ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ 300 ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ- Η ΑΕΝΑΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΘΗΡΙΩΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 9, 2013

ΒΙΝΤΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

ΑΥΤΕΓΕΡΣΙΑ, ΕΚΣΤΑΣΗ, ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ

Η Μάχη των Θερμοπυλών, που περιγράφεται αναλυτικά από τον Ηρόδοτο και τον Διόδωρο, πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 480 π.Χ.Η μάχη έγινε στο Στενό των Θερμοπυλών, στην Φθιώτιδα. Ο ελληνικός στρατός που σε αριθμούς ήταν ένα μικρό κλάσμα σε σχέση με τον υπέρογκο περσικό, κατόρθωσε να αναχαιτίσει την προέλαση του περσικού εκστρατευτικού σώματος για έξι ημέρες, πριν σκοτωθεί μέχρι και ο τελευταίος αμυνόμενος.

Ο Ξέρξης όντας μπροστά σε έναν συνασπισμό Ελλήνων στις Θερμοπύλες, φαντάστηκε ότι με μια απλή επίδειξη του στρατού του και με τις γνωστές έχθρες μεταξύ των Ελλήνων, ο συμμαχικός στρατός θα διαλυόταν σε λίγες μέρες από μόνος του.

Έτσι περίμενε μπροστά στις Θερμοπύλες για τέσσερις μέρες. Ακόμα έστειλε ιππέα ανιχνευτή να ελέγξει πόσες δυνάμεις φρουρούν το πέρασμα. Το τείχος όμως τον εμπόδιζε να δει τους Έλληνες. Μόνο τους Σπαρτιάτες διέκρινε που είχανε στρατοπεδεύσει μπροστά από το τείχος. Αφού παρήλθαν οι τέσσερις ημέρες και ενώ ο στόλος του στο Αρτεμίσιο δεχότανε συνεχόμενες ήττες αποφάσισε να στείλει κήρυκες να ζητήσουν τη παράδοση των όπλων των Ελλήνων. Τη πρώτη φορά ο Τραχίνιος που συνόδευε τον Πέρση κήρυκα είπε ότι τα βέλη των Μήδων είναι τόσα που θα καλύψουν τον ήλιο. Τότε ένας γνωστός Σπαρτιάτης ονόματι Διηνέκης είπε λακωνικά: «Ωραία, τότε θα πολεμήσουμε υπό σκιά». Γυρνώντας άπρακτοι λοιπόν τους ξανά έστειλε ο Ξέρξης με τη διαταγή να υποσχεθούν πολύ πλούσια ανταλλάγματα στον Λεωνίδα για να παραδώσει τα όπλα του. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς έδωσε την ηρωικότερη των φράσεων: «μολών λαβέ» (=«αφού / εφόσον έρθεις, πάρ’τα» ή κατά την πιο γνωστή μετάφραση «έλα να τα πάρεις»).

Ύστερα από αναμονή πέντε ημερών και δεχόμενος αυτήν την απάντηση ο Ξέρξης έχασε την υπομονή του. Διέταξε να επιτεθούν πρώτα οι Μήδοι, γνωστοί για την ανδρειοσύνη τους, μαζί με τους Κίσσιους ενώ να τους υποστηρίξουν οι στρατιώτες που ήταν συγγενείς των νεκρών της μάχης του Μαραθώνα. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να πολεμήσουν οι Πέρσες με πάθος για εκδίκηση. Λόγω της στενότητας του περάσματος, οι Πέρσες διοικητές κάθε τμήματος, δεν μπορούσανε να στείλουν όλο τον στρατό που διοικούσαν για να δώσει μάχη με τους Έλληνες αλλά στέλνανε κύματα μαχητών κάθε φορά. Οι Έλληνες παρατάχθηκαν στο πρώτο στενό να δώσουν τη μάχη και συγκεκριμένα στη πρώτη γραμμή παρατάχθηκαν οι Οπούντιοι Λοκροί.

Ο τρόπος μάχης δόθηκε ως εξής: Οι Πέρσες στέλνανε συνεχόμενα τμήματα στρατού ώστε να καταπονήσουν τους λιγότερους Έλληνες. Αντίστοιχα οι Έλληνες είχανε χωριστεί κατά τμήματα, κατά πόλεις, ενώ πήρανε θέσεις το ένα τμήμα πίσω από το άλλο. Έτσι όταν το τμήμα που πολεμούσε είχε πολλές απώλειες ή είχε κουραστεί αποσυρόταν πίσω και τη θέση του έπαιρνε το επόμενο τμήμα. Οι Έλληνες συνηθισμένοι να πολεμούν σε διάταξη φάλαγγας είχανε εκπαιδευτεί στους γρήγορους και συντονισμένους ελιγμούς ολόκληρων στρατών και η εναλλαγή αυτή, των τμημάτων, ήταν ένας από τους ευκολότερους ελιγμούς στον οποίο εκπαιδευόντουσαν.

Ο οπλισμός ήταν επίσης ένα πλεονέκτημα των Ελλήνων. Οι Πέρσες είχαν πάρα πολύ ελαφρύ οπλισμό, σχεδόν ανύπαρκτη πανοπλία και η ασπίδα τους ήταν σχεδόν ολόκληρη ψάθινη. Αντίθετα ο Έλληνας φαλαγγίτης είχε πολύ βαρύ οπλισμό με μόνα τα μάτια τους φαινόντουσαν κάτω από τις σχισμές της περικεφαλαίας και το υπόλοιπο σώμα καλυπτόταν από θώρακα, κνημίδες, περιβραχιόνια και μια μεγάλη στρογγυλή ορειχάλκινη ασπίδα. Ακόμα το δόρυ τους ήταν μακρύτερο από των αντιπάλων τους και όταν έπεφτε πάνω σε περσική ασπίδα, την διαπερνούσε και χτύπαγε τον άνθρωπο που βρισκόταν από πίσω.

Όσο περνούσε η ώρα, η ορμή των αλαζονικών Μήδων ανακόπηκε, δημιουργώντας ένα κύμα υποχωρούντων ανατολιτών. Βλέποντας αυτά ο Ξέρξης στην τελευταία μάχη της πρώτης ημέρας αποφάσισε να στείλει στην μάχη την προσωπική του φρουρά, τους «Αθάνατους» με τον ίδιο τον Υδάρνη επικεφαλή. Ο Λεωνίδας έθεσε τους Σπαρτιάτες ως πρώτο τμήμα που θα αντιμετώπιζε τους «Αθάνατους» και εφάρμοσε τον αμυντικό-επιθετικό σχηματισμό φάλαγγας. Το σχέδιο προέβλεπε κίνηση των 300 προς τα εμπρός στη πρώτη φάση δηλαδή στο πρώτο στενό, φάση επίθεσης, την κίνηση προς τα πίσω ύστερα δηλαδή στο δεύτερο στενό μπροστά από το τείχος, φάση τακτικής υποχώρησης, ενώ τέλος αιφνιδιαστική κίνηση προς τα εμπρός, φάση αντεπίθεσης. Με αυτό τον τρόπο οι Σπαρτιάτες προσποιούνταν ότι υποχωρούσαν τραβώντας, παρασύροντας πολλούς Πέρσες στη θανατηφόρα παγίδα, ενώ ύστερα ανέστρεφαν το μέτωπο δίνοντας άλλη μια σφοδρή σύγκρουση με της ασπίδες τους πάνω στο μέτωπο των ελαφροντυμένων Περσών. Ο ελιγμός εκτελέστηκε άριστα και πολλοί από τους επίλεκτους Πέρσες βρέθηκαν νεκροί. Αποτέλεσμα ήταν να τους τρέψουν σε άτακτη φυγή ενώ πολλοί από αυτούς έπεφταν από τον γκρεμό στη θάλασσα, λόγο του της στενότητας του εδάφους και της πίεσης που ασκούσαν οι πάνοπλοι Σπαρτιάτες. Ο Ηρόδοτος παραδίδει ότι ο Ξέρξης αντικρίζοντας το επίλεκτο σώμα να υποχωρεί αναπήδησε τρεις φορές στο θρόνο του, από όπου παρακολουθούσε τον όλο αγώνα.

Η επόμενη μέρα στα στενά, έκτη μέρα από όταν έφτασαν οι Πέρσες και δεύτερη μέρα συγκρούσεων, βρήκε τους Έλληνες με ηθικό ακμαίο. Ο Ξέρξης έστειλε κατά κύματα τους στρατιώτες του χωρίς διακοπή μέχρι να πέσει ο ήλιος. Ήθελε να κουράσει τους Έλληνες. Μέχρι και το μεσημέρι, τα τμήματα των Ελλήνων εναλλάσσανε τη πρώτη θέση για να ξεκουραστούν οι μαχητές που πολεμούσαν. Όμως από το μεσημέρι και έπειτα, όπως μας παραδίδει ο Διόδωρος, τα τμήματα της πρώτης γραμμής αρνήθηκαν να αλλάξουν με τα ξεκούραστα γιατί είχανε σκοτώσει ήδη πολλούς βάρβαρους και η δίψα τους για να πραγματοποιήσουν και άλλες πράξεις ανδρείας δεν είχε σβήσει. Ο περσικός στρατός υποχώρησε για άλλη μια φορά άπραγος και νικημένος. Μετά το τέλος της δεύτερης μάχης δόθηκαν αριστεία. Οι ηρωϊκότερoι όλων ήταν οι Σπαρτιάτες Διηνέκης, που έδωσε και τη περίφημη απάντηση περί σκιάς, οι Αλφεός και Μάρων, γιοι του Ορσίφαντου και ο Θεσπιέας Διθύραμβος του Αρματίδη.

Αγανακτισμένος ο Ξέρξης συγκάλεσε συμβούλιο. Τότε ένας Έλληνας που γνώριζε τη περιοχή, ο Εφιάλτης του Ευρυδήμου, παρουσιάστηκε μπροστά στο Ξέρξη. Του δήλωσε ότι γνώριζε ένα κρυφό πέρασμα πίσω από τις γραμμές των Ελλήνων και ότι μπορούσε ο ίδιος να οδηγήσει εκεί το στρατό του έναντι αδράς χρηματικής αμοιβής. Ο Ξέρξης συμφώνησε και ζήτησε από τον Υδάρνη να πάρει τους «Αθάνατους» και όσους άνδρες κρίνει απαραίτητο και να ακολουθήσει τον Εφιάλτη. Με 20.000 άνδρες ο Υδάρνης και ο Εφιάλτης ξεκινήσανε βράδυ. Όλη τη νύχτα διασχίζανε την Ανοπαία Ατραπό, καλυμμένοι από βελανιδιές. Λίγο πριν χαράξει έφτασαν στην έξοδο, εκεί που βρισκόντουσαν οι Φωκείς. Αυτοί μόλις που είχανε αντιληφθεί τους Πέρσες και δεν είχανε λάβει τις κατάλληλες θέσεις. Οι Πέρσες με τα τόξα τους κρατούσανε τους Φωκείς μακριά τους, λόγο του ανώμαλου εδάφους. Ο διοικητής της ελληνικής φρουράς, διέταξε να υποχωρήσουν σε υψηλότερο σημείο ώστε να μην τους φτάνουν τα εχθρικά βέλη αλλά και αναγκάζοντας τους Πέρσες να τους ακολουθήσουν. Ο Υδάρνης όμως άφησε μια φρουρά να κυκλώσει τους Φωκείς στο ύψωμα και οι υπόλοιποι Πέρσες κατηφόρισαν για να βρεθούν στα νώτα των Ελλήνων.

Όταν το πρωινό εκείνο ο μάντης Μεγιστίας, στο στρατόπεδο των Ελλήνων, έκανε τις συνηθισμένες θυσίες, είδε δυσοίωνα μηνύματα. Ο θάνατος, είπε, θα ερχότανε σήμερα να βρει τους υπερασπιστές των Θερμοπυλών. Ύστερα από λίγο ένας Έλληνας αποστάτησε από το στρατόπεδο του Ξέρξη και πήγε στον Λεωνίδα να τον προειδοποιήσει για τη κίνηση του Υδάρνη, ο Έλληνας αυτός ήτανε ο Τυρραστιάδης από την Κύμη. Οι «ημεροσκόποι» του Έλληνα βασιλιά, επιβεβαίωσαν την είδηση. Ένα απόσπασμα εχθρών έκανε κυκλωτική κίνηση. Αμέσως ο Λεωνίδας συγκάλεσε συμβούλιο. Εκεί αποφασίστηκαν τα εξής:

Κάθε ελληνική πόλη θα απέσυρε τις δυνάμεις τις διότι θα ήταν ανούσιο να χαθούνε τόσοι μαχητές την ώρα που, αφού ήταν προδιαγεγραμμένη η ήττα τους, μπορούσανε να δώσουνε μάχη σε άλλο σημείο εναντίον των Περσών.

Όσο οι σύμμαχοι Έλληνες θα αποσύρανε τις δυνάμεις τους, το στενό θα το κρατούσανε οι 300 Σπαρτιάτες.

Οι 700 Θεσπιείς κάνοντας αναφορά στον κοινό πρόγονο των Λακεδαιμονίων και των ίδιων, τον ημίθεο Ηρακλή, δήλωσαν ότι δεν εγκαταλείπουν τις θέσεις τους. Ο Λεωνίδας καθώς πολλοί από αυτούς είχανε διακριθεί, για τη γενναιότητα τους, στη μάχη δέχθηκε τη προσφορά τους να μείνουν στο πλευρό των 300.

Ο Λεωνίδας δεν άφησε από τα στενά, να αποχωρήσουν, οι 400 Θηβαίοι. Γνωρίζοντας ότι η Θήβα είχε φιλοπερσικά αισθήματα φοβήθηκε μήπως προξενούσανε προβλήματα στην υποχώρηση των υπολοίπων Ελλήνων και τους κράτησε μαζί του για ασφάλεια των υποχωρούντων αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά το μεγαλείο της ευφυΐας του και συμπόνιας προς τους συμμάχους του.

Ταυτόχρονα δόθηκε εντολή στον σύνδεσμο, του ελληνικού στρατού με τον στόλο στο Αρτεμίσιο, τον Αμβρώνιχο του Λυσικλέους από την Αθήνα, σε περίπτωση που δεν έμενε ζωντανός κανένας στο στενό των Θερμοπυλών να διατάξει υποχώρηση του στόλου στη Σαλαμίνα.

Μάταια ο Κορίνθιος διοικητής προσπαθούσε να μεταπείσει, τον Λεωνίδα, να υποχωρήσει και αυτός μαζί τους. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς είχε πάρει την απόφαση του. Εκτός αυτού ένας χρησμός της Πυθίας είχε πει ότι η Σπάρτη για να σωθεί πρέπει να θυσιάσει έναν βασιλιά της. Ο Λεωνίδας θεωρούσε ότι έπρεπε να θυσιαστεί για να σωθεί η πατρίδα του.Πέραν αυτού όμως κοιτάζωντας πιό ψύχραιμα την κατάσταση θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι λειτούργησε σαν οπισθοφυλακή ,κερδίζοντας χρόνο για τους υποχωρούντες συντρόφους του. Κάποιος όμως έπρεπε να μεταφέρει τα νέα και στη Γερουσία στη Σπάρτη. Ο Λεωνίδας επέλεξε τους Σπαρτιάτες Εύρυτο και Αριστόδημο.

Όταν υποχώρησαν τα στρατεύματα των Ελλήνων, ο Εύρυτος δεν άντεξε να εγκαταλείψει τους συντρόφους του και γύρισε πίσω και πέθανε μαζί τους. Ο Αριστόδημος είτε επειδή είχε να μεταφέρει το μήνυμα είτε επειδή φοβότανε το τέλος του πήγε στη Σπάρτη. Εκεί αντιμετώπισε τη περιφρόνηση των συμπατριωτών του επειδή εγκατέλειψε το βασιλιά τους. Όμως στη μάχη των Πλαταιών αυτός ο Σπαρτιάτης επέδειξε ιδιαίτερη γενναιότητα και στο τέλος βρήκε και το θάνατο εκεί τιμημένος και απελευθερωμένος από τις κατηγορίες που του προσέδιδαν. Ο μάντης Μεγιστίας έδιωξε το μοναδικό του γιο και ο ίδιος στάθηκε στο πλευρό του Λεωνίδα μέχρι τέλους. Έτσι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς με 1.400 άνδρες, ο αριθμός κανονικά πρέπει να είναι ελαφρώς μειωμένος άμα υπολογιστούν και οι απώλειες των δυο προηγούμενων μαχών τις οποίες όμως δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια, έμεινε στα στενά.

Ο Ξέρξης έδωσε εντολή για επίθεση λίγο μετά τις δέκα το πρωί στις 4 του Αυγούστου του 480 π.Χ. Οι Έλληνες δεν στάθηκαν να πολεμήσουν στο στενό χώρο αλλά βγήκανε σε σχηματισμό φάλαγγα στον ανοιχτό χώρο. Οι περσικές δυνάμεις τους κύκλωσαν και άρχισε μια άγρια μάχη. Ο ηρωισμός των Ελλήνων έφτασε στα όρια του, σκοτώνοντας μάλιστα και πολλούς Πέρσες ευγενείς όπως τα ξαδέρφια του Ξέρξη, Αβροκόμα και Υπεράνθη, ώσπου σε μια στιγμή ο βασιλιάς Λεωνίδας έπεσε νεκρός.

Τέσσερις φορές προσπάθησαν οι Πέρσες να πάρουν το σώμα του, αλλά και τις τέσσερις προστατεύτηκε από τους Σπαρτιάτες οι οποίοι κατόρθωσαν και πήραν πίσω το σώμα του βασιλιά τους. Τότε φάνηκε ο Υδάρνης από τα νώτα των Ελλήνων και ξεκίνησε μια πιο άγρια σφαγή με τους Έλληνες να υποχωρούν γύρω από το λόφο του Κολωνού όπου οι Έλληνες συνέχισαν να μάχονται με νύχια και με δόντια, αφού όλα τα όπλα τους είχαν σπάσει, όπως παραδίδει ο Ηρόδοτος στο κείμενο του. Ο Ξέρξης φοβούμενος κι άλλες απώλειες διέταξε τους τοξότες του να σκοτώσουν τους Έλληνες οι οποίοι εξαντλημένοι σκοτώθηκαν μέχρι και τον τελευταίο πίσω από το λόφο Κολωνό. Οι μόνοι που παραδόθηκαν είναι οι Θηβαίοι που δήλωσαν πως «μηδίζουν» και υπακούουν στη θέληση του μέγα βασιλιά της Περσίας. Αλλά αυτοί αντιμετώπισαν το σκληρό πρόσωπο του Ξέρξη, αφού όλοι σφραγίστηκαν στο μέτωπο με τα βασιλικά στίγματα, που δήλωναν τους δειλούς στο πεδίο της μάχης.

Γ.Χουλιάρα

Πηγή: http://logioshermes.blogspot.com/2013/08/480.html#ixzz2bSk77WtM

Ιστορικά
* Από τον Δημήτρη Κολτσίδα


Μνήμη Θερμοπυλών 8 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ.(;) -8 Σεπτεμβρίου 2013

Το να αναφέρει κανείς έστω και μία λέξη σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς των εθνικών υποχωρήσεων και ταπεινώσεων για τη μάχη των Θερμοπυλών, μοιάζει παράταιρο, παράκαιρο, ουτοπικό.
Αυτό ίσως να φαίνεται φυσικό για τους βολεμένους της κάθε εξουσίας, για τους φιλοτομαριστές και τους ριψάσπιδες. Γιατί αυτοί αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα του ψευτορωμέικου που δεν τιμά τον Λεωνίδα, αυτόν τον ερασιθάνατο ηγέτη των Ελλήνων, που έδωσε την ύστατη μάχη τιμής. Δεν ισχύει όμως για όλους τους Έλληνες. Γιατί υπάρχουν Έλληνες που πιστεύουν ακράδαντα το αρχαίο ρητό: «εύδαιμον το ελεύθερον, ελεύθερον δε το εύψυχον» δηλαδή «ευτυχισμένος όποιος
είναι ελεύθερος, ελεύθερος όμως είναι όποιος έχει ψυχή». 
Γιατί υπάρχουν Έλληνες που θεωρούν τον Λεωνίδα και τις Θερμοπύλες αιώνια μνημεία τιμής, παντοτινά σύμβολα πατριωτισμού και καθήκοντος, αέναο μνημείο του ανθρώπου που υπερβαίνει τον θάνατο για μία μεγαλύτερη αξία, αυτή της ελευθερίας, που μετουσιώνει τις ιδέες του σε θάνατο εφαρμόζοντας τις απόψεις του αρχαίου φιλοσόφου και δάσκαλου του Μέγα Αλέξανδρου, Αριστοτέλη:
«Οι μη φοβούμενοι τον θάνατο, εκκίνουν την πολιτεία» δηλαδή «αυτοί που δεν φοβούνται τον θάνατο,μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο». Γιατί δεν σκέφτονται το εφήμερο διάβα τους από αυτόν τον κόσμο. Γιατί μόνο αυτοί μπορούν να καταστήσουν ένα μικρό κομμάτι γης, όπως οι Θερμοπύλες, παγκόσμιο σημείο αναφοράς.
Και πράγματι οι Θερμοπύλες δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός, είναι ένα ιστορικό ορόσημο. Το οποίο πρέπει να ομολογήσουμε ότι το δημιούργησε το πνεύμα της Σπάρτης, η δόξα της πολιτείας των στρατιωτών,του αίματος και της τιμής. Της πολιτείας εκείνης που και σήμερα, 2.500 χρόνια μετά, θαυμάζεται απ’ όλη την ανθρωπότητα.
Είναι αυτό το σημείο για το οποίο ανέφερε Άγγλος ιστορικός: «Στις Θερμοπύλες, οι λίγοι και ανδρείοι Έλληνες μπόρεσαν να εμπνεύσουν τις επόμενες γενιές όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των όπου γης πολεμιστών. Καμία νίκη και καμία δόξα στην ιστορία δεν μπορούν να συγκριθούν με τη δοξασμένη πτώση του Λεωνίδα και των στρατιωτών του (μαζί και των 700 Θεσπιέων) γιατί στις Θερμοπύλες εφαρμόστηκε η βιοθεωρία των Ελλήνων: «μητρός τε και πατρός τε και των
άλλων προγόνων απάντων, τιμιώτερον εστί η πατρίς».
Γι’ αυτό οι Θερμοπύλες αποτελούν παράδειγμα ηρωισμού των ελεύθερων ανδρών που υπερασπίζονται την πατρίδα τους και την ελευθερία τους. Βέβαια, θα πει κάποιος το γεγονός αυτό δεν θαυμάζεται από τη σημερινή Ελλάδα. Μόνο που η σημερινή δεν είναι η Ελλάδα που θέλουμε.
Γιατί αυτή η Ελλάδα δεν τολμάει να τιμήσει τη μνήμη του Λεωνίδα. Διότι οι Θερμοπύλες αποτελούν κακό ιστορικό παράδειγμα γι’ αυτούς, που μοίρα κακή τους όρισε να εξουσιάζουν τη χώρα. Αποτελούν μέτρο σύγκρισης, σημείο αναφοράς, άρα είναι επικίνδυνο  ιστορικό παράδειγμα. Αυτοί έχουν μείνει στο «η Κύπρος κείται μακράν» και στην υποστολή, από κυρίαρχο εθνικό έδαφος, της ελληνικής σημαίας στα Ίμια. Γι’ αυτό δεν θέλουν να θυμάται κανείς τον Λεωνίδα και τις Θερμοπύλες. Ατυχώς όμως γι’ αυτούς τους θυμάται η ιστορική μνήμη, η εθνική συνείδηση, η οποία είναι αυστηρή,ακριβοδίκαιη, αποπέμπει τους μικρούς επιφανειακούς
και ασήμαντους ηγέτες και επιδαψιλεύει δάφνες στους τολμηρούς, προσπερνάει τους δειλούς και τους Εφιάλτες κάθε εποχής και γράφει στις χρυσές της σελίδες, τις ποτισμένες με αίμα και απαράμιλλη τόλμη, αυτούς που παρέμειναν πιστοί στις ιδέες τους, που δεν έκαναν βήμα πίσω, που προάσπισαν με την ίδια τους τη ζωή την αφοσίωσή τους σ’ αυτές.
«Αν δεν μπορείς να θυσιαστείς για τις ιδέες σου,τότε ή εσύ δεν αξίζεις ή οι ιδέες σου» λέει ένας φιλόσοφος. Όλα τ’ άλλα παραμένουν στα αζήτητα, στη λήθη, στην περιφρόνηση. Γιατί μόνο εκεί που υπάρχουν ήρωες, γιατί μόνο εκεί που υπάρχουν Θερμοπύλες,έχουν τα έθνη το δικαίωμα να ζουν. Γιατί οι Θερμοπύλες οδηγούν στις Πλαταιές, δημιουργούν τη Σαλαμίνα, καθορίζουν το Βυζάντιο, ανασταίνουν το 1821 το έθνος,αποτελούν ιδεολογική πυξίδα για τον καθένα μας.
«Και ποιοι είστε εσείς που τα λέτε όλα αυτά σε τέτοιους καιρούς;» θα μπορούσαν να ρωτήσουν πολλοί.
Και θα τους απαντήσουμε: Είμαστε αυτοί που σε καθημερινή βάση κάνουμε πράξη το ανεπανάληπτο «μολών λαβέ».
Και κάποιοι θα αναρωτηθούν: «μήπως είστε ρομαντικοί;» θα τους απαντήσουμε «ίσως».
-«φανατικοί;» Η απάντηση είναι «οπωσδήποτε»
-«ακραίοι;» -«ναι, για την Ελλάδα» θα απαντήσουμε
-«παράταιροι στην πολιτεία των γραικύλων;» -«σίγουρα ναι».
Μα και ταυτόχρονα πιστοί, αιώνια πιστοί στην Ελλάδα των Θερμοπυλών. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι οι Θερμοπύλες δεν είναι προνόμιο των πολλών και των φαύλων. Είναι προνόμιο των λίγων και εκλεκτών που έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της πατρίδας και αγωνίστηκαν ως θεματοφύλακες της τιμής, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας του ελληνικού έθνους.
Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι όσοι τολμούν να σταθούν στο πλευρό των λίγων και εκλεκτών, να πολεμήσουν το πλήθος των φαύλων, είναι οι σύγχρονοι Σπαρτιάτες των Θερμοπυλών.
Γιατί εμείς πιστεύουμε αυτά που γράφει ο ποιητής:
«Τον μαραθώνιο ημεροδρόμο ακολουθώντας,
κι αν πέσουμε στης δόξης το πεδίο, μη ξεχνώντας,
το χρέος μας έχουμε κάνει.
Φυλή, Τιμή, Καθήκον, μα δεν φτάνει.
Και με το αίμα του προγόνου μας Λεωνίδα,
το αίμα μας, δίνοντας και την τελευταία του ρανίδα,
θριάμβων αίμα ταιριασμένο,
θα πορφυρώσει τον σταυρό τον κοραλλένιο.
Και το δοξάρι το κρεμάμενο στον τοίχο,
βγάζει αιώνια της δόξας του τον ήχο.
Κι αν έρθει η ιστορία να μας γράψει,
κανείς από εμάς δεν πρόκειται να κλάψει.
Μια ιστορία που συχνά μας ανασταίνει.
Για την Ελλάδα μια φορά κανείς πεθαίνει».

πηγή: Ελευθερία .

Αποτομή της κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

29/08/13 - 14:23

Γιορτάζουμε σήμερα 29 Αυγούστου, ημέρα της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού.

«Ουκ εξεστί σοί έχειν, τήν γυναίκα τού αδελφού σου». Δεν σου επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, ο όποιος ζει ακόμα. Λόγια του Τιμίου Προδρόμου, που αποτελούσαν μαχαιριές στις διεφθαρμένες συνειδήσεις του βασιλιά Ηρώδη Αντίπα και της παράνομης συζύγου του Ηρωδιάδος, που ήταν, γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου.

Ο Ηρώδης, μη ανεχόμενος τους ελέγχους του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή όμως των γενεθλίων του, ο Ηρώδης υποσχέθηκε με όρκο να δώσει στην κόρη της Ηρωδιάδος ότι ζητήσει, διότι του άρεσε πολύ ο χορός της. Τότε η αιμοβόρος Ηρωδιάς είπε στην κόρη της να ζητήσει στο πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη.

Πράγμα που τελικά έγινε. Έτσι, ο ένδοξος Πρόδρομος του Σωτήρα θα παραμένει στους αιώνες υπόδειγμα σε όλους όσους θέλουν να υπηρετούν την αλήθεια και να αγωνίζονται κατά της διαφθοράς, ανεξάρτητα από κινδύνους και θυσίες.

Και να τι λένε οι 24 πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης στο Θεό για τους διεφθαρμένους: «ήλθεν... ο καιρός τών εθνών κριθήναι... καί διαφθείραι τούς διαφθείροντας τήν γήν». Ήλθε, δηλαδή, ο καιρός της ανάστασης των νεκρών για να κριθεί ο κόσμος και να καταστρέψεις (Θεέ μου) εκείνους, που με τη διεφθαρμένη ζωή τους διαφθείρουν και καταστρέφουν τη γη.

Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:

~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)

~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)

~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)

~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)

~ Η Α' και Β' Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)

~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό!!!

Απολυτίκιο: Ήχος β’.

Μνήμη δικαίου μετ᾽ εγκωμίων· σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε ανεδείχθης γαρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον· όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις εν άδη, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.

Πηγή hellas-orthodoxy.blogspot.gr

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ, ΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Τι συμβαίνει επιτέλους, στον Όλυμπο;
Του Βαγγέλη Τόλια

Εδώ και μερικά χρόνια, κάποιες παράξενες ιστορίες, άρχισαν να κυκλοφορούν στην ειδησιογραφία του διαδικτύου και όχι μόνο, για τον Όλυμπο και τα... μυστικά του... Ιστορίες που αφορούν σε φαινόμενα και συμβάντα, στις παρολύμπιες περιοχές του νομού Λάρισας, αλλά και Πιερίας, που αναστατώνουν διεθνώς... Μαζί με αυτά, διάφορες φήμες, στοιχεία και πληροφορίες λαμβάνουν χώρα και αφορούν στον Όλυμπο λοιπόν,αυτό το περίφημο βουνό των θεών, όπου, δεκάδες ξένοι και Έλληνες επιστήμονες, ερευνητές,αλλά και αποστολές εθνικών ομάδων,
ακόμη και... μυστικών υπηρεσιών, λέγεται ότι ψάχνουν συγκεκριμένα στοιχεία και δεδομένα, σε κορυφές, σπηλιές,σημεία, αλλά και εμφανίσεις υπερφυσικών δραστηριοτήτων, σε όλο σχεδόν
τον Όλυμπο, πληροφορίες που κάνουντο θέμα, σαφώς ενδιαφέρον, για τις πολλές τους διαστάσεις για όλους μας,ακόμη...
Μέσα από εντατική και σοβαρή καταγραφή και έρευνα πολλών ετών, σε μια αλληλουχία
διαφόρων ιστοριών, για κρυμμένους θησαυρούς, από την εποχή των μύθων, όπως η σπηλιά των θεών, κρυμμένη στο βουνό, η αντιστοιχία των τριών κορυφών του Δία, με τις πυραμίδες της Γκίζας, εμφανίσεις ΑΤΙΑ, παραφυσικών φαινομένων, η αρχαιολογία και η τεχνολογία, έρχονται να δώσουν μια άλλη διάσταση και μπορεί να δει κανείς, ότι πολλές ιστορίες δύναμης και παραφυσικού, έως παραλόγου, έχουν πλεχθεί και τρέφονται σήμερα στις παρυφές και στα ορεινά του Ολύμπου...

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑ

Μια φοβερή, έως συγκλονιστική αποκάλυψη για το φαινόμενο των τριών κορυφών στο Στεφάνι του Δία,στον Όλυμπο, όπου βρίσκονται οι εν λόγω κορυφές,αφορά σε μια απίθανη έως αποκαλυπτική διάσταση της αξίας τους... Κι αυτό, γιατί, οι κορυφές αυτές βρίσκονται, σε μια αντιστοιχία με τις τρεις πυραμίδες της Γκίζας, ή άλλως, τη Μεγάλη πυραμίδα του Χέοπος
και των άλλων δύο φαραώ, οι πυραμίδες των οποίων θεωρούνται οι αρχαιότερες... Αλλά φυσικά, και με τον Ωρίωνα και τους τρεις Βασιλείς πλανήτες, που συχνά, αναφέρονται σε διάφορες πηγές αρχαιοελληνικών κειμένων και αναφορών γνωστών του είδους,κάνοντας το υπερφυσικό να δείχνει πιο κοντινό, τον χώρο στης αστροεπιρροής, από ότι νομίζουμε...

Αν και πέραν της περίεργης αντιστοιχίας,η έρευναπου διεθνώς διεξάγεται αφορά, στο αν αυτές οι κορυφές του Ολύμπου, είναι φυσικές, ή τεχνητές, προκειμένου να διαπιστωθεί, η ύπαρξη ανώτερης τεχνολογίας, προ χιλιάδων, τουλάχιστον χρόνων στην Ελλάδα και ειδικά στον Όλυμπο(!!!!)... Ένα θέμα, που πάλι εγείρει ζήτημα προηγμένης τεχνολογίας στους αρχαίους χρόνους, από τους προγόνους μας, γνώση μιας πηγής ενέργειας, που αρχίζει και αναζητά πάλι
η ανθρωπότητα...
Διότι, αναστατώνει, αν και όχι αρκούντως δημόσια,την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα η ομοιότητα και αντιστοιχία των κορυφών αυτών, που σε σχέση με άλλα σημεία της γης, δίνουν, πλέον, μια περίεργη ενεργειακή μορφή στον πλανήτη, καθώς πλέον η οπτική της γης από το διάστημα μέσω δορυφόρων,δίνει νέες διαστάσεις, σε ό,τι μέχρι τώρα γνωρίζουμε και λέγεται ενεργειακά πεδία... Στις τρεις αυτές κορυφές -πυραμίδες, βρίσκονται σήμερα, τα αντίστοιχα
σημεία, Τούμπα, Άγιος Αντώνιος και Προφήτης Ηλίας.

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Η ιστορική καταγραφή μας λέει ότι πολλά γύρω από την αρχαία ελληνική τεχνολογία δεν γνωρίζουμε,αλλά και πολλά δεν μας αποκαλύπτονται... Ωστόσο,δειλά - δειλά, ζούμε στα χρόνια μας, μια ελληνική επανάκαμψη στην παγκόσμια σκηνή, με νέα δεδομένα...Έστω κι αν γίνεται ακόμη, χωρίς να γίνεται γνωστή στους νεοέλληνες, που έπρεπε να τη γνωρίζουν κι αυτοί...
Διάφοροι φορείς, αποστολές, αλλά και άτομα, εδώ και 10 περίπου χρόνια, ανεβαίνουν τακτικά στον Όλυμπο, προκειμένου να εντοπίσουν πόσο τεχνητές είναι οι πυραμίδες στο Στεφάνι του Δία, να αναζητήσουν... θησαυρούς και μυστήρια, σπηλιές και τεχνολογικές αποδείξεις, ενώ οι καταγραφές για ΑΤΙΑ και άλλα συμβάντα, αρχίζουν και γίνονται καθημερινά,σχεδόν, στην ευρεία περιοχή... Ακόμη και οι ιστορίες των κατοίκων των χωριών,αποδεικνύονται αληθινές,αφού πολλοί μάρτυρες συμφωνούν στα ίδια στοιχεία και στο τι είδαν...

Αλλά οι τρεις πυραμίδες, αποδεικνύουν επίσης,μια προηγμένη αστρονομική γνώση, καθώς, έχουν τις αποστάσεις και τις γωνίες, με τις μοίρες εννοείται,που εναρμονίζουν τις πυραμίδες αυτές στο βουνό,με τα αντίστοιχα τρια αστέρια του Ωρίωνα, γνωστά ως 3 Βασιλείς, όπως προείπαμε...
Και επειδή έχει αποδειχτεί ότι πολλά, από τα αρχαιοελληνικά μνημεία βρίσκονται σε αρκούντως σημαντικά σημεία, αστρονομικά κομβικά λένε πολλοί ειδικοί, αυτό γίνονταν αιτία, ώστε, να προβληματίζουν αυτές οι περιοχές, τουλάχιστον, με τη σκοπιμότητα τους τότε αλλά και σήμερα...
Αν προσθέσει κανείς την ομοιότητα της συγκεκριμένης κορυφής με το κεφάλι του Δία, όπως αυτό φαίνεται σε αρχαίο νόμισμα, τότε οι συμπτώσεις παραγίνονται πολλές... Με την ανατολή του ηλίου εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά του Δία στην κορυφή του βουνού, ενώ πάνω του είναι οι τρεις πυραμίδες...
Πυραμίδες που ο χρόνος, έχει σαφώς, αλλοιώσει,αλλά, δεν χάνουν την ηλεκτρομαγνητική τους αξία,σύμφωνα με μελέτες και έρευνες διεθνών οργανισμών επ’ αυτού... Και το ιερό βουνό των θεών της αρχαίας Ελλάδα, κάτι παραπάνω, πρέπει να έχει να αποκαλύψει για μια προηγμένη υπερανθρώπινη τεχνολογία...

ΣΗΜΕΙΑΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ

Αυτό το μέρος του Ολύμπου, που πραγματικά μοιάζει με το κεφάλι του Δία, είναι οι τρεις κορυφές και αντιθέτως με τους... κακεντρεχείς και ζηλιάρηδες,όντως, οι πολλές συμπτώσεις, δηλαδή, η μορφή του Δία, η απόλυτη αντιστοιχία των τριών πυραμιδών Γκίζας με του Ολύμπου και το πώς ταιριάζουν με την αντιστοιχία του Ωρίωνα, είναι τουλάχιστον για την επιστήμη, ένα ενδιαφέρον πεδίο...
Αν προσθέσουμε εδώ και την αλλαγή των σημείων που υπήρχαν πρώτα, επίτηδες, ή μόνο από τη φθορά,με την πάροδο των αιώνων, οι έρευνες και οι αποδείξεις, αντιστοιχίας, πραγματικά, κάνουν την υπόθεση πάρα πολύ σοβαρή, για όλους.Και άλλα σημεία που αφορούν στον Δία και την ιερότητα του χώρου, όπως μια μορφή αετού, γερακιού, που είναι δίπλα του, σύμβολο του Δία, οι τρεις πυραμίδες, η μορφή του Δία, κρίνονται αρκετά, για να σκέφτεται κανείς, το πόσο είναι τυχαία... Και βέβαια, τα τελευταία χρόνια, η έρευνα και η αναζήτηση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων σε όλη τη γη, με τις όποιες, γήινες ή εξωγήινες διαστάσεις, με δορυφορικές και άλλες λήψεις, αποδεικνύουν ότι μάλλον υπάρχει φωτιά, εκεί που υπάρχει καπνός, όντως, αυτά τα
ενεργειακά σημεία στον Όλυμπο μπορεί να έχουν ακόμη αξία...
Η αρχαία ελληνική υπερτεχνολογία λοιπόν, όχι απλά υπάρχει καλά κρυμμένη κάτω από την ελληνική φύση, αλλά υπάρχουν ακόμα ενεργά αμυντικά συστήματα που προστατεύουν την Ελλάδα με τρόπους που εμείς σήμερα δεν κατανοούμε, όπως αναφέρουν πολλοί και διακεκριμένοι Έλληνες επιστήμονες. Κι αν εδώ συμπεριλάβει κανείς, την τεκμηριωμένη, πια,
άποψη, ότι οι Έλληνες έκτισαν πρώτοι και σε όλο τον πλανήτη τις πυραμίδες, που  αποδεικνύονται ενεργειακά πεδία (πηγές επιστημόνων στο διαδίκτυο, με στοιχεία και αποδείξεις) και προσθέσουμε ότι υπάρχει μια ολόκληρη ασπίδα πυραμιδών γύρω από την Ελ-
λάδα, τότε βλέπουμε το όλο ζήτημα υπό άλλη γωνία,καθώς οι τρεις πυραμίδες, ως κέντρο στον Όλυμπο, αποκτούν ξεχωριστή διάσταση και πάλι...
Αυτά που τώρα έτσι... εγκυκλοπαιδικά αναφέραμε,ίσως στο μέλλον μας απασχολήσουν περισσότερο,αφού οι διεθνείς επιστημονικοί φορείς στρέφουν την προσοχή τους προς αυτές τις ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις, ως πηγές ενέργειας του αύριο...

πηγή:ελευθερία λάρισας

ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Η ένδοξη Μακεδονική φάλαγγα!

11/08/13 - 21:26

Η Μακεδονική Φάλαγγα αποτελούσε τον χαρακτηριστικό τρόπο παράταξης μάχης, αρχικά των Μακεδόνων και στη συνέχεια όλων των κρατών των Επιγόνων, επί 2 αιώνες (μέσα 4ου – μέσα 2ου αιώνα π.Χ.).

 

Συγκρότηση

 

Τη φάλαγγα συγκροτούσαν ελεύθεροι επαγγελματίες της Μακεδονίας, είτε μικροϊδιοκτήτες αγρότες, είτε αστοί των πόλεων. Σύμφωνα με την διαίρεση από τον Φίλιππο, η επικράτεια διαιρέθηκε σε 12 στρατολογικές περιφέρειες, από τις οποίες αντίστοιχα προέρχονταν οι τάξεις της φάλαγγας.  

 

Για να δείξει τη σημασία που προσέδιδε ο βασιλιάς στους πεζούς, τους ονόμασε πεζέταιρους, σε αντιστοιχία με τους εταίρους, έφιππους αριστοκρατικής καταγωγής

 

Οργάνωση

 

Η βασική μονάδα κατά τον 4ο αιώνα ήταν η Τάξη (1500 άνδρες), υπό τον ταξίαρχο.

 

Υπομονάδα της, το σύνταγμα (256) υπό το συνταγματάρχη, οι άνδρες του οποίου τάσσονταν σε βάθος 16 ζυγών, σχηματίζοντας το Λόχο, με μέτωπο άλλων 16, σχηματίζοντας το τετράγωνο του συντάγματος. Πρώτος σε κάθε λόχο ήταν ο διοικητής του, ο Λοχαγός και τελευταίος ο υποδιοικητής του, ο Ουραγός.

 

Άλλοι αξιωματικοί ήταν ο Ημιλοχίτης (διοικητής 8 ανδρών) και ο Ενωμοτάρχης (4).

 

Κάθε τάξη συγκροτούνταν από 5-6 Συντάγματα, ενώ 32 τάξεις συγκροτούσαν ένα Κέρας.

 

Όλη η παράταξη αποτελούνταν από τα δύο Κέρατα (αριστερό – δεξιό, συνολικά 64 τάξεις).

 

Μετά την εποχή του Αλεξάνδρου, τόσο στη Μακεδονία όσο και στα κράτη των Διαδόχων, η βασική διαίρεση της φάλαγγας ήταν σε δύο κέρατα, τους Χαλκάσπιδες και τους Αργυράσπιδες, ενώ η διαίρεση σε τάξεις ατόνησε.

 

Η προέλευση κάθε τάξης από συγκεκριμένη περιοχή συνέβαλλε στο να σφυρηλατείται καλύτερα το πνεύμα της ομάδας και να εξασφαλίζεται καλύτερη απόδοση της φάλαγγας.

 

Στην φάλαγγα, εκτός από τους φαλαγγίτες πεζέταιρους, ήταν δυνατόν, ανάλογα με τις απαιτήσεις της μάχης να συμμετέχουν και οι Υπασπιστές.

 

Οπλισμός

 

Αμυντικός Οπλισμός

 

Περικεφαλαία

 

Η περικεφαλαία ήταν θρακικού/φρυγικού τύπου, βαμμένη σε διάφορα χρώματα. Επί Αλεξάνδρου, χρησιμοποιείτο κυρίως η βοιωτική, ενώ ακόμα σε χρήση ήταν και χαλκιδικού ή αττικού τύπου, ακόμα και λακωνικοί πίλοι. Τον 4ο αιώνα στις φρυγικές, συχνά προσαρμόζονταν παραγναθίδες με σχήματα γενιάδας ή μουστακιού, καλύπτοντας όλο το πρόσωπο. Τα κράνη των αξιωματικών έφεραν λοφία (αλογουρές συνήθως λευκές), ενώ επί Αλεξάνδρου, οι διακριθέντες στη μάχη είχαν στεφάνι,χρυσό ή αργυρό

 

Θώρακας

 

Ο θώρακας ήταν μεταλλικός, μυώδης για τις πρώτες σειρές, Λινοθώρακας, ενισχυμένος με μεταλλικά ελάσματα ενίοτε για τις επόμενες. Ενίοτε και φολιδωτός, για τους ευπορότερους. Κάτω από το θώρακα έφεραν κοντό χιτώνιο

 

Κνημίδες

 

Οι κνημίδες ήταν χάλκινες, παρόμοιες με αυτές των παραδοσιακών οπλιτών σε σχήμα

 

Ασπίδα

 

Έφεραν ασπίδες μικρότερες απ’τους νότιους Έλληνες οπλίτες (το όπλον), περίπου 60 εκ., κυρτότερες, χωρίς στεφάνη, την οποία αναρτούσαν στον ώμο αφήνοντας έτσι ελεύθερα τα δύο χέρια για να χειριστούν τη σάρισα.

 

Επιθετικός Oπλισμός

 

Σάρισα

 

Ήταν μακρύ δόρυ από ξύλο κρανιάς, με μήκος 5,5 μ.(έφτανε έως 6,5) και βάρος ως 8 κιλά. Οι πρώτες 5 σειρές της φάλαγγας κρατούσαν ελαφρά σηκωμένες τις σάρισες, με σκοπό να πλήξουν τους αντιπάλους ή τα άλογά τους κατά πρόσωπο.  

 

Οι επόμενες 11 σειρές είχαν υψωμένα τα δόρατα, σχηματίζοντας έτσι ένα δάσος από σάρισες. Επειδή η σάρισα ήταν τόσο μακριά, οι πεζεταίροι είχαν πλεονέκτημα σε σχέση με τους κανονικούς οπλίτες και τους Πέρσες διότι μπορούσαν να κρατήσουν τους εχθρούς σε μεγάλη απόσταση και να τους πλήττουν χωρίς να κινδυνεύουν από τα κοντύτερα δόρατα των εχθρών.

 

Ξίφος

 

Τα ξίφη ήταν συνήθως ίσια, κοντά και πλατύστομα. Σπανιότερα μακρύτερα και ελαφρώς κυρτά-κοπίδες. Το ξίφος χρησιμοποιόταν σε περιπτώσεις που η σάρισα διαλυόταν ή οι εχθροί κατόρθωναν να σπάσουν την παράταξη της φάλαγγας, και χρειαζόταν να κάνουν μάχη σώμα με σώμα.

 

Τακτική – Στρατηγική

 

Σχηματισμοί

 

Οι σχηματισμοί στη μακεδονική φάλαγγα περιελάμβαναν:

 

Πύκνωση: βάθος 16 ανδρών

Συνασπισμός: 8 (όπως η νοτιοελληνική φάλαγγα)

Βάθος: 32 (σπάνια)

Η φάλαγγα μπορούσε να ταχθεί με ευθύ μέτωπο, λοξά ή σε άλλο σχηματισμό (τοξωτά, σφηνοειδώς, τετράγωνα) κατά τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. Τον 2ο αιώνα ήταν δυνατή μόνο η ευθεία παράταξη.

 

Κύρια αποστολή της Μακεδονικής Φάλαγγας στο πεδίο της μάχης, ήταν να καθηλώσει τα αντίπαλα στρατεύματα, να τα αγκιστρώσει, παίζοντας έτσι αμυντικό ρόλο, ή να τα πιέσει δημιουργώντας μια τακτική βάση ανάπτυξης επιχειρησιακών κινήσεων για το υπόλοιπο στράτευμα.  

 

Στην επίτευξη αυτού του στόχου, ασφαλώς συνέβαλλε και η καθίζηση του ηθικού που προκαλούσε στους αντιπάλους.

 

Τακτική

 

Υπό τη διοίκηση του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας και του γιού του Μ. Αλεξάνδρου, η Μακεδονική φάλαγγα ήταν ισχυρότατος σχηματισμός. Αυτοί οι άνδρες μπόρεσαν να κατανοήσουν και να εκμεταλλευτούν τα πλεονεκτήματά της χωρίς να εκθέσουν στον αντίπαλο τις αδυναμίες της.  

 

Κατά την Ελληνιστική περίοδο συγκρούσθηκαν μεγάλες φάλλαγες σαρισσοφόρων με ποικίλα αποτελέσματα, ωστόσο ο ρόλος του βαρέος ιππικού πολλές φορές έκρινε εκείνες τις μάχες.  

 

Ο  Μολοσσός βασιλιάς Πύρρος πρώτος αντιμετώπισε με φάλαγγα τις Ρωμαϊκές λεγεώνες πετυχαίνοντας οριακές νίκες, που όμως, σε μεγάλο βαθμό οφείλονταν στους ελέφαντές του. Οι Ρωμαίοι συνέτριψαν αργότερα τους στρατούς των Ελληνιστικών βασιλείων, καθώς οι πιο ευέλικτες λεγεώνες τους γνώριζαν πως να αντιμετωπίσουν τις φάλαγγες σαρισσοφόρων.

 

Κύριο πλεονέκτημα της Μακεδονικής φάλαγγας υπήρξε η τρομερή δύναμη κρούσης που παρέτασσε στο εμπρόσθιο τόξο, καθώς οι σάρισσες των τριών πρώτων σειρών εκτείνονταν τουλάχιστον πέντε μέτρα μπροστά από το μέτωπό της. Το βάθος των ανδρών της έδινε μια ακαταμάχητη ορμή που ήταν πρακτικά αδύνατο να σταματηθεί από μπροστά.

 

Κύρια μειονεκτήματα της Μακεδονικής φάλαγγας υπήρξαν τα εκτεθειμένα πλευρά της και η αδυναμία άμυνας σε περίπτωση διάσπασης ή ρήγματος.

 

Οι φαλαγγίτες δεν διέθεταν ούτε τον οπλισμό ούτε την εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν εκ του συστάδειν αντιπάλους με ροπή στην ξιφομαχία, όπως οι λεγεωνάριοι με τις ευέλικτες ασπίδες τους (scutum) και τα φονικά κοντά ξίφη τους (gladius).

 

Γνωρίζοντας τα παραπάνω, οι Φίλιππος Β’ και Μ. Αλέξανδρος στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποίησαν την φάλαγγα ως όπλο κρούσης, δηλαδή δεν επεδίωξαν με την επέλασή της να καταβάλλουν τον αντίπαλο.  

 

Γνώριζαν ότι κατά την καταδίωξη ενός οπισθοχωρούντος εχθρού η φάλαγγα πιθανότατα θα εξέθετε τα ανυπεράσπιστα πλευρά της ή θα συναντούσε ανωμαλίες στο έδαφος οπότε θα παρουσίαζε ρήγματα.  

 

Οι Μακεδόνες στρατηλάτες, αντίθετα, χρησιμοποίησαν την φάλαγγα ώστε να αγκιστρώσουν τις δυνάμεις του αντιπάλου επάνω της, να τις εγκλωβίσουν, και στην συνέχεια να επιτύχουν το αποφασιστικό πλήγμα με το βαρύ ιππικό τους (Εταίροι, Σαρισσοφόροι ιππείς, Θεσσαλοί). Αυτή η τακτική διδάσκεται ακόμα και σήμερα στις στρατιωτικές ακαδημίες διεθνώς ως τακτική Σφύρας και Άκμωνος (εν προκειμένω Άκμων=φάλαγγα, Σφύρα=Ιππικό).

 

Στις καταστροφικές για το βασίλειο της Μακεδονίας μάχες στις Κυνός Κεφαλαί και στην Πύδνα, αντίθετα, η φάλαγγα χρησιμοποιήθηκε ως “οδοστρωτήρας”. Οι Ρωμαίοι διέθεταν την ψυχραιμία και την ποιότητα να οπισθοχωρήσουν μετά την πρώτη φονική για αυτούς επαφή, να παρασύρουν την φάλαγγα σε καταδίωξη και να της αντεπιτεθούν μόλις αυτή εξέθεσε τα πλευρά της και παρουσίασε ρήγματα στο μέτωπό της. Κατόπιν αυτού ακολούθησε σφαγή καθώς οι λεγεωνάριοι είχαν ασύγκριτο πλεονέκτημα στις κοντινές επαφές.

 

Συνοψίζοντας, για να αποτελέσει η Μακεδονική φάλαγγα στοιχείο μιας νικηφόρας συνταγής έπρεπε:

 

Να δίνει μάχη σε επίπεδο έδαφος χωρίς ανωμαλίες

Να υποστηρίζονται τα πλευρά της επαρκώς από ιππικό

Να οδηγείται σε ασφαλείς για αυτήν ελιγμούς και όχι σε καταδίωξη

Να διοικείται από υψηλής ποιότητας στρατηγούς και ταξίαρχους (όπως αυτοί του Αλεξάνδρου)

Να στελεχώνεται από υψηλής ποιότητας πεζεταίρους (όπως αυτοί του Αλεξάνδρου)

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση (όπως έγινε κατά τις κατακτήσεις των Ελληνιστικών βασιλείων από τους Ρωμαίους) η φάλαγγα εξέθετε τα σημαντικά μειονεκτήματά της με κίνδυνο ένας αποφασιμένος και πειθαρχημένος εχθρός (όπως οι Ρωμαίοι) να τα εκμεταλλευτεί.  

 

theancientweb.wordpress 

 

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

FREDERIC BOISSONAS, DANIEL BAUD-BOVY ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΚΚΑΛΟΣ, ΟΙ ΤΡΕΙΣ «ΠΡΩΤΟΙ» ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

Ενας φωτογράφος, ένας συγγραφέας και ένας... κυνηγός αγριοκάτσικων!

Το ημερολόγιο έδειχνε 2 Αυγούστου 1913 και οι δείκτες του ρολογιού 10:25 το πρωί. Οι Ελβετοί Frederic Boissonnas και Daniel BaudBovy και ο Έλληνας οδηγός τους Χρήστος Κάκκαλος έγραφαν ιστορία, κατακτώντας, για πρώτη φορά, την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τον Μύ-
τικα (2918μ.).
Σήμερα, έναν αιώνα μετά, ο Όλυμπος, ένα βουνό «δεμένο» με μύθους και θρύλους, κατοικία των δώδεκα αρχαίων θεών και τόπος ασύγκριτου φυσικού κάλλους αποτελεί «μαγνήτη» για χιλιάδες επισκέπτες από κάθε γωνιά της γης, που κατακτώντας τις κορυφές του προσπαθούν να «αγγίξουν» λίγη από τη μαγεία του.
Η πρώτη, ιστορική εκείνη ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του «βουνού των Θεών» έγινε επίσημα γνωστή μερικά χρόνια αργότερα, το 1919, με την έκδοση του βιβλίου «La Grece Immortelle», όπου καταγράφεται το όλο εγχείρημα.Ήταν Ιούλιος του 1913, όταν ο Ελβετός φωτογράφος-εκδότης Frederic Boissonnas (1858-1946) και ο συμπατριώτης του, συγγραφέας-τεχνοκριτικός Daniel Baud Bovy (1870-1958) φθάνουν στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσουν και να φωτογραφίσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις, προσκεκλημένοι της ελληνικής κυβέρνησης. Οι δύο Ελβετοί, για να αξιοποιήσουν τις οχτώ ημέρες που μεσολαβούν μεταξύ των δύο υποχρεωτικών εμβολιασμών τους για χολέρα, αποφάσισαν να εξερευνήσουν τον Όλυμπο, εκπληρώνοντας έτσι ένα παλιό τους όνειρο.Στις 28 Ιουλίου φτάνουν στο Λιτόχωρο, ερχόμενοι με καΐκι από τη Θεσσαλονίκη και αφού παίρνουν για οδηγό τον κυνηγό αγριοκάτσικων Χρήστο Κάκκαλο (1882-1976) ξεκινούν, την επόμενη μέρα, για τη Μονή Αγίου Διονυσίου, όπου φτάνουν το μεσημέρι.
 Ύστερα από μια μικρή στάση εκεί, ανηφορίζουν το παλιό μονοπάτι, στα βόρεια του μοναστηριού, και κατασκηνώνουν στην Πετρόστρουγκα.Στις 30 Ιουλίου αφήνουν την Πετρόστρουγκα και το κατεστραμμένο από μεγάλη πυρκαγιά δάσος της,ανηφορίζουν στη Σκούρτα και αφού διασχίσουν τον «λαιμό», φτάνουν στην άκρη του οροπεδίου που το ... βαφτίζουν «Λιβάδι των θεών». Στη συνέχεια, ανεβαίνουν στον Προφήτη Ηλία κι εξερευνούν
τη βάση της περιοχής. Την κορυφή αυτή τη βαφτίζουν «Θρόνο του Διός», ενώ στο Σκολιό δίνουν τη μάλλον... περίεργη ονομασία Μαύρη κορυφή» (γιατί εκείνη την ώρα ήταν σκοτεινή η πλευρά της προς τα Μεγάλα Καζάνια).
Από το οροπέδιο κατεβαίνουν κάποιες απότομες σάρες και σε δύο ώρες φθάνουν στην άκρη
του δάσους, όπου υπήρχε μία καλύβα ξυλοκόπων,εκεί όπου είναι σήμερα το μικρό ξέφωτο, Β.Α. του καταφυγίου «Σπήλιος Αγαπητός», που έχει διαμορφωθεί κατάλληλα για προσγείωση ελικοπτέρου. Εκεί, στην καλύβα συνειδητοποιούν ποιος είναι ο δρόμος για την κορυφή!
Στις 31 Ιουλίου, όλη η ομάδα παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Όμως, κοντά στο μοναστήρι αποφασίζουν να επιχειρήσουν την ανάβαση στην ψηλότερη και απάτητη κορυφή του Ολύμπου. Έτσι, γυρνούν στα Πριόνια, όπου το βράδυ δοκιμάζονται από μία φοβερή θύελλα. Την άλλη μέρα, αρκετά ταλαιπωρημένοι, ανηφορίζουν το Μαυρόλογγο και το απόγευμα φθάνουν στην Καλύβα, όπου και διανυκτερεύουν.Πριν να ξημερώσει ακόμα, ξεκινούν με ομίχλη, χαλάζι και δυνατό αέρα. Έπειτα από μια κοπιαστική ανάβαση μέσα από μικρές χαραδρώσεις, σάρες και απότομους γλιστερούς βράχους, φτάνουν, με μια τελευταία «έφοδο», πάνω σε μια στενή κορυφογραμμή (από την περιγραφή φαίνεται ότι ανέβηκαν κατευθείαν από τα Ζωνάρια). Σκαρφαλώνοντας συνέχεια μέσα στην ομίχλη - ο Χρήστος Κάκκαλος μπροστά, ξυπόλητος, και πίσω οι δύο Ελβετοί δεμένοι με σχοινί - ανεβαίνουν τελικά σε μια «καταφαγωμένη» κορυφή, που νομίζοντας ότι είναι η ψηλότερη τη βαφτίζουν «Κορυφή της Νίκης».
Οι Ελβετοί γράφουν λίγα λόγια σε μία κάρτα για την ανάβαση, τη βάζουν μέσα σε ένα μπουκάλι και το τοποθετούν προσεκτικά κάτω από ένα σωρό από πέτρες για να το προστατεύσουν.
Σε ένα ξάνοιγμα, όμως, του καιρού βλέπουν μια άλλη, φοβερότερη κορυφή, ψηλότερα από αυτούς και καταλαβαίνουν το λάθος τους. Απογοητευμένοι, κατεβαίνουν την απόκρημνη κορυφή που τώρα ονομάζουν «Ταρπηία Πέτρα» και παίρνουν τον δρόμο προς τα κάτω. Αλλά, όπως γράφει αργότερα ο Boissonnas,στην καρδιά κάθε θνητού βρίσκεται ένα κομματάκι από τη φωτιά του Προμηθέα.
Ο Χρήστος Κάκκαλος, με κατεβασμένο το κεφάλι,αμίλητος, κατεβαίνει την απότομη κόψη. Σταματάει.Μπροστά του, ο κατακόρυφος «διάδρομος», που οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή. Απάνω; Ρωτάει. Οι Ελβετοί του γνέφουν «ναι». Είναι η μυστική απόφαση που είχαν πάρει προηγούμενα και οι τρεις τους - ο καθένας για τον εαυτό του - χωρίς να ανταλλάξουν λέξη. Όλοι τους μία σκέψη, μία καρδιά. Χωρίς άλλο λόγο, ο Κάκκαλος αφήνει τα φωτογραφικά σύνεργα που κουβαλούσε και ρίχνεται μπροστά, σκαρφαλώνει με πείσμα τους λείους και επικίνδυνους βράχους ακολουθούμενος από τους δύο Ελβετούς και να, σε λίγο, είναι στο τέρμα,δεν πάει παραπάνω, είναι στην κορυφή!
Οι τρεις τους έγραψαν ιστορία και ο Χρήστος Κάκκαλος έγινε αργότερα ο πρώτος επίσημος οδηγός του Ολύμπου και για τελευταία φορά ανέβηκε στην ψηλότερη κορυφή τον Μύτικα το 1972.Για τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στα ορειβατικά δρώμενα, ο Χρήστος Κάκκαλος εκτός από μεγάλος ορειβάτης ήταν ο άνθρωπος που έμαθε σε πολλούς άλλους ορειβάτες τα πρώτα ορειβατικά βήματα, μαθαίνοντάς τους πάνω από όλα να σέβονται τη
φύση, ενώ παράλληλα αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα ακόμη και για τους πλέον έμπειρους, για τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν στο «μυθικό» βουνό.
Ο «ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» ΠΟΥ ΈΓΙΝΕ «ΜΥΤΙΚΑΣ»
Λίγοι ίσως γνωρίζουν πως όταν οι τολμηροί αναρριχητές Fred Boissonas και Daniel Baud Bovy μαζί με τον Χρήστο Κάκαλο «κατέκτησαν» την υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τής έδωσαν το όνομα «Βενιζέλος»προς τιμήν του Έλληνα πολιτικού που είχε οδηγήσει τη χώρα σε νίκη στους Βαλκανικούς πολέμους. Η κορυφή απέκτησε το όνομα «Μύτικας», με το οποίο είναι γνωστή έως σήμερα αργότερα.
Ο Όλυμπος, πολλές φορές έχει γίνει σημείο αναφοράς, όχι μόνο των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και όλης της ανθρωπότητας. Ο χαρακτηρισμός του ως το «κέντρο του κόσμου» δεν είναι τυχαίος, αφού αποτέλεσε την απαρχή ενός μύθου, που από τη μία φιλοξενούσε τους 12 θεούς και από την άλλη αποτελούσε το οχυρό για τις μάχες τους με τους Τιτάνες που αντίστοιχα κατοικούσαν στο βουνό Όθρυς, για την κυριαρχία του σύμπαντος.
Κατά τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας, η ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου άλλαζε διαρκώς «χέρια». Πέρσες, Ρωμαίοι, Σλάβοι, Τούρκοι, Γερμανοί πήραν σειρά,πολεμώντας στο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας. Παρ'όλο που οι αρχαίοι Έλληνες ανέβαιναν ψηλά - μέχρι την κορυφή του Προφήτη Ηλία όπου κι έκαναν θυσίες προς τους θεούς - δεν τολμούσαν να πλησιάσουν τις
ψηλότερες κορυφές, αφού γι' αυτούς ήταν ιερές.Οι πρώτες, αποτυχημένες, προσπάθειες ανάβασης στην κορυφή καταγράφηκαν τον 17ο και 19ο αιώνα.


ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
Τα καταφύγια του Ολύμπου

Ο Όλυμπος είναι το δημοφιλέστερο βουνό της Ελλάδας, αφoύ χιλιάδες είναι οι επισκέπτες που
περνούν κάθε χρόνο από το μοναδικό φυλάκιο ελέγχου (σ.σ. υπολογίζονται σε 150.000 άτομα,
αλλά οι αριθμοί δεν μπορεί να είναι ακριβείς αφού το φυλάκιο δεν λειτουργεί επί 24ωρης βάσης ούτε όλο τον χρόνο), που βρίσκεται στο δρόμο από το Λιτόχωρο προς τα Πριόνια.
Αποτέλεσμα της μεγάλης επισκεψιμότητας είναι η ανέγερση εννέα καταφυγίων σε όλες τις πλευρές του βουνού, ενώ εκτός των οργανωμένων καταφυγίων υπάρχουν και έξι καταφύγια ανάγκης, τα οποία, ωστόσο, δεν διαθέτουν προσωπικό.
Τα καταφύγια παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε επισκέπτες και τουρίστες γενικού ενδιαφέροντος,
πεζοπόρους, ορειβάτες, ποδηλάτες, αναρριχητές και σκιέρ (χιονοδρόμους). Η κύρια περίοδος λειτουργίας τους είναι μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου,ενώ κάποια από αυτά λειτουργούν και κατά τους
χειμερινούς μήνες.Το καταφύγιο «Χρήστος Κάκκαλος» βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του Οροπεδίου των Μουσών σε ύψος 2650μ. Πήρε το όνομα του από τον Λιτοχωρινό ορειβάτη, ο οποίος μαζί με τους Ελβετούς ορειβάτες Fred Boissonnas και Daniel BaudBovy πραγματοποίησαν την πρώτη καταγεγραμμένη ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα, τον Αύγουστο του 1913.
Το καταφύγιο, που κτίστηκε το 1960-'61, ονομάστηκε το 1964 «καταφύγιο Βασιλεύς Παύλος»
προς τιμήν του εκλιπόντος επίτιμου προέδρου Ε.Ο.Σ. και μια εικοσαετία αργότερα μετονομάστηκε σε «Καταφύγιο Χρήστος Κάκκαλος» προς τιμήν του πρώτου οδηγού βουνού του Ολύμπου. Έχει χωρητικότητα 23 ατόμων και λειτουργεί από τέλη Μαΐου έως τέλη Οκτωβρίου, καθώς και κατά τους χειμερινούς μήνες (Δεκέμβριο - Απρίλιο).
Το καταφύγιο «Σπήλιος Αγαπητός» ανήκει στην Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας και Αναρρίχησης και βρίσκεται σε υψόμετρο 2060μ. στη θέση «Μπαλκόνι». Η ανέγερση του κτιρίου πραγματοποιήθηκε το 1930, ύστερα από υπόδειξη της θέσης από τον οδηγό Ολύμπου Χρήστο Κάκκαλο. Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε η λειτουργία του ως ορειβατικό καταφύγιο, ενώ σήμερα αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο καταφύγιο της χώρας μας, το αποτέλεσμα των πολυετών προσπαθειών τόσο της ΕΟΟΑ, αλλά κυρίως του επί 50 και χρόνια φύλακα Κώστα Ζολώτα και της συζύγου του Ίρμχιλντ.
Την τελευταία δεκαετία, τη διαχείριση του καταφυγίου έχει αναλάβει η κόρη του Κώστα Ζο-
λώτα, Μαρία. Έχει χωρητικότητα 120 ατόμων και διαθέτει οργανωμένη κουζίνα, εστιατόριο, τουα-
λέτες και μπάνια. Παρέχει, επίσης, υπηρεσίες διάσωσης και διαθέτει ελικοδρόμιο. Λειτουργεί από
τις αρχές Μαΐου μέχρι το τέλος Οκτωβρίου. Το καταφύγιο «Γιόσος Αποστολίδης» ονομάστηκε προς τιμή του Ιωσήφ (Γιόσου) Αποστολίδη,ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη διάνοιξη νέων
πεζοπορικών διαδρομών που οδηγούν στο «Οροπέδιο των Μουσών». Ο Γιόσος Αποστολίδης πέθανε μετά από πτώση του από το Λούκι του Μύτικα στις 4 Μαΐου του 1964. Το μνημείο του βρ
σκεται λίγα μέτρα από το καταφύγιο, το οποίο με τη σειρά του βρίσκεται σε υψόμετρο 2700μ., στο διάσελο ανάμεσα στις κορυφές «Τούμπα» και «Προφήτης Ηλίας» και ανήκει στο Σύλλογο Ελλήνων Ορειβατών (ΣΕΟ) Θεσσαλονίκης. Έχει χωρητικότητα 100 ατόμων και διαθέτει οργανωμένη κουζίνα, εστιατόριο και τουαλέτες. Λειτουργεί από αρχές Ιουνίου έως αρχές Οκτωβρίου.
Το καταφύγιο «Πετρόστρουγκας» βρίσκεται σε υψόμετρο 1950 μ. και έχει δυνατότητα φιλοξενίας
μέχρι και 90 ατόμων. Tη διαχείρισή του έχει αναλάβει η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, τα μέλη της
οποίας ανακαίνισαν με εθελοντική εργασία το χώρο, με αποτέλεσμα να γίνει περισσότερο λειτουργικός και ζεστός για τους χειμερινούς μήνες. Επιπλέον, στον περιβάλλοντα χώρο έχει δημιουργηθεί και συντηρείται ένα πρόχειρο ελικοδρόμιο για περιπτώσεις ανάγκης.
Η ανάβαση γίνεται από πολύ καλά οδοσημασμένο μονοπάτι, με τη διαδρομή να ξεκινάει από
τη διασταύρωση «Γκορτσιά» και να ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι που οδηγεί στο «Οροπέδιο των
Μουσών» του Ολύμπου και τις κορυφές, «Μύτικα», «Στεφάνι», «Σκολιό» και άλλες. Μέσα σε δύο  τρεις ώρες μπορεί κανείς να απολαύσει την υπέροχη θέα από τη βεράντα του καταφυγίου προς τον Θερμαϊκό κόλπο, τις Βόρειες Σποράδες, καθώς και το Αγιο Όρος, τη Θάσο, τη Σαμοθράκη, το Φαλακρό και το Παγγαίο.
Διαθέτει οργανωμένη κουζίνα, θέρμανση με τζάκια και σόμπες, τουαλέτες εντός του κτιρίου
και τρεχούμενο νερό. Υπάρχουν δύο όροφοιστον πρώτο υπάρχει το σαλόνι και το εστιατόριο
και στο δεύτερο τα υπνοδωμάτια. Επίσης, στο ισόγειο λειτουργεί καταφύγιο ανάγκης.
Το καταφύγιο λειτουργεί τους χειμερινούς μήνες, όλα τα Σαββατοκύριακα, καθώς και τις αργίες
και σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Ένα άλλο καταφύγιο, με την ονομασία «Δημήτρης Μπουντόλας», βρίσκεται στη θέση «Σταυρός», σε υψόμετρο 960 μ., κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί από το Λιτόχωρο στα Πριόνια.
Πήρε το όνομα του από τον Δημήτρη Μπουντόλα,έναν από τους καλύτερους Έλληνες αλπινιστές
της δεκαετίας του 1980, ο οποίος παρασύρθηκε και σκοτώθηκε από χιονοστιβάδα τον Οκτώβριο
του 1985, στο Annapurna South των Ιμαλαΐων.Έχει χωρητικότητα 30 ατόμων και διαθέτει πολύ
καλά οργανωμένη κουζίνα και εστιατόριο. Λειτουργεί συνέχεια κατά τους καλοκαιρινούς μήνες
καθώς και όλες τις αργίες και Σαββατοκύριακα του χρόνου. Ο περιβάλλων χώρος του καταφυ-
γίου αποτελεί ιδανικό μέρος ως σημείο απογείωσης αιωροπτεριστών.
Το καταφύγιο «Βρυσοπούλες» βρίσκεται στη νότια πλευρά του Ολύμπου σε ύψος 1800μ. Έχει
χωρητικότητα 25 ατόμων. Το καταφύγιο βρίσκεται εντός του στρατοπέδου του Κέντρου Εκπαίδευσης
Ορεινού Αγώνα Χιονοδρόμων (ΚΕΟΑΧ) των Ειδικών Δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού. Για τον
λόγο αυτό, για επικείμενες κρατήσεις πρέπει να ειδοποιείται εγκαίρων η στρατιωτική μονάδα. Το
καταφύγιο αποτελεί ιδανικό μέρος για εξορμήσεις με ορειβατικά σκι προς τη Μεγάλη Γούρνα και τις κορυφές του Καλόγερου, Αγίου Αντωνίου και Σκολιού.
Καταφύγιο υπάρχει και στη θέση «Κρεβάτια Βροντούς». Βρίσκεται σε υψόμετρο 950μ. και έχει
χωρητικότητα 20 ατόμων με εξαιρετική θέα προς τη βόρεια πλευρά και τις απότομες ορθοπλαγιές του βουνού. Αποτελεί τη βάση για πολλές πεζοπορικές διαδρομές, τόσο στα χαμηλότερα τμήματα του βουνού όσο και προς τις κορυφές (Διαδρομή Κόψη Μπαρμπαλά, Δίκτυο μονοπατιών βορείου Ολύμπου).
ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ ΑΝΑΓΚΗΣ
Υπάρχουν, επίσης, τα εξής καταφύγια ανάγ-
κης:
- Άγιος Αντώνιος, 2817μ., 12 άτομα
- Άνω Πηγάδι, 1400μ., 18 άτομα
- Χριστάκη (πάντα ανοιχτό), 2550μ., 10 άτομα
- Κώστας Μιγκοτσίδης - Βρυσοπούλες, 450μ.,
6 άτομα
- Λιβαδάκι, 2100μ., 5 άτομα
- Σαλατούρα -Πυροφυλάκιο, 1850μ., 6 άτο-
μα.


Εκείνους που «κράτησε» το βουνό
Στα 100 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την πρώτη κατάκτηση της ψηλότερης κορυφής του Ολύμπου, του Μύτικα, το 1913, έχουν γίνει αναρίθμητες αναβάσεις στο "βουνό των θεών"
κι έχουν καταγραφεί χιλιάδες σελίδες περιπετειών - ηρωικών αλλά και θλιβερών - καθώς και γεγονότων που "σημάδεψαν" την ιστορία.
Ένα γεγονός που σίγουρα θα μείνει βαθιά χαραγμένο για πάντα στη μνήμη όλων είναι το τραγικό δυστύχημα, τα Χριστούγεννα του 1979, που όμοιό του δεν έχει καταγραφεί ποτέ στα ελληνικά ορειβατικά χρονικά.
Το γεγονός είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου δράματος, απ' αυτά που μπορούμε να συναντήσουμε μόνο στις μεγάλες οροσειρές του κόσμου: μια πολυμελής ομάδα χάνει τον
προσανατολισμό της μέσα στη χιονοθύελλα, προσπαθώντας να βρει το καταφύγιο, αλλά δεν τα καταφέρνει εξαιτίας της χιονοθύελλας. Η ομάδα, εξαντλημένη, καθηλώνεται μια ολόκληρη
νύχτα, μην μπορώντας να βρει ούτε τη μοναδική έξοδο διαφυγής από το φυσικά "οχυρό" στο οποίο έχει εγκλωβιστεί, σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Πολλά από τα μέλη της καταφέρνουν να επιβιώσουν εκτεθειμένα στα αγριεμένα στοιχεία της φύσης, χάρη στις ολονύκτιες προσπάθειες των υπολοίπων. Την επόμενη μέρα, άυπνοι, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, καταφέρνουν να αποδράσουν από τον εφιάλτη, ανακαλύπτοντας, μέσα στη θύελλα, τη μοναδική οδό διαφυγής, αυτήν που είχαν ακολουθήσει για να μπουν στον "εφιάλτη" τους. Όμως, για κάποιους ήταν ήδη αργά...
Όταν η περιπέτεια τελείωσε, έπειτα από δύο 24ωρα, η ελληνική κοινή γνώμη της εποχής παρακολουθούσε σοκαρισμένη το κουβάρι των γεγονότων, όπως αυτό ξετυλιγόταν από τις περιγραφές των πρωταγωνιστών. Ένα δράμα είχε παιχτεί, χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτα. Το "δυστύχημα στον Όλυμπο" ήταν η αφορμή για να πυροδοτηθούν πολλές συζητήσεις τα χρόνια που ακολούθησαν, σχετικά με την κατάσταση της ορειβασίας στην Ελλάδα.

Το δυστύχημα του 1979 είναι το πλέον τραγικό αλλά δεν είναι το μόνο. Ο πρώτος θάνατος καταγράφηκε στις 4 Μαΐου 1964, όταν το μέλος του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης Ιωσήφ Αποστολίδης, που έχτισε το καταφύγιο στον Όλυμπο το οποίο και φέρει το όνομά του, σκοτώθηκε από πτώση στο κεντρικό λούκι του Ολύμπου.
Ο θάνατός του συγκλόνισε την τότε ορειβατική κοινότητα.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1976, στα Ζωνάρια του Ολύμπου, παρασύρονται και σκοτώνονται από χιονοστιβάδα, οι ορειβάτες Δ.Καστανιώτης, Β. Μπαρτζελάι, Κ. Λαζάρου, Π. Τυρνινής και Π.
Παπαδόπουλος.

Στις 23 Ιουλίου 1995 σκοτώνεται από πτώση στο Λούκι του Ολύμπου ο Γιώργος Μιχαηλίδης, που ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής ορειβασίας.

Στις 14 Μαρτίου 1999, στην κόψη του Μπαρπαλά, σκοτώθηκαν οι ορειβάτες, Βλάχος, Πεολίδης και Αδαμαντίδης.


πηγή:ελευθερία λάρισας