών. Η είσοδος από την οδό Παπαναστασίου να εξυπηρετεί αποκλειστικά τους ενοικιαζόμενους χώρους, χωρίς εμπλοκή των χώρων του Δημαρχείου. Τέλος, το Δημαρχείο να στεγάσει και τη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Στις 28 Ιουλίου συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο [3] και υιοθέτησε τη λύση που πρότεινε το γραφείο Δεσύλλα. Ο αρχιτέκτονας Νικ. Δεσύλλας μίλησε στο Συμβούλιο και πρότεινε στον 1ο όροφο να εγκατασταθούν οι υπηρεσίες του Δήμου, οι οποίες έχουν συχνότερη συναλλαγή με το κοινό (ληξιαρχείο, δημοτολόγιο, γραφείο βεβαιώσεως εσόδων κ.λπ.). Υπογράμμισε δε ότι η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου θα προδικάσει την τύχη του Δημοτικού Μεγάρου για περίοδο 30 ετών. Προηγουμένως, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αχ. Κολοκοτρώνης στην ομιλία του τάχθηκε αντίθετος στις προτάσεις Δεσύλλα, υποστηρίζοντας ότι με τη λειτουργία των υπηρεσιών στον 2ο όροφο θα υπάρχει επαρκής χώρος και θα γίνεται καλύτερη οικονομική εκμετάλλευση του μεγάρου, αλλά και ως προς την εξωτερική εμφάνιση θα είναι επιβλητικό. Υπέρ της πρότασης Δεσύλλα τάχθηκε και ο μηχανικός του Δήμου Λάκης Σακελλαρίου και ο δήμαρχος Χονδρονάσιος. Με συντριπτική πλειοψηφία 18 υπέρ και 4 κατά έγινε δεκτή η πρόταση του γραφείου Δεσύλλα. Παρών ήταν και ο επιβλέπων αρχιτέκτων του έργου Δ. Κουντούρης, ο οποίος υποστήριξε την πρόταση του συναδέλφου του Ν. Δεσύλλα.
Στις 30 Ιουλίου 1966 στο ρεπορτάζ της «Ε» τονιζόταν ότι η κοινή γνώμη δέχτηκε με ικανοποίηση την απόφαση, ώστε να αποδοθεί στην πόλη δημοτικό μέγαρο και όχι κτίριο για οικονομική εκμετάλλευση. Επιπλέον, οι φωτεινές επιγραφές των καταστημάτων θα μείωναν την εξωτερική εμφάνισή του. Σήμερα, 60 χρόνια μετά, οι βασικές υπηρεσίες του Δήμου, σε σχέση με το κοινό, εξακολουθούν να στεγάζονται στο ισόγειο και στον 1ο όροφο, σύμφωνα με την πρόταση Δεσύλλα.
————————–
[1]. Ο Νίκος Δεσύλλας (1926-2007) δημιούργησε με τους συμφοιτητές του Δημήτρη Κονταργύρη, Αντώνη Λαμπάκι και Παύλο Λουκάκη το Γραφείο Αρχιτεκτονικών Μελετών 19/57 – με σκοπό τη συμμετοχή σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Το γραφείο αυτό πρωταγωνίστησε στους πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς της περιόδου 1957-1970 και συνέβαλε με το έργο του στον ποιοτικό εκσυγχρονισμό των κτιρίων δημόσιας χρήσης στην Ελλάδα. Ο πατέρας του ήταν εισαγγελέας και διέμεινε και στη Λάρισα, κατά τη νεαρή του ηλικία, λόγω μετάθεσης του πατέρα του.
Το γραφείο του πήρε το Α’ βραβείο το 1961 στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το Δημαρχείο Λάρισας. Την ίδια χρονιά, πήρε, επίσης, το Α’ βραβείο στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το κτίριο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Λάρισας (οδοί Ηρ. Πολυτεχνείου-Πλούτωνος-Αιόλου). Ακόμη, είναι οι αρχιτέκτονες του κτιρίου του κληροδοτήματος Θάλειας Δημητράτου-Καρανίκα απέναντι από το Δημαρχείο. Επίσης, είναι οι αρχιτέκτονες του βασικού κτίσματος του αναψυκτηρίου «Φρούριο» του Δήμου Λαρισαίων, του 1968 (από την ιστοσελίδα www.sadas-pea.gr).
[2]. Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας, 21 Ιουλίου 1966.
[3]. Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας, 29 Ιουλίου 1966.

 

 

Κονάκι Ρεσάτ Ελμάζ Μπέη, Δημαρχείο και Νομαρχία επί Τουρκοκρατίας, μετέπειτα οικία Κ. Αναστασοπούλου (σειρά δημοσιευμάτων του Βάσου Καλογιάννη με τίτλο «Νομαρχία της Λαρίσης – Κορυφαία αρχή του τόπου μας – Πρόσωπα και πεπραγμένα μιας 100ετίας», εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας, 17 Φεβρουαρίου 1963)